Palipad Hangin...

Isang sariling Leksyon sa Sining ng Pagpipinta

2011-11-23T18:40:00.000-08:00

Habang ako ay nagtuturo ng mga kilalang pintor na Pilipino ay namulat ako sa katotohanan na ako pala ay isang mangmang sa kaalaman pagdating sa sining dito sa ating bansa. At natural, kung mangmang ang guro ay magiging mangmang din ang mga mag-aaral. Dahil na rin siguro na ngayon pa lamang ako nagturo ng musika, sining at PE. Dati kasi ay Ingles at Agham ang itinuturo ko.

Bilang pangunang pagtatalakayan ay hinamon ko ang aking mga mag-aaral na magbigay ng tatlong pangalan ng kilalang Pilipinong pintor. Anim na seksyon ang aking tinuturuan, nasa tatlong daang bata, isa lang ang nakapagbigay ng pangalan ni Amorsolo, Edades, at Manansala. Nakakalungko na halos lahat sa kanila ay si Juan Luna lamang ang kilala. Mas nakakalungkot na binababanggit pa nila ang mga pangalan ni Michael Angelo, Leonardo Da Vinci, Mona Lisa (akala nila si Mona Lisa ay pintor) at si Pablo Picasso...lahat sila kasama ni Juan Luna. Nakakalungkot...

Hindi ako mahilig sa painting dahil na rin inniisip ko na ito ay isang libangang pangmayaman. Ito ay libangan ng mga taong may mas malalim na panglasa pagdating sa kagandahan o aesthetics. Ngunit lahat ng ito ay nabago nang mapagmasdan ko ang mga larawan na iginuhit ng ating mga pintor.

Habang aking tinatalakay ang mga obra, ang mga buhay ng mga maestro, kung anong istilo at kung papaano malalasap ang kagandahan ng mga larawan ay unti-unti kong naiintindihan ang aking mga sinasabi. Habang itnuturo ko, natututo rin ako.

Kitang-kita ang galing ni Manansala sa pagmamanipula ng ilaw. Tinanong ko ang klase: "Ano nakikita ninyo?" Klase: "Sir, magsasaka, kalabaw, puno..." Sabi ko very good! Ano pa nakikita ninyo? Sabi nila, "Sir nakikita ko nahinahangin ang babae (nakikita nila ang paggalaw sa larawan!). Sinabi ko, "Nakikita ba ninyo ang mga anino?" Nakikita ba ninyo ang ulap...sa taas at sa tubig?" At ngayon ay hindi lamang nila nakikita ang mga tao, kalabaw at mga puno...nakikita nila ang galaw, anino...Ano nararamdaman ninyo? Tanong ko..."Sir, parang masarap mamuhay sa painting ni Amorosolo..."

Nasisiyahan ako sa mga genre paintings ni Amorosolo. Ngayon ko nabatid na sa lahat ng pintor sa Pilipinas o maari na rin sa buong mundo ay si Amoroslo ang aking nagugustuhan. Inilalarawan niya ang kamusumusan at kagandahan ng ating bayan. Tingnan ko pa lang ang kanyang mga larawan ay nararamadaman ko na ang kapayapaan, kahinahunan at kamusumusan.

Napakagandang karanasan na masasabi ang aking naging leksyon. Namulat ako sa kahusayan ng ating mga alagad ng sining.

Mag-ina ni Manansala, cubismo.

Mag-ina sa banig ni Nestor Leynes

Napakarami pang dapat kilalanin, napakarami pang dapat pag-aralan at higit sa lahat napakarami pang mga pilipinong alagad ng sining na dapat ipakilala at ipakita sa mga bata.

Kadramahan sa Buhay

2011-11-18T22:23:00.000-08:00

Nahihilo o nalulula ako sa takbo ng mga pangyayari sa aking mahal na Pilipinas. Ang takbo ng mga pangyayari ay para bang halaw sa mga malasadong pagkakasulat na mga telenovela na pumapalaot ngayon sa mga istasyon ng telebisyon. Ang plot ay paiikot-ikot; ang kwento ay ang pag-iimbabaw, pang-aapi, paghihiganti at pag babalik ng ikot mula sa simula—walang katapusan.

Si GMA hindi ko alam kung maaawa ako. Siguro ganyan din ang feeling ng maraming tao--ambivalent. Kahit na umanoy binalasubas ni GMA ang kanilang karapatan, awa pa rin ang mananalo, at sa huli walang mananagot, iikot muli ang ganitong palakad sa buhay natin.

Ang nangyayari ngayon kay dating pangulong GMA ay hindi kapanipaniwala dahil ito ay parang daig pa ang mga telenovela, hindi dahil sa kaganapan, ito ay dahil na rin sa bilis at sa dahas ng mga pangyayari.

Muntik nang makatakas, nanaamoy na ni GMA na maari na siyan aresuthi anumang oras kaya nagpupumilit itong makalabas ng bansa. Buti na lang naging matigas ang Justice Secretary.

Parang kailan lamang, ang dating pangulo ay pumapaimbabaw sa kapangyarihan. Isang bakal na paru-paro na matigas na nilalabanan ang mga sigalot at mga intriga na patuloy na bumabangga sa kanyang pagkapangulo. Matindi ang hawak sa kapangyarihan. Kung babae ang naging karakter ni Machiavelli sa kanyang aklat, siya siguro ang “The Princess.” Ang matitigas niyang mga pahayag; ang mahirap at mukhang napakatatag ba poker face sa harap ng mga nagkakapalang ebidensya sa mga umano’y kawalanghiyaan na ginagawa ng kanyang asawa, anak at mga cronies ay talaga naming nakapagngangalit sa harap ng mga kalaban niya.

Buti na lang at naaresto na, kung hindi tanggal ang isang bayag ni Topacio. Tabingi na lakad niya pag nagkataon.

Ngayon siya ay humaharap sa kamera na para bang humihingi ng awa sa taong bayan. Ang kanyang asawa na nanaba noong panahon ng kanyang pagkapangulo ay para bang anghel na napakaamo ng kanyang mukha. Naalala ko tuloy ang nangyari kay pangulong Erap kung saan ang mga eksena ngayon ay karugtong lamang.

Ang ginawa niya kay Erap ay parang nangyayari ngayon. Kung papaano ang pagtugis na ginawa niya sa dating pangulong Erap ay nangyayari naman ngayon. Ang problema ngayon ay mas mabigat at mas nakakalula ang mga kasong kinahahrap niya—paglapastangan sa boto ng taong bayan.

Isa mga paman ni GMA, Maguindanao Massacre.

Maraming galit kay Gloria. Hindi tulad ni Erap, wala siyang makukuhang simpatiya mula sa taong bayan dahil siya ang umapi kay Erap at halos siya na rin ang puumatay kay FPJ. Sa karaniwang tao, nakakamit lamang ni Gloria ang dapat sa kanya.

Sa akin…wala akong paki-alam. Nakaentertain lang.

Meron pang Revilla drama…truly ang bayan natin ay kapitolyo ng kadramahan sa buhay.

Kwentong suicide

2011-09-17T07:03:00.000-07:00

“Katawan, katawan, ingatan ang inyong katawan, katawan ingatan ang inyong” Nasa ibabaw kami ng pader ni Ka Tibang noon at nagsasayaw sa hit na kanta ng Hagibis. Nasa elementary pa kami noon. Hangang-hanga kami sa mga galaw ng Hagibis, isang local na banda na kinopya mula sa Village People ng Amerika.

Sagingan pa noon ang aming lugar at madalang pa ang mga squatter. Malamig ang si simoy ng hangin, amoy bukid, maraming mga puno at halaman. Mga awit ni Imelda Papin, Claire dela Fuente at Eva Eugenio ang pumapaimbabaw sa ere. Sikat pa ang Hagibis at Juan Dela Cruz Band.

Nagkakatuwaan kami ng biglang hinimatay si a Huling na nooy kasalukuyang kimukuha ang kanyang mga sinampay na damit.. Nagulat kami sa nangyari dahil si ka Huling, na parang isdang hinango sa tubig dahil bubuka sara ang bibig at nagingitm na,ay nakaturo sa bintana ng paupahang bahay ni Ka Tibang.

Tumingin kami sa bintana at nagulat kami sa aming nakita. May isang tao na nakasuot ng fatigue na pantalon, uniporme ng CAT, na nakabitin at dumuduyan. Lahat kami ay nagulantang sa aming nakita at makalipas lamang ang ilang segundo ay napuno na ng tao ang bakuran ni Ka Huling.

Natigil ang aming sayawan at kaming lahat ay natulala. Makalipas ang ilang minuto ay dumating na ang mga pulis at inilabas na ang bangkay. Kitang-kita ko na basa ng ihi ang kanyang pantalon. Siya ay isang dalagang babae, yaya ng mga anak ni Ka Paul na kasamahan sa trabaho ng tatay ng aking kababata.

Magmula noon ay kinatatakutan na namin ang lugar na iyon. May mga kwento nang lumabas na may white lady na gumagala sa sagingan. At kahit ano pa man ay iwas na iwas akong tumingin sa bintanang jalousie na kahoy ang blades dahil sa takot na baka makita ko ang isang bangkay na nakasuot ng fatigue na pants na dumuduyan at nakangiti sa akin. Paglumubog na ang araw, ito na ang oras ng katatakutan. Tuwing ako ay dumadaan sa bakuran na iyon, tumatakbo ako habang umaawit ng “Jesus loves me…” o kaya naman ay “Praise ye the Lord…” iniisip na ang mga awit na ito ay panlaban sa multo.

Naaala ko noon si Ka Tibang at ang kanyang asawa. Hindi ko sila malilimutan dahil kakaiba sila sa aming mga kapitbahay sapagkat sila ay matatas mag –kastila. Ayon sa mga kwentong narinig ko noon ay mga lahing kastila daw sila. Ngayon ang bahay nila ay tinibag na at napalitan na ng isang konkretong bahay na walang buhay, malamig at pangit. Ang sagingan at bahay kubo ni ka Huling na tindahan ng halu-halo noong maliliit pa kami ay wala na, tinibag na. Ang nakatayo ngayon dito ay isang sementong day care center.

Sa lahat ng pagbabago sa aming lugar, ang mga bagong gusali, ang pagsulpot ng mga squatter, ang hinahanap ko pa rin ay ang mga punong saging, mga puno ng kalachuchi, mga sampalok, bayabas, at mga white ladies. Mas maganda kasi noon, ngayon wala na ang mga whie ladies dahil ang gumagala ngayon ay mas nakakatakot kaysa mga white lady at mga multo…

Ang gumagala ngayong mga nilalang ng gabi ay mga addict sa bato, alcoholic, magnanakaw at mga bading na malakas sumipsip ng lakas.

Rizal, isang pagbubulay

2011-09-12T00:15:00.000-07:00

Maaring sa ating mga kabataan ay nakikilala si Rizal bilang isang henyo, isang tao na pinagkalooban ng Diyos ng mga talento na ipinagkait sa karaniwang tao. Maaari rin naming nakikilala natin siya dahil sa mga estatwa, rebulto at mga busto na nagkalat sa ating mga mga parke at sa ating mga paaralan.

Hindi ko na kailangang itanong kung saan ipinanganak si Gat Jose Rizal dahil halos lahat ng kabataan mula sa unang baitang hanggang sa ikaanim na baitang ay alam kung saan siya ipinanganak. Alam ko rin naman na halos lahat tayo ay alam ang pinagmulang lahi ni Rizal; ang kanyang mga matatapang na magulang; ang kanyang mga mapagmahal na mga kapatid.

Nababasa natin si Rizal, nakikita natin si Rizal, ngunit tunay ba nating nakikilala si Rizal?

Ang aking tanong ay ititnutuon ko sa inyo upang malaman natin ang tunay na pagkakilanlan natin sa ating pambanasang bayani. Ano ang halaga na malaman ang kanyang kapanganakan, ano ang halaga na malaman ang kanyang pinagmulan, ano ang lahalagahan na malaman ang kanyang pamilya? Ang lahat ng mga bagay na iyan ay walang saysay kung hindi natin, mga kabataan, alam ang mga bagay na nagawa ng ating pambansang bayani upang maipanganak ang kamalayang Pilipino at isilang ang ating republika, ang kauna-unahan sa Asya.

Dalawang aklat ang bumago sa takbo ng kasaysayan ng ating bansa: Ang Noli me Tangere at El Filibusterismo. Mga aklat na nagmulat sa ating mga sina-unang mga kababayan sa kaapihan ng kanilang kalagayan. Napukaw ang kanilang mga damdamin sa pagkahimbing sa habag sa sarili at sa pagsakal ng tali ng pananakop ng mga dayuhan. Gumising at nagpapiglas.

Ang rebolusyon na naganap noong panahon ng Kastila ay isa sa pinakaunang pagpapalag ng isang bansa laban sa kanyang mananakop dito sa Asya. At ang rebolusyong ito ay binigyang buhay ni Gat Andres Bonifacio matapos niyang mabasa ang mga aklat ni Dr. Rizal.

Tunay nga na masasabi natin ang panulat ay mas mabagsik kaysa sa mga sandata. Dahil kung hindi ginising ng mga kwento ng pang-aapi at kwento ng pag-asa ang ating mga kababayan, tulad ng kalamansi sa sugat sa kwento ng ibong adarna, hindi sila magigising sa katotohanan.

Ngunit hindi lamang po sa political at sa kaapihang militar tayo pinalaya ni Rizal. Higit sa lahat, dahil sa kanyang mga nagawa, dahil sa kanyang mga isinulat, dahil sa kanyang mga patimpalak na napagwagian ay kanyang pinalaya ang ating lahi, ang mga indiyo, ang mga mangmang sa makasariling paniniwala ng mga banyaga na ang ating lahi ay mga tamad at mga walang kakayahang itaguyod ang mga sarili para itaguyod ang ating mga sarili.

Ipinakita ni Rizal na ang mga Pilipino ay biniyayaan ng din ng maykapal ng mga kakayahang hindi naiiba tulad ng ibang lahi. Binasag niya ang kahon na pinagkulungan sa kaisipan at kaluluwa ng ating lahi.

Kasama ang ibang mga bayani, si Rizal ang nagbigay sa atin ng tiwala sa ating mga kakayahan at sa ating mga sarili.

Ang buhay niya ay hindi lamang katalinuhan at talento ang inilalarawan. Ipinakita din niya na ang isang tao ay maaring magdulot ng malaking pagbabago sa lipunang kanyang ginagalawan sa mga simpleng pamamaraan. Sa lahat ng mga papuri at pagwawagi ni Rizal ay huwag nating kalimutan ang kanyang mga pinagdaanang pagsubok. Alisin natin ito at mawawala ang pagiging bayani ni Rizal, alisin natin at maglalaho ang alamat ng kanyang katapangan at kalatinuhan, alisin natin ito at maawala ang pagkatao ni Rizal.

Sa paghubog natin ng ating sariling kaaalaman ay nakikita natin na may pagkakahawig pala ang buhay natin kay Rizal. Hindi man sa lahat, ngunit may mga aspeto ng kanyang katangian na maari nating tularan. Hindi man tayo kasing talino ni Rizal, dahil ayon nga sa mga dalubhasa minsan lang sa isang daang taon lumalabas ang isang Rizal, ngunit makikita naman natin ang ating mga sarili sa kanyang mga pagsisikap.

Hindi man natin matularan ang kakayahan niyang magsulat, ngunit maari naman nating Makita sa ating mga sarili na may mga saloobin din tayo na Malaya nating mapiahahayag na may katapangan at walang takot—tulad niya. Maging inspirasyon siya sa pagpapahayag ng katotohanan lalo na sa panahon ngayon na puro kasinungaligan at pagtatakip sa kabulukan ang napapanood natin sa telebisyon.

Maaring hindi tayo maging doctor tulad niya ngunit maaring maging tulad niya tayo na mapagmahal sa magulang, magalang sa kapwa, maginoo sa kababaihan, maawain sa nangangailangan. Mararamdaman na rin natin ang puso niya bilang doctor. Hindi man tayo makapanggamot ng katawan ngunit tulad ni Rizal, makapagbigay lamang tayo ng pag-asa sa ating mga magulang, at sa ating bayan ay marami na tayong magagamot na mga hinaing.

Ang buhay ng ating bayani ay maging malaking hamon sa ating mga kabataan: Tayo ang pag-asa ng bayan. Lalo itong nagiging makatotohanan sa panahong ito. Alam naman natin na ang ating lipunan ay kinakain ng kabulukan na kahit tayong mga mura ang edad ay hindi inililigtas. Bawat bukas ng telebisyon ay mapapanood natin ang mga krimen at mga sakuna. Ano kaya ang mararamdaman ni Rizal, ano kaya ang gagawin ni Rizal?

Kung noong panahon ng mga kastila si Rizal ang naging haligi upang itayo an gating bansa, ngayong panahong ito iba naman ang mga pagsubok na humahamon sa katatagan ng ating bansa. Higit na kailangan ang mga tulad ni Rizal ngayon. At bilang mga susunod na henerasyon ng mga Pilipino atin ngayong pagbulaybulayan ang mga turo ni Rizal.

Mula nating balikan ang kanyang buhay at tingnan kung papaano siya naging instrumento ng pagbabago sa kanyang lipunan.

Hindi ko naman inaasahan na maging kasing galing tayo ni Rizal, inaasahan ko lang ay maging kasing sigasig tayo ni Rizal.

Hindi ko naman inaasahan na mababago natin an gating lipunan, hindi po. Maging ang ating bayani ay hindi inaasahan na magiging haligi siya ng ating bayan ngunit dahil sa ginawa niya ang kanyang makakaya sa lubos ng kanyang kakayahan, nakita ng ating kababayan ang pagkakaroon niya ng pusong bayani.

Hindi ko inaasahan na mababago natin ang ating bansa, o mababago natin ang ating probinsya, o mababago natin ang ating bayan, o mababago natin ang ating paaralan. Tulad ni Rizal, ang pagiging bayani, ang pagiging haligi ng lipunan, hindi nagmumula sa malaki kung hindi ito’y nagmumula sa maliit.

Tulad ni Rizal, magiging bayani din tayo kung uunawain natin na ang simula ng isang Rizal ay nagsisimula sa musmos. Ngayon pa lamang, tahakin na natin ang mga simpleng bagay na gumawa sa isang Rizal.

Tandaan natin ang wika ni Rizal na kabataan ang pag-asa ng bayan, tularan natin si Rizal, at tayo din ay magiging haligi ng bayan.

The Battle of Guavaville: Tunay na kasaysayan

2011-08-16T05:46:00.000-07:00

“Coronel, ano ang gagawin natin?” Humihingal ng bulong ng kapitan. “Mukhang malulupig tayo ngayon ng mga kalaban.” Halos hindi na makatingala ang kapitan dahil sa pagod sa pagtakbo, pagdapa at paggapang sa mga pilapil. “Tiyaga lang kapitan at tiyak darating rin ang ating pagkakataon upang maundayan ang mga kalaban.” Nakangiting bulong ng coronel na nagpalakas ng loob sa kapitan. Matagal na silang magkasama at alam ng kapitan na si coronel ay para bang may agimat, mula simula pa ng mga labanan ay hindi pa nasusugatan ang kapitan tuwing kasama niya ang kanyang pinuno.

Gumagapang ang mga tauhan ni kapitan patungo sa mga kalaban. Hinihintay niya ang pagkakataong mabulaga ang mga kalaban. Sa kanyang pagbibilang ay tatlo na lamang ang natitira sa mga rebelde at nalagasan naman siya ng isang tauhan, isang sarhento. Kaya nilang ubusin ang mga rebelde pero pag ito ay nakatawag ng mga kasama, tiyak walang matitira sa kanila dahil sila ay nasa pugad ng mga kalaban.

Nakita ni kapitan si coronel na kumakaway sa kanya. Marahan siyang gumapang papalapit at nakita nila sa kabila ng pilapil ang mga rebelde, nag-uusap, nakababa ang mga baril, tumatawa pa ang iba. “Umikot ka sa kabila kapitan para pag nakita nila ako, mababanatan mo sila sa likod. Pag ikaw naman ang nakita nila, uupakan ko sila ditto. Bahala na kapitan kung sino ang masawi sa atin. Una-una lang iyan.” Gumagapang si koronel papalayo kay kapitan ngunit umaalingawngaw ang huling salita ng coronel, “una-una lang yan.”

“Nagtatawanan pa ang mga kumag,” bulong ni kapitan. Tumayo siya sa pilapil sabay kalabit sa kanyang riple, “Bang, bang, bang, bang…” Tumayo din si coronel at sabay haggis ng Granada, “Boooooommmmm.” Wala nang nakaporma, nakatakbo o nakaganti sa mga rebelde. Lahat sila ay nautas ng bala ni kapitan at ang pandiin ay ang granada ni coronel—ang nakaligtas sa baril ay niluray ng pagsabog ng granada.

“Coronel, ano ang gagawin natin sa bangkay ni sarhento?” Tanong ni kapitan. “Hindi natin pwedeng bitbitin ang kanyang katawan. Wala naman tayong panahon para siya ilibing. Hindi naman puwedeng iwan ang bangkay dahil ipagmamalaki ng mga rebelde na nakapatay sila ng sundalo. Sunugin na lamang natin ang kanyang bangkay upang hindi ito malapastangan ng mga rebelde.” Hinablot ni kapitan ang dogtag ng sarhento sabay tingin sa kanyang mga tauhan. Pito na lamang ang natira sa special forces: siya ang coronel, si major, kapitan, tenyente at ang dalawang sarhento.

Nakatayo si coronel kasama ang kanyang mga tauhan. Pinanunuod ang untui-unting paglamon ng apoy sa bangkay ng sarhento. Tinatanaw niya ang makapal na usok na umaakyat papunta sa kulay kahel na langit. Parang naghahalo ang kulay lupang usok sa kahel na langit at hindi lamang si coronel ang napatingala at naaliw sa tanawin. Matula ang pag-aagaw ng kulay ng langit at ng makapal na usok--dapit hapon na kinukulayan ng sokolate.

Halos mauubos na ang gatong ng makarinig sila ng isang sigaw. “Aray!” Kasabay ng isang malutong na tunog, “Plak,” sabay bagsak ng isa, dalawa... Nagkatinginan ang pitong magkakasama. Maya-maya ay may isa naming malutong na tunog “Plak…Aray!” Bagsak ang pangatlo. Nang matauhan ang mga sundalo sa kanilang narinig, sabay-sabay silang nagtakbuhan upang iligtas ang mga sarili.

Tatlo ang nahuli sa kanila at sila ay pinahirapan. Hindi nagtagal ay natuntun ang mga Special Forces at nahuli. Napilitan slang sumuko at humarap sa mga pinuno ng mga rebelde.

“Kayong mga tinaman ng lintik kayong mga batang kayo! Bakit ninyo sinilaban ang dayami sa bukid. Alam ba ninyo na muntik ng magpanic ang mga tao dahil akala nila ay may sunog.” Ikaw Dude ano naman ang pumasok sa isip mo.
.

“Tonio, umuwi ka nga. Hayop kang Tang-ina ka! Dapat nag-iigib ka hindi yung naggagapang ka sa damuhan!

"Abet! Tarantado ka talaga, di ba sabi ko sayo alagaan mo si Mark! Toink!

"Dude! Anak, umuwi ka na!

Itchie at Alvin! Magagalit Daddy nyo!

Gerry! Uwi! PoinK.

George! Bakit ninyo sinilaban yung dayami ni ka Inong?!

Tinaman kayo ng lintik! Akala namin may sunog na! Huwag nga kayong manununood ng the A -Team!

(Note: Si Tonyo ay matagal ng patay. Papasok ako noon sa National Panasonic nang may nagkakagulo sa gasolinahan. Bumaba ako ng tricycle upang sumilip at nakita ang nakahandusay na bangkay ni pareng Tonyo. Basag ang ulo dahil hinataw ng bato at tadtad ng saksak sa tagiliran. Napaaway, kilala ko ang tapang ni Tonyo kaya alam kong lumaban siya ng husto bago siya namatay.)

Saranggola ni Tatay at time paradox

2011-08-13T05:58:00.000-07:00

Bukid ang likod bahay namin noon at ang libangan ko tuwing tag-araw ay magpalipad ng saranggola. Isa sa pinakamasayang parte ng kamusmusan ko noon ay ang pagsasaranggola dahil kasama sa paglipad ng saranggola ay ang paglipad ng imahinasyon.

Natutunan ko ang paggawa ng saranggola sa aking tatay. Ang pinto ng likod bahay namin noon, pagbinuksan ay bukid na ang tatambad. Naalala ko ang tatay ko noon na tinuturuan akong gumawa ng saranggola. "Anak, tingnan mo, ganito ang pagkiskis sa kawayan, " sai ng tatay ko. "Dapat ay pantay at walang lamang kung hindi ay kekeleng ang saranggola," medyo nakangiti pa habang nagkakayas. Pinakita din niya ang pagdidikit ng balat. Ang pinakaimportante diyan ay ang pagtatali. "Dapat ito ay timbang, hindi lamang ang taas kung hindi ay yuyuko ito sa hangin, at huwag lamang sa ilalim kung hindi ay. kakawag kawag ito paglipad, dapat may tamang balanse," turo ng tatay.

Kitang-kita ko pa ang diyaryong balat ng saranggola. Hindi ko malilimutan ang headline ng People's Journal, ang paboritong dyaryo ng tatay ko na araw-araw ay inaabangan ko dahil sa komiks na Tasyo at Dalamacio Armas. "Ninoy Aquino, Patay!" Sigaw ng diyaryo.

"Tay, sino si NInoy?" Tanong ko. "Huwag mo ng intindihin iyang balitang iyan. Halika na at magpalipad na tayo." Tumayo kami at sabay na pumunta sa bukid. Pinakita sa akin ng tatay kong paano magpalipad ng saranggola. "Anak, pag umiikot sa ere, alagwahan mo. Paglumulundo, kabigin para mamayong." Sabi ng tatay habang nakatingala.

Nalala ko noon, ang ganda ng sikat ng araw at malayag ang hangin ng biglang magdilim ang langit , lumakas ang ihip ng hangin at nag-ambang uulan. Sa lakas ng hangin ay naputol ang sinulid ng saranggola. Hindi ko alam kung naiyak ako noon pero nakarinig kami ng ilang kulog kaya tumakbo na kami pauwi.

"Sa susunod na lang anak." Hingal na sabi ni tatay. Pero ilang segundo lang, lumiwanag uli si haring araw,. Di natuloy ang kasal tikbalang.

Matagal ng yumao si tatay, katorse ako noon, at ngayon ay may pamilya na rin ako. Pero hindi ko malilimutan ang mga turo sa akin ng tatay. Hindi lamang sa paggawa ng saranggola, natuto rin akong gumawa ng mga bitag, magkumpuni ng kaunti ng makina, mag motorsiklo, aba eh sampung taon pa lamang ako nagmamaneho na ako ng greyder, payloader at bulldozer. Iyan kasi ang trabaho ni tatay.

Nagbakasyon ang pamangkin kong si Bebong sa amin dito sa Cainta. At dahil naiinip, tinuruan ko siyang gumawa ng saranggola, tulad ng tatay. Pero sa halip na sa likod bahay namin kami nag saranggola, na ngayon ay pugad na ng mga informal settlers, naglakad pa kami papuntang Greenland sa may Highway 2000. Enjoy siya habang nagpapalipad ng saranggola.

Mayamaya ay sumabit ang saranggola namin sa puno ng sampalok. Wala akong magawa kung hindi umakyat sa puno na mukang halimaw na nanghahablot ng mga saranggola dahil sa dami na ng kanyang nabiktima. May mga saranggolang plastic, may saranggolang directory, may saranggolang diyaryo. Nasa puno ako at sinasagip ang aming saranggolang kakaway-kaway sa hangin ng tawagin ang mata ko ng isang naninilaw at tagulumining balat ng saranggola na sumsisigaw ng , "Ninoy Aquino, Pinatay!"

Bumababa ako sa puno at hindi na nakuha ang saranggola namin ni Bebong. Mataas, hindi ko na maabot. Pauwi na kami ng tinanong ako ni Bebong, "Tito George umiiyak ka ba?"

"Hindi ah! Napuwing ako ng hangin." Nakangiti kong sagot.

Init story

2011-08-11T05:50:00.000-07:00

Halos dalawang araw kaming nagtiis sa eskwelahan na walang kuryente dahil sumabog ang kuntdaor ng school. Ang diagnosis: overload. Kahit hindi tirik ang araw ay sadayng napakainit at nakakapagpawis ang panahon dahil sa kabasaan ng hangin o humidity. Ngayon ang mga panahon na kahit makulimlim ay mainit dahil naghahakot ng tubig si Ulap upang ibuhos sa mga hamak na nilalang sa ibaba.

Isa sa epekto ng mainit na mamasa-masang pakiramdam ay ang pag-init ng ulo. Ang init ng ulong ito ay samahan pa ng mga pasaway at makukulit na bata, ang resulta ay stress at high blood. Bumabagal kumilos ang mga mag-aaral at laging parang inaantok.

Noong isang araw ay napanood ko at narinig sa TV na may panukalang gawing tag-araw ang pasukan upang mabawasan ang pagkliban ng mga bata sa klase. Alam ko na ang gusto ng mga mambabatas na ito ay bakutihan at ang iba naman ay magpapampam. ngunit ang aking pinangangambahan ay ang init ng tag-araw. Ito ng lamang humidity ng tag-ulan, ano pa kaya ang tuyot at malalikabok na hangin kasama ang naglilisik ng tirik na haring araw, hindi nga bagyo ang kalaban heatstroke naman.

May suggest akot, sa mga mambabatas na gustong ilipat ang pasukan sa tag-araw, magturo po kayo ng isang linggo sa isang pampublikong paaralan na walang aircon at may mahinang electric fan (kung meron) bago po kayo magpanukala.

Subukan nyo munang maheatstroke, try nyo lang.

Edad

2011-08-08T04:29:00.000-07:00

Dati, pag ikaw ay nagkakaedad
Ikaw ay tinitingala
Dahil sa iyong tanda ay naglalahad
Na ikaw ay sa dunong pinagpala

Bawat puti ng buhok at kalyo sa palad
Ipinagdiriwang ang pagtitiyaga at pagkabihasa
Na hanggang ngayoy di kayang itulad
Sa basta-bastang gawa

Dumating ang panahon
Iba na ang edad
Ngayoy ang tinitingala
Mga gadgets na

Ngayon ang pagkakaedad
Ay ngangahulugan...
Upgrade ang iyong kailangan

Lois Lane natagpuang patay sa Boracay

2011-07-26T05:56:00.000-07:00

Isang bangkay ng di makilalang babae ang natagpuan patay sa silong ng sa isang kubo sa beach resort sa Boracay. Ayon sa imbestigasyon ang babae ay nagtamo ng tama ng isang matigas na bagay na tumagos sa kanyang ulo nagresulta sa pagkasabog ng kanyang bumbunan. Nalaman din sa imbestigasyon na tuklap ang nguso, bali-bali ang mga braso at durog ang mga hita ng babae. Bumagsak din ang sahig ng na nagresulta sa pagkabaon ng biktima sa lupa sa ilalim ng kubo.

Ayon sa imbestigasyon, nagcheck-in sa resort na masayang-masaya at sweet na sweet ang bagong kasal. Makalipas ang ilang oras ay nakarinig na lamang ng isang malakas na pagsabog ang mga taga Boracay. Nagtakabuhan sila papalayo sa pinangyarihan sa pagaakalang mga terorista ang may kagagawan. Nung mapansin nilang wala namang usok o apoy, sila ay nagbalikan sa kanilang mga dating gawain. Kinumpirma naman ng PHIVOLCS na nagkaroon ng isang malakas na pagyanig sa Boracay ngunit hindi nila maipaliwanag ang dahilan nito. "This is not a volcanic tremor nor a tectonic movement," ayon kay Dr. Milo O. Himlo ang regional head ng Phivolcs sa Visayas.

Isang malaking palaisipan ang nangyaring ito sa di pa nakikilalang babae. Agad na pinakuha ng Pulisya ang guest record ng resort upang malaman ang identity ng di-panakikilalang babae at ganoon din upang makilala ang kanyang kasamang lalaki na hanggang ngayon ay hindi pa nakikita. Hindi pa maipalagay kung nasawi din ang lalaki o kung siya ay suspect.

Ayon sa findings, ang pangalan ng nasawing babae ay si Mrs. Lois Lane Kent at ang pangalan ng lalaki na hanggang ngayon ay hindi pa natatagpuan ay si Mr. Clark Kent.

Kwentong punso

2011-03-13T04:46:00.001-07:00

"Pare, iniwan ako ng kumare mo! Sumama sa ibang lalaki!," Atungal ni Julio habang langong-lango sa alak. Matagal na silang nagkakaroon ng problema sa kanilang pagsasama ng kanyang asawa. Ang palagiang sinisisi niya ay ang maliit niyang pagkalalaki. Ngunit alam ng lahat na ang dahilan kung bakit iniwan ng kanyang asawa si Julian ay dahil siya ay isang lasinggero at iresponsableng asawa. Pero, ayaw niyang aminin ito. Pilit niyang isnisisi sa kanyang asawa ang problema. Ibinibintang niya sa pagkakaroon ng kalaguyo ng kanyang asawa.

'Pare," Pag-aamo ni Lando, ang kanyang matalik na kaibigan. "Huwag kang mag-alala, maraming ka pang makikitang mas magmamahal sa iyo. (Ngunit sa loob-loob ni Lando, "tama lang na iwanan ka ni kumare dahil ikaw ay isang makasariling asawa.) "Hindi!" Pasigaw na sabi ni Julio, "alam ko na hindi lamang siya nasisiyahan sa akin. Nalilitan siya sa pagkalalaki ko!" (Sa isip ni Lando, "talagang maliit ang pagkalalaki mo pare dahil maliit ang pananaw mo sa mga babae!) Ngunit ang kanyang pananaw ay kanyang lamang sinasaloob dahil ayaw niyang masaktan ang matalik niyang kaibigan.

Langong-langong umuwi ang magkaibigan. Sumisipol at pasuray-suray sila habang malungkot na paulit-ulit na nagpapalipad hangin si Julian, walang saysay ang kanyang mga sinasabi. Biglang nakaramdam ng kabigatan sa kanyang pantog si Lando. "Pare, iihi muna ako. Diyan ka lang," Sumipol si Lando at sabay ihi, "habi-habi po," sabi ni Lando. Maya maya pa ay narinig ni Julian ang pagsuplit ng ihi ni Lnado. "Habi-habi po, salamat po!" Sabi uli ni Lando habang kinikilig.

"Pare...hikhikk..." sabi ni Julian. Bakit ka pa nag papaalam eh wala namang tao. "Ikaw naman pare, komo lumaki ka sa Maynila ay nalimutan mo na. May mga nuno sa punso dito sa Pinagtampuhan, at alam mo namang kilala ang pinagtampuhan sa mga hiwaga dito. Naalala mo ba noong maliliit pa tayo. Si Pedro, itinuro niya ang isang punso at namaga ang kanyang daliri na kasinlaki ng patola." Storya ni Lando, "kasi hindi inusog niya ang mga nuno!" Palinga-lingang kwento ni Lando.

Nag-isip si Julian, "aba pare, kung ganoon ito ang solusyon sa problema ko! Iihian ko ang mga punso nang lumaki ang pagkalalaki ko! Hindi ko na kaliangan gumastos pa kay Dra. Vicky Bello sa pageenhance!" Lasing at pakutyang sabi ni Julian. "Pare naman, alam mo naman na may paniniwala ang mga tao dito. Igalang mo na lamang." Pakiusap ni Lando.

"Pare....tumigil ka. Alam ko namang pamahiin lang iyan at hindi ako naniniwala. Pero nasaan ba ang mga punso. Luminga-linga si Julian at ng makita niya ang pinakamalaking punso ay ibinababa niya ang kanyang salawal at bigay todong inihian ang punso. 'Sige...pamagaiin mo ang ari ko at matutuwa pa ako!" Lapastangang sigaw ni Julian. Napailing na lamamng is Lando.

"Pare, tulog ka na...", Wika ni Lando habang inihatid niya sa pintuan ng bahay ang kanyang matalik na kaibigan.

Tatlong araw muli ng makita ang magkaibigan. Laking gulat ni Lando ng makita niya si Julian na nakapalda. Parang itik kung lumakad at bakat na bakat ang malapakwan na kabilugan sa pagitan ng kanyang hita.

25 sentabos

2011-03-11T06:22:00.000-08:00

Bumibili ako ng puto bungbong ng may makita akong isang eksena na hindi ko makakalimutan. Isang napakagandang dalaga ang tumatatawid sa kalsada kasama ang kanyang huklubang lola. Nasa kalagitnaan na sila ng biglang tumigil ang huklubang lola, yumuko at dinampot ang isang bentesingko sentimos. Halat sa mukha ng magandang dalaga ang kaunting pagkayamot. "Ano ba naman si lola! Bentesingko lang magdadahilan pa ng trapik!," Bulong siguro sa sarili ng babae.

Bakit nga ba napatigil ang lola?

Naala ko noong maliit ako, noong nag-aaral pa ako sa elementarya. Sabi ng tatay ko ang halaga daw ng pantalon noong maliit siya ay dalawang piso. Hindi ako makapaniwala dahil kinukwento niya ito sa akin noon habang binibigyan niya ako ng baon na singkwenta sentimos. Ito yung baon ko noon sa grade 1 para sa maghapong klase. May isang pera pa noon Lapu-lapu. Hindi ko noon pinapansin ang isang pera, pero ang tatay ko dinadampot iyon.

Ano ba nabibili nung singkwenta sentimos ko noon.
Una ang sopas sa eskwelahan noon ay nagkakahalaga lamang ng kinse sentimos at ang tinapay naman ay nagkakahalaga ng diyes sentimos. Sa totoo lamang ang tinapay noon ay singko lang, dinagdagan lang ng singko pa dahil may palaman na matamis na bao o kaya naman ay star margarine kaya nagiging diyes sentimo. Ang hindi ko nalilimutan ay ang laki ng tinapay noon. Ito ay mga nutribuns na talagang malalaki at mga siksik na tinapay. Para maibenta ito noon ay inilalagay namin sa plastic na sako at nilalako namin na para kaming si santa claus.

Ang singkwenta sentimos ko noon ay kayang bumili ng isang maliit na softdrink at isang pirasong tinapay. Sa totoo lang, pag binigyan ako ng tatay ko noon ng limang pisong aguinaldo, hindi ko maubos sa kabusugan.

Ang Texas na buble gum noon lima singko, ang tiratira lima singko, ang tae ng kalabaw lima singko, ang kendi lima singko, kaya noon ang salitang lima singko ibig sabihin mumurahin noong mga panahong ang isang sentimo ay nakakabili pa.

Ngayon pag ang anak ko ay hindi na pinapansin ang bente singko. Ang baon niya ay singkwenta pesos...kwentahin mo ang pagtaas...

Kaya noong tinitningnan ko si lola....naiintindihan ko....ano kaya ang halaga ng bentesingko noon. Isang kilong gulay, isang kilong bigas, isang balot na tinapay....ilang taon mula ngayon ang isang daang piso ay hindi na papansinin.

Ang talisay

2011-03-10T04:57:00.000-08:00

Ang talisay
Mayabong ang dahon
Masarap maglaro
Sa ilalim ng kanyang lilong

Sadyang masamyo ang hangin
Sa ilalim ng lilim
Ngunit ingat ka lamang
Baka ikaw ay malibang

at....

Akala mo ikaw ay binungang araw
Dahil sa kating parang mga singaw
Di mo lang napansin
May nilalang na nakabitin

Ikaw pala ay naging victim
Ng higad na itim!

Ang pagbabalik ng madilim na bahagi ng kahiwagaan ng....kamote que!

2011-03-08T07:22:00.000-08:00

JOliibee

2008-11-27T22:40:00.001-08:00

"Jollibee, Jollibeee
Nautot si Jollibee
Nagpalit ng Panti

Jollibee, Jollibee
Naihi si Jollibee
Nagpalit ng panti

Jollibee, Jollibee
Natae si Jollibee
Nagpalit ng panti"

Tawa- tawa ako ng tawa ng marinig ko sa aking mga estudyante ito. Sabi ko, "Hoy, ano iyan? Saan ninyo natutunan iyan? " at sila ay nagtuturuan. Naalal-ala ko noon yung mga naughty rhymes namin noon kami ay grade school:

"Jingle bells, Jingle bells
Tae ni Sabel
Mapula, maputi tanggal ang.....

At sinabi ko a sarili "Hay, buhay ng naman, Nothing's change!"

Matagal-tagal ko ding napabayaan ang aking blog na ito pero siguro ngayon makakapagpost na ako ng mga walang kwentang bagay!

2008-03-17T01:51:00.000-07:00

Galing ako sa school na kung saan ako ay nagtuturo. Nagrerelax ako sa pamamagitan ng paglalakad-lakad sa di pa tapos na subdivision sa Taytay. Pero ngayong araw na ito (Nob. 11) ako ay ngapaikot-ikot muna sakay ng motorsiklo. Dala-dala ko yung digicam ng pinsan ko. Mahilig kasi ako magpicture kaya lang wala akong digicam kaya pagnanakahiram ginagamit ko ng sagaran, naglilibot ako para may matanaw.

Sa pagmomotor ko ay nakita ko itong pamilya ito na tinitibag itong mga panamabak na ito. Hindi lang isang pamliya ito dahil may mga bata pa na hinahalukay ang mga semento. Nakakasama ng loob na malaman na ang ginagawa ng mga batang ito ay dinudurog ang semento upang makakuha ng mga maliliit na piraso ng bakal nanakabaon ditto. Hindi biro ang humawak ng maso at martilyo para lamang makakuha ng barya. Para kang nagtrabaho sa construction na ang sweldo ay sweldo ng magbobote.

(Hindi pa nga naibaba ng dumptruck yung mga bato hinahalukay na para matibag at makuha mga bakal! Hirap ng buhay ngayon!)

Hindi lamang dito ko nakita itong ganitong pamamaran kumita. Sa Maynila, minsang naligaw ako, ay nakita na may pinupupog an mga tao at sulyapin ko ay nakita ko na pilit nilang tinitibag ang isang pre-cast concrete beam para makuha ang bakal ditto. Hindi biro na tiban ang buhos ng semento lalo na at ito ay high quality concrete beams. Iniisip na busalsal na sa kalyo ang mga kamay ng taong ito sa kahahataw ng maso at martilyo. Buhay nga naman. Tapos mababalitaan mo na sa Malakanyang nag advance ang mga mandarambong ng halagang 30 million US dollar mula sa Chinese company para ma railroad ang isand useless contract…Nasaan na kaya ang makabagong Moises na pupuksa sa mga paraon sa malakanyang…(Haaaaaaaa…..nagiging seryoso at ako ah…) Enough at baka mautot pa ako sag alit.

Bumaba ako ng motor at nagpa-alam sa mag-uuling na ito. “Pwede po ba kayong kunan ng picture.” Sabi ko, “ako po ay titser (totoo naman) at gusto ko lamang pong kunan ng picture ang paggawa ng uling.” Itong larawan na ito ay hindi sa madawag na probinsya kundi sa maingay na Tayta, Rizal. Isang bayan na malapit ng maging siyudad. Bakit may nag-uuling pa rito! Bakit hinahayaan pa ng local ng pamahalaan ito. Makikita sa paligid na bilang na bilang na lamang ang mga puno pero inuuling pa rin. NUng unang magdaan ako ditto ay mangga ang itinumba, kanina kaimito naman…ilang taon bago mamunga ang mga punong iyon! Ang prutas nito, ang lilim nito, ang hinga nito. Por dos por kwatro para namang nasa bundok ng Tanay itong mamang ito.
Magkano lang kikitain nitong mga mamang sa isang puno?

ZTE, People Power at Masamang Panaginip

2008-03-14T01:49:00.000-07:00

(Ang aking e-mail ay pinuputakti ng mga mails galling sa College Editors Guild of the Philippines o CEGP na binubulabog ako na pabababain si Gloria Macapagal-Arroyo.)

Tama si Fr. Leonardo Mercado, ang oras para sa mga Pilipino ay circular o paikot. Medyo kipot pa nga na sabihing circular dahil ang katotohanan lamang, ang oras para sa mga Pilipino ay isang Ferris Wheel na bulok.

Nawawala na naman ang aking pagka-makaDiyos nito eh. Marami akong teorya.
Una si Abalos, kaya malakas ang loob at kayang paikot-ikutin si FG (ayon kay Lozada o Jlo isang tawag lang daw at nagcall back na si FG) ay dahil malaki ang utang na loob ng mag-asawa kay Abalos na dating Punong Komisyoner ng Komisyon sa Eleksyon. Ano kaya ang baraha na hawak ni Abalos…hmmm….aba-aba.
Si FG ay walking refrigerator na pinalitan ng compressor at ngayon ay malakas pa humigop ng enerhiya, ultimong enerhiyang galling China na kung tawagin ay ZTE ay kayang higupin buti na lang at naamoy ng isang…
Si JDVJunior na nag-iingay dahil natalo sa ZTE contract at sinabihan ni FG na “back off” at sinamahan pa ng mura ay masama lamang ang loob dahil hindi nakataga ng malaking chipipay ng walang kahirap-hirap.
Si Lozada ay muntik ng masalvage dahil hindi niya tinanggap ang 500,000 na allowance.
Masakit ang ulo ko.

Nakakatawang isipin na sa tinagal-tagal ng buhay ay para bang nanunuood ako ng replay ng lumang palabas na pinamagatang “Don Kamote de La mantsa.” Spoof ng novel ni…hmmmmm….Cervantes na pinagbibidahan ng nasirang Katsupoy.

Eniway, noong si Erap ang binubulabog magkakasama si Cory Aquino, si Gloria Macapagal at iba pang mga pulitiko na nakikiusap na bumaba si Erap. Ngayon nabaligtad ang pangyayari na si Gloria na ang pinababa, magkasama na si Erap at si Cory. Nalilito ako kasi si Cory yellow ang color na kulay ng gitna ng itlog samantalang si Erap naman ay nagpapababa ng kolesterol kaya umiiwas sa itlog kaya sakang siya maglakad, por dos por kwatro, isang dilaw ng itlog at isang takot sa itlog nagsama!

Noong panahon ni Erap ang panawang ni Erap ay “rule of law! Rule of law!” Habang siya ay inuupakan ng mga doble karang mga tinamanan ng kulugong mga pulitiko. Ngayon naman ay si Gloria at ang kanyang mga kampon ang sumisigaw ng, “rule of law! Rule of law! Dalin sa korte!” Nahihilo ako sa kawalan ng katinuan ditto sa Pilipinas.

Pinatalsik and isang artistang presidente dahil nagungurakot ng huweteng. Pinalitan ng economistang presidente na nagtangkang mangutang sa China para ibulsa tapos pababayaran sa taong bayan.
My gulay, pareho-parehong mga mandarambong ito!

Akala ko matino si Gloria dahil bilang isang kababaihan ay mas compassionate at mas may feeling ang mga girls pero itong si Gloria ay pinahanga talaga ako—siya ang Prince ni Machiavelli at ang anti-Christ ni Friedrich Nietszche. Isang true blooded mandarambong at kahihiyan ng kanyang ama.

Ang masama may mga anak pa ito na sa ngayon pa lang ay nagpaparamdam na ng …ewan ko matutulog na lang ako. Masama lang loob ko ngayon kasi wala akong pera buti pa sila bilyong piso and nasa bulsa advance pa lang iyon!

One lucky bitch! (Not my words but JDV Jr’s)

I’m sick of politics, I’m thinking of committing…hmmmm…pesticide!

Tapos may rallies na naman!

May people power pa!

Ohhhhhhh…mga anak kayo ng inyong mga magulang! Mga angat talaga kayo!

Edukasyon at Agham: Agham at Edukasyon, Mga Kuliling ng Terminilohiya.

2008-02-03T01:44:00.001-08:00

(Teka muna! Natutuwa ako dahil yung best friend ko sa campus, yung aming cartoonist at artist na sasabak ngayon sa Luzon competetion ay may blog na rin at interesting ang kanyang mga posts!)

Minsan sa aking pagbabasa ng mga sulatin patungkol sa edukasyon at pagtuturo ay nagugulantang ako sa aking mga nadadaanan. Ako ay guro at bilang guro, ako ay patuloy na nagdadag ng aking mga kaalaman patungkol sa mga makabagong kaganapan sa agham, sining at pamamahala ng edukasyon. Ito ay dulot na rin ng pagnanasa na maibigay ang kalidad ng edukasyon para sa aking mga mag-aaral.

Dumaan ako sa proseso ng tradisyonal na edukasyon at nalaman ko ang mga bagay na pinagdaanan naming noong maliliit pa kami bilang mga estudyante sa mababang paaralan at ditto sa ngayon, sa mahigit tatlong dekada ng layo ng aking pagtuntong sa elementarya, hanggang sa ngayon na ako ay nagtuturo na ay nakita ang mga pagbabago na dulot ng teknolohiya at agham. Sa teknolohiya, wala tayong magagawa sa pag-unlad. Tulad noon walang computer, vcd dvd kaya ang mga bata iba ang pananaw sa buhay. Medyo organiko pa ang kaisipan, makakalikasan pa, may takot pa sa nuno sa punso at sa mga matatanda, pero ngayon, ultimong actual na paggilit sa leeg ng isang tao, pagtatalik ay kayang tanawin ng isang musmos sa pamamagitan ng internet.

At sa pag-unlad ng kaalaman, pagunlad ng ispesyalisasyon, umunlad rin ang mg pananaw ng tao. Nagkaroon ng mga pagbabago lalo na sa wika at sa pananlita. An gating pang-araw araw na mga salita ay nahahaluan na ng mga salitang techno katulad ng “cyber”, “internet” “3G”, “Microwave”, “Text” mga salitang bumalik ka lamang ng ilang taon ay mga salitang walang kahulugan dahil walang tinutukoy. Pero ngayon ultimong bata, kung ang kakausapin ay ang tao ng nakaraang dekada, ay siguro hindi na maiintindihan.

Dito umsubong na rin ang mga “prestihiyosong” mga kurso tulad ng “IT”, “ComSci” at iba pang mga in na courses ngayon. Umunlad din ang mga karera na nakatali sa teknolohiya, tulad ng mga ininhiyero, arkitektura, medisina at iba pa. Nagkaroon ng mga espesyalisasyon at nagkaroon ng mga pribadong wika itong mga antas ng mga kaaralan nitong mga taong ito.

Pag-nagusap ang mga doctor, siyento porsyento, kung hindi ka doctor, eh, para kang nakikinig ng Chinese. Ganoon din ang mga abogado, mga engineers atbp. Para bang nagging sombrero ng kataasan ang tinatawag sa ingles na “technical terms’ o jargonism. Sa tanaw, ang jargonism ay isang uri ng diskriminsayon, isang uri ng pagsasabing angat kami, may sarili kaming mundo at ang mundong ito ay kinapapalooban lamang ng mga taong nag-si pag-aral ng pinag-aralan namin. Matindi kami, may teritoryo kami na hindi kahit sino-sino lamang ay makakapasok—ha, may propesyonal na bayad and bawat salita namin. Bawat tanong may presyo! Doktor, abogado, inihiyero, arkitektor lahat…may mundo na nabubukod ng salita.

Sa paglingon at sa pag-alala ng kabanalan ng edukasyon, ang pangunahing adhikain ng pagtuturo ay ang gawing malawak ang kaalaman ng pinaglilingkuran ng edukasyon sa pamamagitan ng pagpapasa ng kaalaman sa pinakamdaling pamamaraan na kakayanin.Siguro ang pinakamadaling pamamaraan ng pagsasabi nito ay ang gawing heneral ang kaalaman. Pagpapalawig ng kaalaman sa pamamagitan ng pagtuturo ng mga bagay sa pinakasimple, ngunit hind pinakamadaling pamamaraan. AT ditto papasok ang wika. Sa aking pagbabasa ay para bang nagiging seloso na rin ang mge edukador sa pagkakaroon ng sariling mundo ng mga ibang propesyon. Parang ang pakiramdam ng mga edukador ay mas makakabuti ang pagtatago sa mga jargons upang mabigyan ng maka-agham at makateknolohiya at makamodernong maskara ang edukasyon. Naiinggit na ang mga edukador sa mga doktor ng medisina, mga abogado na kung mga magsalita ay para bang nakakagulat dahil angat ang kanilang mga wika.

Ano pat at ang edukasyon ngayon ay puno na rin ng jargonism. Ang dating pananaw na ang edukasyon ay dapat abot kaya hindi lamang ng bulsa kundi pati ng pang-unawa ng pangkaraniwang mamayan at karaniwang guro ay tila ba ipinagkanulo na rin upang mabigyan lamang ng pantay na estado ang mga edukador sa mga “prestihiyosong” mga propesyon.

Halimbawa na lang ang mga salitang nag-uukol sa mga problema sa katutunan. Dati ang twaga sa mga hirap umunawa ay mga “bobo” mga “kamote” at “mahihina ang ulo.” Ngunit sa kadahilanang pangit pakinggan ang mga ganitong salita, ngayon ay para bang mga gamut sa sakit ng ulo na naglabasan ang mga salitang “Dyslexia,” “Dyscalculia,” ADHD, ADD, mga probelmang pangkatutunan na pinalitan ang mga pangalan upang maging politically correct, upang hindi maka sakit. Pero ano ba ang nangyayari, sa pagpapalit ban g pangalan at pagiimbento ng mga scientific names ay may mga solusyon bang bago na ibinigay ang mga taong nagpangalan nito. Wala naman ah, dahil maging dyslexia man iyan, o dyscalculia, o ADD o ADHD ang solusyon pa rin, makalipas ang mga pag-aaral, ang pamamaraan pa rin ay paglalaan ng oras sa mga taong mahina ang ulo, mga taong kamote. Tawagin mo mang dyslexia iyan o ano pa man, ang solusyon na ibinibigay ng mga pag-aaral na ito ay ito pa rin: tuktukan ang may dyslexia, mahalin ang may autism, bigyan ng attensyon…mga bagay na alam na ng mga sinaunang edukador, ng mga unang guro natin, ng mga nagpapaunlad ng kaisipan, alam nila na ang solusyon sa mga kamote ay mahalin sila—lahat iyan ay alam ng ating mga nanay. Aba sa milyon-milyong ginastos upang masoluyunan ang problema, ay tumingin ka lang sa nanay mo, sa tiyaga niya pagtuturo sa iyo…may naidagdag ba?

Sa milyong-milyong ginastos upang pag-aralan ang mga karamdaman sa katutunan, banding huli ang solusyon ay palitan ng pangalan ang mga ito. Ha, saan ka pa, tunog makaagham, tunog high tech, tunog mayaman pag ang tao ay sinabing may dyslexia.

Pero sa malalim na pagtanaw ano ba ang pagkakaiba pagtinawag ang isang tao na may dyslexia at kamote dahil sa katotohanan lamang, ang pagiging politically correct ng salitang dyslexia (o dyscalculia etc.) ay wala na dahil ang katumbas ng kamote ngayon ay dyslexia dahil ang normal na tao tawagin mong dyslexic ay halos pareho ang mararamdaman kung tawagin mo siyang “kamote.”

Sabi nga ni Shakespeare “A rose by any other name…”

Ang Edukasyon ay para na ring alien. Sa pagpipilit na maging prestihiyoso dahil sa tingin nila ay napakababa na nila kumpara sa iba pang propesyona, ang edukador ay lalong napapalayo sa kanyang tawag na magturo.

Sino ba iintindi sa edukasyon kung sila rin ay may sarili nang mundo.

Ano pa at tama si Toyong nung sinabi niyang “Lokal, walang Budget!”

phenomenology hindi nakakain

2008-02-02T01:42:00.000-08:00

(Achtung! Ang manunulat po ay galit sa school pero siya po ay isang guro. Mag-ingat sa mababasa dahil ang laman po ng sanaysay na ito ay mga kabag ng sobrang pag-inom ng kape!)

Ako po ay mambabasa ng pilosipiya at una ko pong na encounter itong word na Phenomenology ng mabasa ko ang isang essay patungkol sa pag-aaral ng method ng reflection ni Edmund Husserl at ganoon din ang method ni Gabriel Marcel. Sa katotohanan lamang ang pagkakaintindi ko sa phenomenology ay…hmmm…sabi kasi ni Marcel may dalawang klase ng reflections 1. Primary reflection at 2. Secondary reflection blah, blah…. Kay Edmund Husserl naman ay may three steps 1. Epoche (epok ang bigkas nito at hindi “iputse”) 2. The phenomenological Eidetic Reduction. At 3. ay ang Phenomenological Transcendental Reduction….at dito sa pagbabasa ko ng mga sanaysay o mga philosophical essays o essays on philosophy ditto ko narealize na …sa tagal ng aking pagcoconcentrate at pag-uunawa at migraines at pagkonsulta sa dictionary… narealize ko na ang phenomenology ay hindi nakakain.

Penomenolohiya sa exams at test sa school

Hmmmmm…sa aking kursong edukasyon, lalo na sa pinakasusumpa kong subject na “Measurement and Evaluation” ay narealize ko ang isang malaking-tamang-kamalian-na mali sa sistema ng edukasyon sa Pilipinas! Ang test o exams!

Ano nga ba ang sinusukat ng tests o examinations?

Sa eksperyensya ko sa college ang examinations ay isang uri ng torture, o isang uri ng pleasure at isang uri ng walang kakwenta-kwentang bagay. May test akong naranasan kung saan kulang na lang ay ultimong mong dighay at utot ng instructor ay ipa-enumerate! Minsan naiisip ko, bakit hindi na lang kaya kami pabilihin ng libro at ipasa naming ito sa kanya. Ganoon din naman kasi iyon eh!

Meron naming instructor na magbibigay ng reviewer na para bang kulang na lang eh ibigay ang questions! Ahhhhh…that’s what I call pleasure!

At meron naming examinations at tests na buti pa matulog ka nalang kasi alam mo naman na hindi iyon ang pagkukunan ng grade.

I actually favor this kind of grading yung subjective.

Halimbawa:

“Ahhhhh….kilala ko itong estudyanteng ito. Walking CD writer ito. Malaki ang memory pero mahina ang processing power. Perfect ang exam niya pero pag-nerephrase mo yung mga questions zero na! Bagsak ito!”

“Ahhhhh….pustahan tayo zero sa exam itong batang ito. Pero napapansin niya lapses ko, nakikita kong laging nagdradrawing ng kung ano-ano, hindi ko maintindihan ang pinagsasabi….ehehhhh…pasado ito kasi creative ito!” See the logic. There are things that goes beyond measurement and tests, it is called genius or autism.

Ano nga ba ang minemeasure ng exams at tests?

Knowledge o memory o intelligence o sipag sa pagsusulat sa notebook?

Talagang hindi ko malilimutan yung experience ko sa college. Pagnagtetest kami parang mga bubuyog na may diarrhea ang mga kaklase ko na nagmememorize ng kung ano-ano man. Bzzzzzz……Bzzzzzzzz Kuya George hindi ka nagrereview? Pakikita ko yung reviewer ko na kinomputer ko pa para organized…pero sintemyento de kwarenta singko hindi ko mabasa at hindi ko maisaulo dahil ultimong salamin ko minsan nalilimutan ko! Perfect ang result ng iba sa aking classmate and I respect the effort! Pero pag nagpost examination discussions na, mga zombie na. Kasi nung magcram, pinuno ang ulo ng mga information na undigested, parang naglagay sa ref ng gulay o foods, paglabas empty na. I believe they learned something naman but not as much as it should be.

Just what in the world do tests and examinations measure?

Ngayon ko lang narerealize ang beauty ng naturalist philosophy ni Rousseau. “Hayaan mong matuto ang bata sa kanyang pamamaraan.” The traditional method of education has its limitations na as the years go, o habang umiinog ang panahon ay unti-unti ng napagiiwanan.

Siguro kailangan ko ng tapusin ang test na ginagawa ko! (As I am making this test, I am not thinking as a teacher. I am thinking as a student and…my gulay…I hate tests and examinations whether I am the one making it or I am the one taking it.)

Just what in the world do tests and examinations measure?

Maybe, it measures how well the teacher did his/her job. This is what I fear!

Bakit phenomenology ang title! Unang-unang, arresting-nakagulat at baka makafake. Pangalawa nung ako po ay nagbabasa ng mga literature mula sa ibat-ibang colleges at universities ay madalas kong nakikita ang word na ito na pagbinasa ko naman ang mga essay ay… parang nagbasa ako ng phenomenology…na hanggang ngayon ang pagkakaintindi ko lang ay hindi ito kinakain!.

Grrrrrr…….more coffeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!! And Antaccccciiiiiiiiddddddsssssssss!!!!

Ang mga Kapuso ng Channel 7 at ang mga kapamilya ng Channel 2

2008-01-18T20:15:00.001-08:00

(“Empty Caviar!” O sa Latin “Caveat Emptor!” o sa Filipino “Mag-ingat sa Aso!” Ang manunulat ay kasalukuyang gumagawa ng test sa English para sa kanyang mga estudyante. Asahan na ninyo na lalabas lahat ng kainisan niya sa TV na isturbo sa kanyang pag-iisip (as if naman!) sa artikulong ito.)

Nagulat na lang ako isang hapon ng marinig ko si Mike Enriquez na nagdadadaldal tungkol sa pagdedemanda ng channel seven laban sa ABS CBN channel 2. (Kapuso Network! To tell the truth I miss the days when GMA Channel 7 was called the Rainbow Network. Magaganda palabas at medyo “Christian” pa ang values nito. Naririnig ko pa ang “Halelluya, Kings of kings and Lord of Lords!”” na pang sign on nito at pangsign off. Ngayon ang pang sign of ay ang demanda nila sa ABS CBN ang pang sign off ay ang demanda nila sa ABS CBN. At Buti pa noon gang Chanel 2 ay Banahaw kasi si Ike Lozada lang ang nakikita kong nakabara palagi sa TV. Malaki na talaga siguro kalugihan ng mga Lopez kasi parang desperado na itong mga primeron-dinerong-y-alta sociedad na mga taong ito upang makipaglaban ng ganito. Noong nagtatrabaho pa ako bilang isang muchacho sa isang bangko ay naririnig ko na ang paghina ng negosyo nitong pamilyang ito. Sana naman nacarecover na ito sa mga maling business ventures sa mga powerplants. Ehhhhhh…I’m no economist nor am I a banker. These are all stupid theories. Brrrr…)

Ang demanda ay nag-ugat sa paratang ng ABS CBN na sinabi daw ng AGB Nielsen (the company na nagsasagawa ng ratings) na umupa ang GMA 7 ng mga tao upang suhulan ang taong may monitoring device ang kanilang mga TV upang mag tune in sa 7. Ang sagot ng 7 ay kasinungaligan!

At iyon nagkademandahan na!

Sabi ng channel 2 sila ang biktima.

Sabi ng 7 sila ang biktima.

Pweeeee……parang mga pulitiko na rin itong mga network na ito. Pupunta sa mga probinsya na alam nilang may concentration ng monitoring device ang TV at doon magpapamudmod ng goods in the name of promoting the channel legitimately. Sino engot? Kung ang lugar na iyon na kanilang pinagaawayan ay alam nilang walang mga monitoring device, sa ngalan ng katotohanan, sa tingin ko eh hindi magkukumahog mag promote itong mga tinamanan ng 50,000watts energy na mga network na ito.

What they are doing is very similar, if not the same guerrilla electioneering cum direct-indirect vote buying technique used by our super diabolical anaerobic politicians. Hey common sense, why would a TV network give away groceries? This is the first time I heard of it being done. Ok sana kung sa mga lugar na walang TV, o sa mga tribal areas, o sa mga lugar na talagang kailangan ng groceries but in place where there are TVs and where there are monitoring devices on TV…naala ko yung isang movie na napanood ko. Si Danny De Vito yata yung bida. May TV show silang walang kakwenta-kwenta na ang katapat ay football, the national sport ng America. These guys concocted a plan to make their show beat NFL, which is like “Ating Alamin ni Ka Gerry Geronimo” beating “S-Files” (showbiz chismis is the Philippines national sport). Danny De Vito and his gang got the list of all the household equipped with a monitoring device and they managed to make most of them tune to their show. The idea is very similar to what GMA 7 and ABS CBN is doing. Though their operations, these campaigns by the networks, seems legit on the surface but on principle it is not!

They are electioneering and ABG Nielsen is playing with it. Dapat walang nakakalam ng area kung saan may monitoring device for how can their ratings be objective pero how come may nakakaalam? How come na napupuntahan ng mga network and lugar upang mag conduct ng campaigns. Aba santisima, minsan dala pa lahat ng kanilang mga artista at doon mag-wawagwag ng kanilang mga star powers! Tell me in the name of Odin if this is not pure and simple dirty tactics!

Ngayon nagdedemandahan itong mga walang kwentang mga network na ito! Susmaryanong garapon buti na lang magaganda pa rin mga English movies sa channel 9!

Dati ang nag-aaway at nagpaparinigan lang ay mga host ng mga walang kakwenta-kwentang TV noontime shows katulad ni Joey de Leon vs. Willy “the Wily” Revillame and his hot car, showbiz talkshow parasites katulad ni ehhhemmm baka mademanda! and their hypnotized, numbed fans peron ngayon, nakakapagtaka na nakakalula na nakakabaliw…pati VP, President, attorneys ng mga network ay panay labas ang mukha sa TV and they kept telling the people that what they are doing is not a trial by publicity! Ampalaya con carne, iho de iha, give me combantrin or give me death!

I don’t know, but the rivalry between these two networks is becoming more and more childish by the day. Bakit di nalang kaya sa Barangay muna sila mag-usap at ng makatipid sila.

Buti na lang ok na si Ate Vi at si Ate Guy dahil kung sila ay nasa magakabilang network….naku po I dare not imagine what would have happened!

Rebellion and insurgency! I pray over ko kaya TV namin!? Wag ang dami na palang mga preachers sa loob ng TV na panay ang pray over!

Mga Fearsome Broadcast for 2008 and Armageddon

2008-01-11T21:10:00.000-08:00

Pasensya na sa aking mga masugid na mambabasa, ang inyong lingcod na kritiko, pilosopo at di mo maintindihan kong komunista o manikuristang komentarista ng mga kaganapan sa aming bansa at lipunan, dito sa ating panahon o sa kabilang buhay man ay nagbabalik upang…hmmm…mag-papampams.

Pagbukas ko pa lang ng telebisyon bago maglaho ang 2007 at pumasok ang 2008 ay bumuluga na ang mga balita tungkol sa mga nasabugan at naputukan ng mga tinamanan ng lintik na mga paputok na taon-taon yata ay lumalaki at lumalakas. Walng kadala-dala talaga.

Sa tanda kong ito ay nagging indikasyon na para sa akin ang lakas ng ekonomiya ng bansa sa aga at dami ng mga nagpapaputok. Noong ako ay nasa teen-age years, Setyembre palang ay may mga ammunitions na kami ngunit ngayon ay malalakas na nga ang mga paputok ngunit padalang na ng padalang. Ito ay obserbasyon ko lamang sa aming lugar habang tumatagal ang panahon.

Sardinical Diarrhea

Naalala ko noong ako ay Boy Scout pa. Ito ay noong ako ay nasa elemetarya sa ilalim ng pagtuturo ni Sir Gonzaga. Si sir Gonzaga ang scout master naming noon. Maliit na lalaki na singkit ang mata na miski ngayon na retirado na siya ay mukha pa ring baby. Anyways, naalala ko noon na tuwing may camping kami, ang paboritong naming baong delata ay sardinas. Bilang isang boy scout ang pagbubukas ng sardinas noong mga panahong iyon ay hindi basta-basta, may style o technique ito. Kailangan ang lata ng sardinas ay sa ilalim bubuksan upang hindi madurog ang isda. Ito ay sa kadahilanang ang isda ay siksik at dahil ang pagkakalagay sa lata, sa ilalim ay papaliit ang mga putol ng isda, kaya pag dito idinaan and mga isda ay madaling mahulog. Kung sa kabilang bahagi naman ng lata idadaan, madudurog ang mga isda dahil papasiksik sila ng papasiksik.

Ang pagpapalabas ng isda mula sa lata ng sardinas noon ay parang isang taong tinitibi, o may constipation, mahirap at nakakfrustrate dahil nadudurog ang mga isda. Kaya isang lata ng sardinas noon, haluan mo lang ng isang damakmak na talbos ng kamote ay kayang pakainin ang isang patrol ng mga boy scouts. E ngayon pagbumibili ako ng sardines, pagbukas ko ng abrealata ay para bang may diarrhea na ito. Hindi mo pa naitataob ang lata ay bumubulwak na. Naala ko tuloy pag ako ay…hmmmm….wag na nga. Nakakalungkot dahil ang mga isda ng sardinas ngayon ay bangkaliliit, parang mga dilis, parang chinild abuse yung mga sardines.

Ngayon yung isang lata ng sardines, hindi kayang busugin, kahit haluan ko pa ng kanin, yung aso namin. Wala ng kwenta eh, ultimo yung tomato sauce malabnaw pa sa dugo ng atsweteng me regla.

Uling at Gasul

Ito ang nakakayamot. Ang mahal ng cooking gas dito sa Pilipinas ngayon kaya ang mga pobre kong mga kababayan, kasama na ako diyan, ay napupuwersang magluto sa uling. Dati pagbumili ka ng uling ang unang papasok sa isip na mga tao eh, mag-iihaw ka! Ganoon, paano kasi ay matrabaho magparingas nito at saksakan ng tagal makaluto. Pero ngayon, dahil sa mahal ng gasul,ang mga tao uling na ginagamit pagluluto. Ang problema dito ay, ang uling ay mula sa puno. Ngayon pati uling ay nagmamahal na, at sa taas ng demand dito ay ilang puno kaya ang pinapatay para lang gumawa nito. Nag logban nga ang gobyerno pero dahil sa taas ng gas, eh ultimong mga puno sa bakod ngayon ay tinitira na upang gawing uling!

Konting concern lang, bakit kaya hindi magisip ang pamahalaan ng efficient cooking fuel. Bakit hindi sibaking yang mga politiko at gawing panggatong…

Dahil sa ako ngayon ay medyo busy at mas madalas ang atake ng aking katamaran ay gagawin ko na lamang lingguhan ang pagsasabit dito sa aking blog. Dati kasi pagtrip kong mag blog e trip ko…kaya lang napapansin na medyo nagiging busy na ako.

College Editors Guild of the Philippines-Southern Tagalog

2007-12-11T19:28:00.000-08:00

Araw ng Pagkundena sa Paglabag sa Karapatang-Pantao

Ngayong darating na Dec. 10 ay muli na namang ipagdiriwang ang Pandaigdigang Araw sa Pagkilala sa Karapatang Pantao. Dito sa Pilipinas, kung saan kinilala sa buong mundo ang kasalanan ng Armed Forces of the Philippines at ni Pang. Gloria Macapagal-Arroyo sa paglabag sa karapatang pantao, ito ay panahon ng pagkundena sa sistematiko at laganap na pamamaslang, pandurukot, at tortyur sa mga inosenteng sibilyan at mamamahayag.
Kahit kinikilala ang kalayaan sa pamamahayag sa ating Bill of Rights, hindi ligtas ang mga mamamahayag mula sa pagsupil ng rehimeng Arroyo. Naging isang malaking usapin ang nangyari sa mga miyembro ng media matapos nitong i-dokumento ang naganap na insidente sa Manila Peninsula dulot ng pag-walk-out sa Makati Regional Trial Court at pag-aaklas nina Sen. Antonio Trillanes at grupong Magdalo. Malinaw na labag sa mga karapatan ng mamamahayag ang ginawang pagtali sa kamay at pagbitbit sa mga miyembro ng media kasabay ang mga hinuling miyembro ng Magdalo at oposisyon na lumahok sa insidente.

Maging ang mga kabataang mamamahayag sa loob ng ating mga eskwelahan ay nakararanas din ng sistematikong pagsupil sa karapatan sa awtonomiyang pampinansiya at kalayaan sa pagdetermina sa magiging laman ng kanilang pahayagan. Sa Laguna State Polytechnic University at St. Mary’s College of Marinduque, pinagbabawalan ang mga manunulat ng pahayagang pang-estudyante na magsulat ng mga artikulo na patungkol sa mga polisiya ng eskwelahan at mga pambansang isyu. Dahil naman sa pagiging kritikal ng publikasyon ng The Epitome, ginawang non-compulsory ang pagbabayad ng publication fee, na nagdulot ng pagkabalam ng paglalabas ng The Epitome ng isyu nito.

Subalit kahit na busalan ang mga mamamahayag, hindi na makakayang itago pa ang kabulukan sa ilalim ng rehimeng Arroyo. Sunud-sunod na nagsulputan ang mga isyu ng pangungurakot sa NBN-ZTE deal na inilantad ng anak ni House Speaker Jose de Venecia at ang panunuhol sa mga gobernador at mga kongresista na ginawa mismo sa loob ng Malacañang. Malaking dagok din kay Arroyo ang pagturo ni UN Special Rapporteur Philip Alston kay Arroyo at sa AFP bilang utak sa likod ng malaganap na pampulitikang pamamaslang sa bansa.

Hindi na rin kayang itanggi ang lumalalang krisis pang-ekonomiya. Sa loob lamang ng taong ito ay 16 na beses na nagtaas ang presyo ng gasolina habang 13 beses nagtaas ang presyo ng krudo. Damang-dama ito hindi lamang ng mga tsuper kundi maging ng malawak na sambayanan dahil sa kaakibat nitong pagtaas ng presyo ng bilihin at iba pang serbisyo.

Hindi na rin malilinlang ang mga maralitang taga-lungsod na nakakaranas ngayon ng malawakang demolisyon. Ang mga maralitang itinaboy sa mga relokasyon tulad ng Southville, Cabuyao, Laguna ay walang ibang dinaranas kundi sakit, gutom, kamatayan, at kawalan ng hanapbuhay at maayos na pasilidad. Ang pagpapatiwakal ng 12-anyos na batang si Marianet Amper ay isang manipestasyon ng depresyon ng mamamayan dahil sa kagutuman.
Para sa mga mamamayang hindi nanahimik sa nararanasang kahirapan at panunupil, kamatayan at kulungan ang tugon sa kanila ni Arroyo. Sa buong bansa, 888 na ang pinatay at 184 ang dinukot habang sa Timog Katagalugan, umabot na sa 168 ang pinaslang, 31 ang sapilitang dinukot, habang 36 ang mga bilanggong pulitikal. Kabilang dito ay dalawa sa alumni ng CEGP - si Pastor Berlin Guerrero, na dating manunulat ng Christian Chronicle ng Philippine Christian University-Dasmariñas at opisyal ng CEGP-Cavite, at pangalawa ay si Axel Pinpin, isa sa ”Tagaytay 5”, na dati ding manunulat sa Gazette, ang opisyal na pahayagan ng mga estudyante sa Cavite State University.

Sa mga kalagayang ito, ang mga mamamahayag ay nararapat na magsilbi hindi lamang bilang tagapagbalita at mata ng lipunan, kundi higit sa lahat ay gampanan ang tungkuling maging boses ng mga walang boses at maging tagapagtaguyod ng karapatang pantao.

Labanan ang atake sa kalayaan sa pamamahayag!

Itaguyod ang karapatang-pantao!

Itigil ang pamamaslang at pandurukot sa mga aktibista at mamamahayag!

Lakad

2007-11-25T20:11:00.000-08:00

Lakad ng Lakad
Di alam kung saan papapadpad

Yun pala ay tutuwad
Upang magladlad
Ng tsinelas na malapad
At maglakad ng hubad

Gustong maramadaman ang banayad
Na init ng kalsadang malapad
Upang maihalintulad
Sa paghilot ng batad

Ngunit sa pag apak sa daang malapad
Sa paay tumambad
Maligamgam na babad
Para bang may sayad

Nang aking tingnan, tumambad
Popoo na sa ihiy babad

Lakad ng Lakad
Di alam kung saan papapadpad

Lightnin' hopkins - Ang Kidlat ng Blues

2007-11-16T05:51:00.001-08:00

Ewan ko kung bakit gustong gusto ko ang musika ng mga Negro na Blues. Nung 1990's nagtrabaho ako sa Thomas Jefferson Libarary bilang isang xerox operator at kapag wala akong "client" ang ginagawa ko ay nagbabasa ako ng mga kasaysayan tungkol sa musikang ito hangang sa mapanood ko yung "The Land where the Blues began" at talaga namang naranasan ko ang hinagpis ng simple pero rock na istilo ng musikang ito. Madalas din akong magblues pero pag-naririnig ito ng mga pinoy hindi nila kilala. Naala ko tuloy yung kapitbahay naming bulag, si Ka Idyong kung tawagin.May sarili siyang style ng paggigitara na kung ako ang tatanungin ay pasok sa blues. Magaling siya kaya tumugtog na may bass line na, may accompaniment pa at may melody pa kaya nga lang iba ang tiyempo at iba ang tunog pero blues na blues andg dating. Tuwing may awitan si Ka Idyong ang sikat pero ngayo ng mauso ang mga videoke at mga CD's si Ka Idyong ay nawalan ng trabaho. Makikita na lamang siya na tumutogtog sa mga patay at minsan sa palimusan. Kawawa naman ang mga talentadong musika na pinalitan na ng mga electronic gadgets na ito.

Ang Puno ng Mangga

2007-11-16T00:46:00.001-08:00

Isang araw, ang hari, ng makatanggap ng isang buslo ng namimintog at matatamis na mga mangga ay humiling na magtungo sa hardin upang makita ang isang puno na nagbigay ng ganoong kagandang mga bunga. Nang dumating siya doon ay natanaw niya and dalawang puno ng mangga, isa ay may mayayabong na mga dahon ngunit walang bunga, ang isa namay puno ng bunga. Nilapitan ng kamahalan na nakasakay sa kanyang Maharlikang Elepante ang isang puno ng mangga, pumitas siya ng bunga, kinain niya at napatunayan niyang masarap. Makaraan ay nilibot niya ang hardin upang tanawin ang iba pang bahagi nito. Ang mga tagasunod at iba pang tao ay sumunod sa hari at pumitas din mula sa puno ng mangga na pinitasan ng hari. Sila ay nag-aagawan hanggang sa wala silang itinira kahit na dahon man lamang.

Pagbabalik ng hari ay nagulat siya sa tumambad sa kanyang harapan: ang puno na hitik na hitik sa bunga ay nakalbo sa dahon at sa bunga, samantalang ang isang puno na walang bunga ay matayog at mayabong pa ring nakatayo. At sinabi ng kamahalaan: “Ang kayamanan sa mundo ay palaging may kaaway; sinumang nagtataglay nito ay kahambing ng puno ng mangga na hitik na hitik sa bunga. Dapat nating bantayan ang mga bagay na nagpapapusok sa inggit, selos at galit. Kukuha ako ng aral mula sa walang bungang mangga upang maiwaglit ko ang mga kagulumihanan, galit at mga pag-aalala sa buhay. Iwawaksi ko lahat at aking yayakapin ang buhay ng isang Rahan (isang perpektong disipulo).”

(Isinalin mula sa “The Teachings of the Compassionate Buddha”)

Message sa Jeep

2007-11-05T15:43:00.000-08:00

Habang ako ay nakasakay sa jeep papunta sa aking school ay nabasa ko sa dashboard ang mga katagang ito:

"Ang walang kasiyahan ay nagpapahirap sa mayaman, ang may kasiyahan ay nagpapayaman sa mahirap""

Mga Aral ni Buddha

2007-10-30T22:07:00.000-07:00

Pag-naririnig ko ang pangalang Buddah, ang pumapasok sa isip ko ay ang aking kababatang kapitbahay na babae na kung tawagin namin ay Buddha, siguro kasi malaki tiyan niya noon, likha siguro ng mga bulate. Ngayon siya ay isa nang nanay at pagnakikita ko siya minsan na naglalako ng mga gulay na tinatanim nila sa kanilang bakuran, nahihiya na akong tawagin siyang Buddha dahil maliit na ang tiyan niya at ako naman ang lumalaki ang tiyan. Baka pag tinawag ko siyang Buddha ay tumawa siya ng malakas at ituro ang tiyan ko at sabihing “aba George, ikaw na ata ang Buddha ngayon.” Pero di ko alam ang tunay niyang pangalan at ngayon ko lang nalaman na sa tagal naming magkakalaro noon maliliit pa kami ay ni hindi ko man lamang ito naitanong. Nakakatawa!

Noong isang araw, sa paghahalungkat ko ng mga lumang libro sa Ever Gotesco Mall (tabi, tabi po! Sabi nila ito daw ang safest mall kasi karamihan ng nagtitinda ay mga muslim) ay nakadampot ako ng libro na may pamagat na “The Teachings of the Compassionate Buddha.” At natutuwa naman ako dahil magaganda ang mga nilalalaman nito. Kahit hindi ko pa natatapos ang libro ay nabusog na ako sa mga kaalaman ditto.

Ano nga ba ang pananaw ni Buddh patungkol sa mga bagay na malalalim patungkol sa buhay o yung mga metaphysical questions. Sabi ng iba ang paliwanag na ito ni Buddha ay agnosticism pero ayon sa aklat ito ay isang pananaw na kung saan ang Buddha ay hindi nag sasalita ng tapos. Hindi katulad ng ibang mga guro tulad ni Jesus o ni Muhamad, si Buddha ay hindi umangkin ng kabanalan o kadiosan, kaya ang kanyang mga turo ay patungkol lamang sa katotohanan at ang pagkakaiba nito sa mali.

Ito ang pananaw ni Buddha patungkol sa mga katanungan:

“Ganito ito Malunkyaputta (ang sagwa naman ng tunog!), ang isang tao ay natudla ng isang palsaong tinubog sa lason at ang kanyang mga kaibigan at kasama, mga kamag-anak, ay ikukuha siya ng manggagamot ngunit kung ang sasabihin ng biktima ay ‘ Huwag ninyong bunutin ang palaso hanggang hindi ko nalalaman kung ang tumudla sa akin ay isang mandirigma, o isang pari, o isang magsasaka, o isang alipin.’”

“Mamatay ang taong iyon, Malunkyaputta, ng hindi ito nalalaman. Sa ganoon ding pamamaraan, Malukyaputta, sinuman na magsabi na, ‘hindi ako susunod sa buhay relihoyoso hanggang hindi ipinapliwanag sa akin na ang daigdig ay may wakas, o ang daigdig ay walang wakas…o may taong banal, o walang taong banal sa kabil ng kamatayan—ang taong iyon, Malunkyaputta, ay mamatay bago pa man ito mapaliwanag ng Tathagatha.
Ang relihiyosong buhay, Malunkyaputta, ay hindi nakasandal sa paniniwalang ang daigdig ay may wakas o wala. Kahit na ang paniniwala ay ang daigdig ay may wakes o wala, nandiyan pa rin ang kapanganakan, katandaan, kamatayan, kalungkutan, paghihinagpis, pagdurusa, pagluha…
Lagi mong tatandaan, Malunkyaputta, ang aking mga ipinaliliwanag at ang mga hindi ko ipinaliliwanag…

Ang mga aral ni Buddha! Minsan naiisip ko tuloy ang sinabi ni Anselm patungkol sa mga Di-kilalang Kristiyano o yung mga tao na nabigyan ng kaalaman ng Logos ng Diyos at ito ay naihayag sa ibat-ibang kultura. Mya aninag sila ng kaalaman at karunungan patungkol sa Diyos ngunit kulang ito, di tulad ng kay Kristo.

Kagalang-galang itong mga taong ito.

Words of Wisdom from Bob Ong

2007-10-25T21:49:00.000-07:00

"Ang pinakamainam na paraan para magingdukha ay ang maging matapat" -Bibe

"Paggawa na ba ng kabutihan ang hindipaggawa ng kasamaan?" -Matsing

"Iba ang walang ginagawa sa gumagawa ngwala.." -Ulang

"Ang liit at laki ay nasa isip lang,nasa pagsisikap lang yan ng tao!" -Langgam

"Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isangbagay kesa magtagumpay sa paggawa ngwala..." -Tong

"Paru-p aro ako..kulay brown lang angpakpak!!" -Ipis

Walking Blues/ Wala lang magawa!

2007-10-22T23:59:00.001-07:00

Natatawa yung anak ko sa pinaggagawa ko sa buhay ko. Pagkatapos kung tugtugin ito, mayamaya lang naririnig ko na yung anak ko nag nagbu-blues.

URSCians 4B Having fun

2007-10-18T23:46:00.001-07:00

Maanumalyang Rehimen!

2007-10-17T04:10:00.000-07:00

(Ako ay kabilang sa CEGP dahil ako ay Editor ng aming school paper. Madalas akong nakakarecieve ng mga e-mails mula sa kanila at ipopost ko ito. Buti na lang at walang martial law ngayon at kahit papaano ay malaya pa rin tayo para makapagsalita ng ating damdamin. May sinasabi naman ang mga editors at mababangis lang talaga. Kaya minsan natatawa ako apg nag-rereact ang mga instructors sa camopus namin dahil sa sarcastic na pagsulat ko, pero kumpara sa mga progresibong mga editor at school paper di hamak na maamong tupa pa kami.)

Sa gitna ng lumalalang kahirapan sa bansa, malaking dagok sa masang Pilipino ang pagsambulat ng isa na namang isyu ng korapsyon. Nakapagngangalit na habang ang mga batayang serbisyong panlipunan katulad ng edukasyon at kalusugan ay nabibigyan ng kakarampot na badyet mula sa rehimeng Arroyo, milyon-milyong kabang yaman ng bansa ang napupunta lamang sa bulsa ni Arroyo at mga alipores nito.

Noong nakaraang mga linggo, nagsilbing whistle-blower ang negosyante at anak ni House Speaker Jose de Venecia na si Joe de Venecia hinggil sa maanomalyang kontrata ng pamahalaan sa ZTE para sa pagtatayo ng broadband network sa bansa. Unang punto sa ZTE deal ay ang katotohanang mayroon ng broadband network sa bansa at hindi na kailangan pa ang nasabing proyekto.

Sa inilunsad na mga pagdinig sa Kamara, inamin ni dating NEDA Secretary at ngayo’y CHED Chairman na si Romulo Neri na siya ay inalok ni COMELEC Commissioner Benjamin Abalos ng P200M kaugnay ng pagpapasa ng ZTE deal. Nailantad din ang mga naganap na negosasyon sa pagitan ng ZTE officials, si Abalos at kasama si First Gentleman Mike Arroyo.

Kitang-kita ang malakas na kapit at kapangyarihan ni Abalos sa rehimeng Arroyo kung saan labas na sa kanyang pagiging COMELEC Commissioner ang paglahok sa mga business deals ng gobyerno. Lalo nitong pinapatibay ang bahid ng dayaan na naganap sa nakaraang 2004 presidential elections.

Sa pagkasangkot ni Mike Arroyo sa mga negosasyon at pagbigay ni Pang. Arroyo ng komento hinggil sa proposal ni Joe de Venecia para sa nasabing proyekto, malinaw ang pagiging sangkot ni Pang. Arroyo sa usapin. Ayon pa kay Neri, nabanggit niya kay Pang. Arroyo ang nasabing panunuhol sa kanya ni Abalos subalit walang naging karampatang aksyon kaugnay nito. Bilang pinakamataas na opisyal ng bansa, marapat lamang na alam ni Pang. Arroyo ang mga pinapasukan ng kanyang pamahalaan na business deals.

Ngayon, nailantad din ang isa pang katulad na proyekto na may bahid din ng anomalya - ang Cyber-Education project.

Ang mga nagaganap na expose ay hindi na bago sa ilalim ng rehimeng Arroyo. Sa dami ng mga isyu ng korapsyon na nailantad sa kanyang pamumuno, kasama na ang kontrobersya sa PIATCO deal at pagtayo ng Diosdado Macapagal Boulevard, malinaw na ang pagiging corrupt ng rehimeng Arroyo.

Sa harap ng iskandalo, sinuhulan at itinulak ng administrasyon ang ilang mga kongresista na maghain ng mahinang impeachment complaint kay Arroyo. Layon nitong i-preempt ang paghahain ng impeachment complaint ng mga nasa oposisyon laban kay Arroyo dahil sa muling pag-init ng usapin ng pagpapatalsik kay Arroyo at paglakas ng mga batayan dito sa pagsulpot ng ZTE deal.

Subalit hindi na kayang pagtakpan pa ng rehimeng Arroyo ang kabulukan ng kanyang pamumuno sa bansa – isang rehimeng ilehitimo, kurakot, at pasista. Habang patuloy na isinasantabi ang tunay na kaunlaran ng masang Pilipino kapalit ng pangangayupapa sa dayuhang interes, lumalakas ang matagal ng panawagan ng malawak na bilang ng masang Pilipino na patalsikin na si Arroyo.

PAPANAGUTIN ANG MGA OPISYAL NA SANGKOT SA ZTE DEAL!
LABANAN ANG KORAPSYON!
PATALSIKIN ANG PAPET, KURAKOT, AT PAHIRAP SA MASA NA SI GLORIA ARROYO!
ANAKBAYAN-Timog Katagalugan * October 17, 2007

Quits lang

2007-10-11T07:19:00.000-07:00

Ako yung taong galit sa mga bagay na normal. Kaya noong Lingo, noong laban ni Manny Pacquaio hindi ko alam kung saan ako lalagay. Kasi hindi ako fans ni Pacquaio o kahit ano mang sports, maliban siguro sa chess (pero sa totoo lang hindi na rin ako ganoon kaenthusiastic sa larong ito), kaya hindi ko alam kung papaano ko ipapaliwanag ang naranasan ko. Ako ay nagtuturo ng praise and worship sa church, kailangan ko ng drumstick, yung pampalo sa tambol, upang may magamit yung mga tinuturuan ko kaya pagkatapos ng samba (na maagang tinapos ng pastor dahil sa laban ni Pacquiao) ay agad akong tumungo sa isang mall para bumili ng drumstick.

Pagpasok ko sa mall ay nagulat ako dahil maraming nakapila sa mga hallways. At ako ay nakiusyuso. Alam ko na ang makikita ko, TVs na nakadisplay sa mga tindahan ng appliances na pinalalabas ang laban ni Pacquiao. Yung ibang tao nagmamadali naman pauwi at bumubulong na baka hindi na abutan si Pacquiao. Para akong nasa Twilight Zone noong mga panahong iyo dahil halos lahat ng mga tao ay Pacquiao ang nasa isip. Ako naman ay naghahanap ng tindahan ng tambol.

Naala ko noong early nineties nung ginanap sa Pilipinas yung Miss Universe. Ako noon ay nagtatrabaho pa sa Makati at talaga namang nagulat ako dahil sa walang traffic noong ipinalalabas ang Miss Universe, sabi nila nanunuood daw lahat ng Pinoy.

Entertainment ito na pati mga magnanakaw, mga rapist mga manloloko at kung ano-ano pang mga kawatan ng lipunan ay tumigil upang mailahok. Zero crime rate nga raw nung laban ni Manny, talaga naman.

Nung makauwi ako ng bahay ay naririnig ko ang mga analyst at nagugulat ako sa kanilang mga sinasabi tungkol sa laban. Para ba silang mga batang nanunuod ng laban ng mga gagamba. May tawanan at may pintasan, may isa pang nagalit dahil sa dinaya daw si Pacquiao nung nakawan ng suntok sa batok ni Barerra. Itong mga taong ito ay mga aral sa matitinding Universidad sa Pilipinas pero…boxing ito….I don’t know.

Hindi ko alam…parang ang babaw lang ng pakiramdam ko. Sabagay pag siguro nalaman ng mga taong ito na sa edad kong ito ay mahilig pa rin ako sa X-Men, Voltes V, Justice League, Transformers, Harry Potter atbp. Baka ganuon din ang isipin nila—ang babaw, baka mapagkamalan pa akong sintu-sinto. Quits lang talaga, kanya-kanya lang biyahe.

No Hands Guitar Player

2007-10-09T00:51:00.001-07:00

Taas kamay ko dito sa taong ito!

You ought to know by now

2007-10-08T20:34:00.001-07:00

Mga Mata ni Anghelita

2007-10-02T20:49:00.001-07:00

Bilang pagpapauna, ang palabas sa telebisyon na “Ang mga Mata ni Anghelita” ay isang programa sa telebisyon na sumikat noong unang bahagi ng dekada 80. Ito ay kinabibidahan ng nasirang Julie Vega. Ang kwento ay umiikot sa isang bulag na musmos na inaapi-api (gasgas na at nakakasuka ng tema ng mga palabas na Pilipino) at minamaltrato ng kanyang ina-inahan at ng kanyang lipunan (Cinderella formula). Dahil sa kanyang kalagayan ay nahabag sa kanya ang mahal na Birhen at siya ay pinhiram nito ng kanyang mga mata, taglay ang mga mahiwagang kapangyarihan nito na parang kinrossbreed na energy beams ni Cyclops ng X-men at prophetic vision ni nasirang Nostredamus. (Hindi ko kilala kung sino ang sumulat nito.)

Ang muling pagsilang ng palabas na ito ngayong 2007 ay bilang pagpupugay sa kakayahan ng Pilipino na buhayin muli ang mga walang kwentang mga palabas sa telebisyon na kumita noon. Ito ay pagpupugay sa “revival mentality ng mga Pilipino. (Kung mapapansin natin, hindi lamang ito sa mga palabas nagaganap. An gating pulitika ay laganap din sa ganitong istilo ng kawalan ng orihinalidad tulad na lamang ng Hello Garci controversy, impeachment controversy, at ang pagkarevive ni First Gentleman…he ayoko na baka makulong ako.

Sa makabagong muling pagkabuhay ng “Mga Mata ni Anghelita” ay mapapansin ang pag-usbong ng satanismo, cultismo at mongoloidismo sa ating telebisyon. Noong una ay maganda ang takbo ng kwento, may realidad at may kurot sa puso lalo na at magaling umarte ang bidang bata dito na hindi ko kilala at wala na akong planong alamin ang pangalan. Ang kaapihan ni Anghelita ay repleksyon ng katotohanan ng kahirapan at ang simbolismo ay may dalang kapagyarihan na makaapekto sa emosyon, katulad na lamang sa tulad ko na isang matigas ang muka. Ngunit habang tumatagal ay napapansin ko na ang kwento ay paupunta ng papunta sa Mandaluyong, sa loob pa mismo ng Mandaluyong dahil pawala ng pawala sa katinuan ang plot at ang mga karakter at ang mga dialog ng tauhan ay paurong ng paurong sa tamang pag-iisip.

Saan ka ba naman nakakita na ang isang kampanerong kuba (Hunchback of Notre Dame) ay nakakuha ng makapangyariahng korona ng birhen at naging gwapo (Dr. Jekyll and Mr. Hyde) at banding huli ay naging isang mandirigma na ang pangalan ay Gabriel (Archangel, from X-men).

May isang matrona na umaapi kay Anghelita na ang pangalan ay Tuspirina…Aspirina, yata…Kurtina….hmmm…basta may tunog –protina yung pangalan na isa palang putting mangkukulam na pumuprotekta kay Anghelita (reminds of that animangus witch from Harry Potter). At matindi sa hairstyle itong si Tuspirina…Aspirina, yata…Kurtina….hmmm…basta may tunog –protina na ito, parang mga tipak ng yelo pag nagdefrost ka ng ref. May magic wand pa…(parang Harry Potter talaga. Alam kaya ito ni J.K. Rowklings) matindi itong manunulat na gumawa nito, maitndi ang creativity sa pamimirata.
At myroong pang isang nilalang doon na nakikidigma sa kanila. Hindo ko alam kung anghle o kabayo o sphinx ito, Si Ian Veneracion ito na may padding yung hita, akala ko tuloy labahitang daing na nagsasalita. Wala namang ginagwa sa istorya kung hindi trabnsporatsyon, sinsasakyan sa likod ni Anghelita samantalang kayang naman nilang mag-transport ala flu powder ng mga wizards.

Noong magagapi na ang pwersa ng liwanag na kinabibilangan ni Tuspirina…Aspirina, yata…Kurtina….hmmm…basta may tunog –protina na kung tawagin ay “Pwersa ng Liwanag” (nahiya pa ang mga kumag, nahiya pang gamitin yung “Order of the Phoenix”) ay dumating na mga resbak o back up forces at ang histura nung isa ay may takip o patch sa isang mata. Muntik ko nang batuhin ng plato yung TV namin dahil ito ay poor copy ni Mad Eye Moody. Ang tindi talaga!

Hindi ko na babangitin ang mga kontrabida dahil ubos bytes sa memory ng computer lang ito.

Palitan na ninyo ang pamagat ng palabas ninyo. Gawin na ninyong: “Si Harry Potter at Ang mga Muta ni Anghelita.” Grrrrrrrrrr…..grrrrr…

Ayoko na! Isa lang ang msasabi ko sa mga damuhong manunulat na ito….Hooooyyyyy Gising! Baka “ma-Imbestigador” …teka…teka kasi naala-ala ko noon na may palabas sa channel 9 na ang pamagat ay 60 minutes at parang nauulinagan ko na ito ay kinopya at ginawang local na tinawag na imbes…waaaahhhhhhhhhh!!!!!

Parang gusto kong magpunta sa ibang planeta.

Tek-teka muna…manonod pa ako ng Mga Mata ni Anghelita. He, he, he…

Diyos ng HImala

2007-10-01T01:25:00.001-07:00

Kay rami ng nabubuhay
Di alam kung saan patutungo

Kung may karamdaman o may suliranin
Sino ang lalapitan mo?

Minsan ay naranasan ko
Masaklap na dagok sa buhay

Kanino dudulog
Tutulong ay wala, si Jesus and kapitan mo

Ang aking Diyos ay Dios ng Himala
Ito’y napatunayan na

Ang buhay ko’y binago niyang lubos
Nang manalig ako kay Cristo

Sa Dios tiwala ko’y walang hanggan
Kahit na magalinlangan ang mundo

Nalalaman kong ito’y tunay
Pagkat si Cristo ay nasa puso ko!

Celia H. Marcelo

wowowee buking on air!

2007-09-25T00:10:00.001-07:00

wowowee THE MOVIE SCAM (NEW)

2007-09-25T00:09:00.001-07:00

Matagal na itong balita sa Pinas. Pero halatang-haata ang pandaraya ni Wilie kasi dalawa yung number na binunot niya. Kakaiba talaga itong si Willie Revillame ilang daang tao na ang namatay dahil sa walang kakwenta-kwenta niyang game shows, at nandaya pa! Tapos inaway pa si Pareng Joey De Leon! (Di ko kumpare s Joey but I like the guy.) Anyway, nagtataka lang ako dahil iimbestgahan na daw ito ng DTI at senado pero and mas nakakapagtaka ay papaano hinahayaan ito ng may-ari ng ABS-CBN na iginagalang na mga magagaling at nmga matatatag na pamilyang businessman sa Pinas.

2007-09-17T23:50:00.000-07:00

Words of Wisdom from Bob Ong

Galing ito sa Friendster ni Rommel!

*Kumain ka ng siopao na may palamangpusa o maglakad sa bubog ng nakayapak,pero wag na wag kang susubok mag-drugs.Kung hindi mo kayang umiwas, humingi kang tulong sa mga magulang mo dahil alamnila kung saan ang mga murang supplierat hindi ka nila iisahan.

*Mag-aral maigi. Kung titigil ka sapag-aaral, manghihinayang ka sa pagtandamo dahil hindi mo naranasan angkakaibang ligayang dulot ng mga araw nawalang pasok o suspendido ang klase oabsent ang teacher.

*Wag mawawalan ng gana sa buhay. Kungano yung galing mo, kulit mo, lakas ngsigaw at tuwa mo sa mga laban ng UAAP,NCAA, mga sportsfest, o concert ngpaborito mong banda, wag mong iwawalahanggang pagtanda. Wag kang tutulad sailang kongresista na nagre-report satrabaho para matulog.

*Wag magdadali sa pag-aasawa. Tatlo,lima, sampung taon sa hinaharap,mag-iiba pa ang pamantayan mo at maiisipmong di pala tamang pumili ng kaparehadahil lang sa kaboses niya si DebbieGibson o magaling siyang mag-breakdance.Totoong mas importante ang kalooban ngtao higit anuman. Sa paglipas ngpanahon, ang mga crush ng bayan saeskwelahan e nagmumukha ring pandesal.Maniwala ka.

*Tuparin ang mga pangarap. Obligasyon moyan sa sarili mo. Kung gusto mo mangkumain ng balde-baldeng lupa paramalagay ka sa Guinness Book of WorldRecords at maipagmalaki ng bansa natin,sige lang. Nosi balasi. Wag mongpansinin ang sasabihin ng mga taongsusubok humarang sayo. Kung hindinagsumikap ang mga scientist noon, hindipa rin tayo dapat nakatira sa Jupiterngayon. Pero hindi pa rin naman talagatayo nakatira ngayon sa Jupiter dahilnga hindi nagsumikap ang mga scientistnoon. Kita mo yung moral lesson?

*Kung gusto mo maging musikero, sigelang. Pintor, ayos!, Inhinyero, thebest! Kung gusto mo maging teacher,pilitin mong maging teacher na hindimakakalimutan ng mga estudyante mo. Kunggusto mo maging sapatero, magingpinakamahusay kang sapatero. Kung gustomong maging karpintero, magingpinakamagaling kang karpintero. Kunggusto mo maging tindero ng balut, wagkang dadaan sa harap ng bahay namin paramambulahaw sa gabi kung ayaw mong masaktan!

*Mangarap ka at abutin mo to. Wag mongsisihin ang sira mong pamilya, palpakmong syota, pilay mong tuta, o mgalumilipad na ipis. Kung may pagkukulangsayo magulang mo, pwede kang manisi atmaging rebelde. Tumigil ka sa pag-aaral,mag-asawa ka, mag drugs ka, magpakulayka ng buhok sa kili-kili. Sa bandanghuli, ikaw din ang biktima. Rebeldengwalang napatunayan at bait sa sarili.

*Sa panghuli, higit sa lahat, magbasa kang libro. Kung nabasa mo lahat ng libroko, salamat. Pero kung makakabasa ka pang ibang libro bukod sa mga isinulat koo mga ipinagbibili ng teacher mo, masmagaling. Hikayatin mo lahat ng mgakakilala na magkaroon ng kahit isa manlang paboritong libro sa buong buhaynila. Dahil wala ng nakakaawa pa sa mgataong literado pero hindi nagbabasa.Ayos lang lumaki ng lumaki,magpatangkad, at tumanda nang walangnatutunan--------kung puno ka! Perobilang tao, may karne sa loob ng bungomo na nangangailangan ng sustansya.Maraming pagkakataong kinakailangan mongsundutin yon. At sa bawat sundot, tuladng sundot-kulangot, mas maigi kungkapaki-pakinabang kang makukuha

Talong

2007-09-14T23:57:00.000-07:00

“Yuck” sabi ng anak ko habang ng ipinakita ko sa kanya yung uod na lumabas sa piniprito kong talong. “Yuvkin ko mukha mo diyan. Ang arte mo ha, hindi bagay say o.” Pang-aasar ko sa anak ko. “Hindi mo baa lam na ang ibig sabihgin lamang niyan ay ang talong na ito ay ligtas kainin!” Sabi ko sa anak ko. “Ibig sabihin niyan ay hindi nabugbog ng insecticide ang uulamin natin.”

“Yuuuccckkk pa rin” ‘ Mangot ng anak ko.

Sa totoo lamang pag ako ay nasa Baguio at namamalengke roon, yan ang sinasabi ng mg tao doon. Pa gang gulay ay may kagat ng insekto o may uood ang ibig sabihin ay mas safe ito kaysa don sa perfect ang beauty na mga gulay Walang pinagkaiba sa tao yan eh. Pag ang tao ay perfect ang mga kutis, lalo na yung inastringent at saka yung zinonrox ng mga Papaya soap, pustahan hindi mapapakinabangan sa trabaho yang mga yan. Dahil kung hindi nagtatago na para bang mga aswang sa sikat ng araw yang mga yan e nakalong sleeves at shades na para bang mga vampires. Kung hindi ka ba naman hi-high blooden eh, pinagkalooban ng melanin sa balat upang hindi magka skin cancer, eh ang gagawin iinom ng pampaputi upang lusawin ang melanin sa katawan at saka magtatago sa haring araw. Tinamanan ng kulog tong mga ito, o.

Hindi po ako sexist dahil hindi po mga babae ang sinasabi ko kung hindi mga lalaki ditto sa Pilipinas. Ganyan na rin ang lifestyle nila, at hindi sila mga homosexual ha, kung hindi mga normal na matitipunong mga mapuputing mga lalaki.

Wala naman sigurong masama, kaya lang para bang kakaiba…shock lang siguro ako. Inggit na rin siguro ako.

Patintero

2007-09-11T22:19:00.001-07:00

Nagpaligsahan ng Patintero, isang traditional Filipino games nuong Buwan ng Wika sa school ng anak ko. Nakakatuwa kasi ang larong ito ay very healthy, tingnan nyo na lang ang effort na binibigay ng mga bata, para na silang nag-exercise nito. Kausap ko yong isang pastor namin at ang sabi ko ay "laos na itong mga larong ito." Ito ay malungkot na katotohanan dahil unti-unti ng nawawala ang mga larong ito at napapalitan ng mga cyber games. Ang saya lalo na at naka traditional dress ang mga batang ito.

Kolehiyo ng Gurang

2007-09-10T22:21:00.000-07:00

Kagagaling ko lang sa bulutong tubig
Nang ako ay makaisip
Pumunta ng university
Upang mag-aral kahit huli

Sabi ng mga kapatid ko
Di pa huli kaya ko pa daw ito
“Aba! maraming ka pang tatalunin”
Kahit sa gulang mong mahirap ng aminin

Kaya kahit parang sinabugan ng Granada
Ang muka ko likha ng mga peklat
Ng mga bulutong tubig na sa mukha ko lang kumalat
Ako ay nagpatala
Kahit na di ko alam kong ako ay papasa.

Parang kelan lang ito
Ngayon wala ng mga peklat ng bulutong sa muka ko
Natabunan ng mga tagyawat na bagong pisarot
Ako ngayon ay fourth year na
Ang tanong kayak o pa ba?
Kasi talaga namang huling salida na lamang
Parang mamatay na ako sa katamaran!

Ilang buwan na lang naman
I-therapy ko na lang
Sa pagsusulat
Ng mga tulang
Kulang sa gulang
Na para bang likha ng mga taong
Sobra sa kulang

Alamat ng mainit na ulan

2007-08-31T03:06:00.000-07:00

Sa bayan ng Pinagtampuhan ay may kakaibang pangyayari na pinagtatakhan ng mga hindi taga roon, ito yung maligamgam na ulan tuwing papasok ang buwan ng Disyembre. Kakaiba ng na man ito dahil malamig na ang samyo ng hangin tuwing Disyembre at ganoon din ang singaw ng lupa. Ang ulan na ito ay inaabangan ng mga dumadayo sa Pinagtampuhan dahil ito raw ay mahiwaga at may kakayahang mag palambot ng puso at magphimbing ng pagod na isip. Kaya dito kadalasan ay nagpupunta ang mga hapo na mga empleyado, manunulat, mga taong sining, mangangalakal at iba pang mga taong siyudad upang damhin ang sinasabing hiwaga ng ulan.

Matagal ng ipinaliwanag ang maligamgam ng ulan. Sabi ng mga taong agham wala daw mahiwaga ditto. Ito ay likha lamang ng singaw ng mga bukal ng init galling sa natutulog na bulkan, ang Bundok ng Pinagtampuhan. Dahil daw sa malamig na ang paligid at ang singaw naman ng mga bukal ng init ay nahagip ng mga ulan na pababa sa bayan ng pinagtampuhan, ang resulta ay ulan na maligamgam.

Ngunit alam ng mga taga Pinagtampuhan ang dahilan kung bakit may maligamgam na ulan tuwing papasok ang Disyembre.

Limang daan taon na ang nakakaraan ngunit hindi malilimutan ang kwento ng pagsabog ng Bundok ng Pinagtampuhan. Ang kwento ay isinalin sa pamamagitan ng mga ukit sa kawayan na ipinasa-pasa ng isang pamilya na tinatawag na Pamilya Bugodno.

Ang pamilyang ito ay kakaiba dahil sa sila ay pinagsisilbihan

ng mga taga Pinagtampuhan. Hindi dahil sa makapangyarihan ang mga Bugodno kundi dahil lahat sila ay may kakaibang kapansanan. Mula mga magulang hanggang mga anak sila ay may kakulangan sa pag-iisip ngunit sila na lamang ang may nakakalam ng kwento. Sila ay itinira ng mga taga Pinagtampuhan sa may gitna ng kabundukan kung saan sila ay inaalagaan ng buong bayan. Ang kanilang pagkain ay handog at ang kanilnag mga damit ay alay. Sila ay iniingatan ng mga taga-Pinagtampuhan.

Para silang mga batang musmos na walang ginawa kundi umutal ng umutal. Ang kakaiba nga lamang ay walang mga pagbabago ni naibang letra sa kanilang mga pinagpasahan. Ito ay subok na sa pag-aaral ng mga matatandang tagaroon. Ultimong mga hikbi, pahinga, at mga hinhin at gulat ng kwento ay tunay na walang pinagkaiba sa pinagpasahang nuno. Kaya sabi ng mga taga Pinagtampuhan ay tunay na mga kasaysayan ang laman ng mga wari moy walang sa tamang pag-iisip na mga Bugodno, walang binawas o dinagdag ang panahon.

Minsang dumayo ang isang banyaga upang isulat ang alamat ng mainit na ulan. Innimbitahan niya ang mga matatanda sa Pinagtampuhan upang ipagsadya ang pakikinig sa kwento ng pamilyang Bugodno. Inihanda nila ang pagkakataon dahil ang pagkukuwento ng mga Bugodno ay nagaganap lamang tuwing kabilugan ng buwan. Dito ay nakapalibot ang mga taga-Pinagtampuhan sa pamilya Bugodno na nakapalibot naman sa isang maliit na apoy.

Habang ang buwan ay papalubog, ang mga Bugodno ay nagtatawanan. Ang dayuhan ay masusing nanunuod hinihintay ang mga kwento, mga salitang lalabas sa mga bibig ng mga Bugodno. Ang mga Bugodno ay tumatawa at paminsan-minsan ay naririnig ang maliit na tawanan, mga boses ng nag-ussap na pabulong na hindi na maulinagan ang sinasabi. Ultimong tahol ng aso ay may naririnig mula sa labi ng mga Bugodno, may umuungol, ano pa at ang batang Bugodno ay nagboboses iyak ng sanggol. Halo-halong ingay ang naririnig ng mga tagapakinig, ingay ng isang masayang nayon.

Nang humusto na ang bilog ng buwan ay nagulat ang dayuhan ng bigla na lamang siyang nakarinig ng pagsabog. Laking gulat niya ng Makita niyang ito ay lumalabas mula sa lalamunan ng mga Bugodno. Mga pagsabog na kulang na lamang ay yanigin sila. Ang mga Bugodno ay nagtatakbo, naglulupasay, at marririnig mula sa bibig nila ang nakakapanindig balahibong ungal, iyak, at hiyaw ng sakit, daing at kamatayan. Ang apoy sa gitna ng mga Bugodno ay namatay, at sumunod nito ay isang katahimikan na binabasag lamang ng mga hikbi, mga iyak na pigil at mga daing na binabasa ng mga luha.

Walang malay na inayos ng mga pinagtampuhan ang mga Bugodno. Sila ay mga pagod na inihiga sa kawayang papag at sinapinan ng mga unang gawa sa kapok. Matahimik na umuwi ang mga tiga-Pinagtampuhan dadala ang kuwento ng alamat ng mainit na ulan.

Ang dayuhan na nakinig ay walang naisulat at walang nagawang lathala tungkol sa lamat ng mainit na ulan ngunit ramdam niya at alam niya kung saan pinaniniwalaan ng mga taga-Pinagtampuhan nagmula ang mainit na ulan.

Alam niya ang kuwento ngunit kailanman ay hindi niya ito naisulat dahil ang kapangyarihan ng paglalahad ng mga Bugodno kailanmay hindi kayang hulihin ng mga salita.

Walang Saling Cat

2007-08-20T06:40:00.000-07:00

(Mensahe para sa pagkilala ng mga nagsipag tapos ng doctrinal class na mga juniors ng Evangelical Chritian Baptist Church. Ang pagtatapos ay isa ring pagkilala sa mga magulang ng mga bata para sa kanilang suporta sa programang ito ng Iglesya sa at ganoon din sa maga-asawang Joy at Noel Albaniana na ginawang instrumento ng biyaya ng Diyos ng kanilang pasimulang alagaan ang espiritwal na pag-aaral ng mga batang ito.)

1 Co 12:27 Kayo ngang lahat ang iisang katawan ni Cristo at bawat isa’y bahagi nito.
1Co 12:28 Naglagay ang Diyos sa iglesya, una, ng mga apostol; ikalawa; ng mga propeta; at ikatlo ng mga guro. Naglagay rin siya ng mga gagawa ng mga kababalaghan, mga mag papagaling ng mga maysakit, mga tagatulong, mga tagapangasiwa, at mga nagsasalita ng ibat-ibang wika.

I.
· Sino ang nakakaalam ng salitang salimpusa?

· Maganda ba ang pakiramdam ng saling pusa?

· Ang saling pusa ay madalas na gawin ng mga bata sa kapwa bata. Naala-la ko noon pag nag lalaro yung mga kapitbahay ko, pag may lumalapit na batang maliit at gustong sumali sa laro ay nagngingitian sila at nagkikindatan. Isinasasali nila yung batang maliit sa laro. Ngunit habang naglalaro sila ay napapansin ng batang maliit na takbo siya ng takbo ay walang humahabol sa kanya. Tago-siya ng tago ngunit walang bumubung sa kanya. Hindi siya natataya, hindi siya ang hinahabol, hindi siya binubong o kung bungin man ay hindi nasasave o naiiligtas ng kapwa nagtatago. Ang batang maliit na ito ay mapapagod. Makikita niya na ang mga mas malalaking bata sa kanya ay naglalaro ng masaya ngnit siya ay hindi talaga kasali, siya ay saling cat lamang. Makakahalata ang batang maliit at siya ay aalis na lamang sa laro, at mag lalaro mag-isa. Kasi naman karaniwan ang batang maliliit ay hindi masaya kung kaidaran nila ang kalaro, gusto nila yung laro nila kuya at ate. Gusto nila na pumantay sa kanilang mga ate at kuya na kanilang iniidolo o tinitingala o ginagalang. Gusto ng mga musmos ay talaga silang kasali.

· Ang saling pusa ay kadalasan ring ginagawa ng matatanda sa mga bata. Minsan makikita natin si tatay at si nanay na may ginagawa sa bahay, halimbawa naglalaba ang nanay. Ang gagawin ng anak ay lalapit at magtatanong kung ano ang ginagawa ni nanay o ni tatay. Hindi pa masisiyahan sa pagtatanong ay lalapit pa ito at sasabihing kung pwede din siyang mag-laba. Sasabihin ng nanay na hindi. Kukulitin si nanay. Makukulitan si nanay at maiinis. Kung malupit ang nanay ay pipingutin o papaluin ang bata. Pero kung ang nanay ay medyo pasensyoso, bibigyan ang bata ng maliit na batya o palanggana at paglalabahin din. Syempre tuwang-tuwa ang bata dahil naglalaba na siya. Pero mapapansin niya na ang kanyang mga nilabahan ay kinukuha uli ni nanay at nilalabhan uli. Sa banding huli ay mananawa ang bata at aayaw. Mahahalata niya na siya ay saling pusa.

· Ganyan din ba ang pakiramdam ninyo pag nasa church kayo? Sana naman huwag!

II. Sa Church walang saling pusa. Sa pagseserve sa Diyos walang saling pusa! Mga warrior kayo, sabi nga ni Bambi eh, kuya George pwede ba nating tugtugin yung “The Warrior is a Child?” Iniisp ko pa kung pwede.

Tingnan nga natin ang sinasabi ng Bibliya?

1 Samuel 17:41-43 Si Goliat ay lumakad ng papalapit kay David. Nang Makita niyang si David ay musmos ay hinamak niya ito, at pakutyang tinanong, “ Ano akala mo aso ang lalabanan mo?”

Hayun ta tinirador siya ni David at pinugutan ng ulo. Musmos pa si David ngunit mandirigma na siya ng Diyos.

2Ki 11:21 Si Joas ay pitong taon ng italaga bilang hari.
2Ki 12:2 Ang mga gawa niya ay kalugod-lugod sa kay Yahweh. Dahil sa pagsunod niya kay Joiada.

Musmos pa si Joas ngunit ginawa na siyang tagapamahala ng Jerusalem ng Diyos.

Lukas 2:42 ss

At nang labindalawang taon na si Jesus ay pumaroon sila gaya ng dati nilang ginagawa. Pagkatapos ng pista, sila’y umuwi na. Nagpaiwan si Jesus sa Jerusalem ngunit hindi ito napansin ng kanyang mga magulang. Hinanap siya ng kanyang mga magulang at kapatid. Makalipas ang tatlong araw ay nakita nila si Jesus sa loob ng templo, nakaupong kasama ng mga guro. Nakikinig siya sa kanila at nagtatanong; at ang lahat ng nakikinig sa kanya ay namangha sa kanyang kaalaman.

Musmos pa, labing dalawang taon gulang pa lamang si Jesus ngunit siya ay aral na tungkol sa mga salita ng Diyos.

Iyan ang sinasasabi ng Bibliya tungkol sa mga bata, tungkol sa katulad ninyo.
May saling cat ba sa Diyos. Ang mga tulad ninyo ba ay hindi pinagkakatiwalaan ng Diyos?

Kayo ngayon ay nandito dahil sa halos apat na buwan ninyong pag-aaral tungkol sa mga katuruan ng Bibliya. Katulad ng ating panginoong Jesus, labing dalawang taong gulang pa lamang ay talaga namang hindi natin matatawag na saling cat o saling pusa dahil may pinagkatutunan na sya na hinangaan ng mga matatanda. Malaking bagay ang nagagawa ng pag-aaral lalo ng salita ng Diyos at iyan ay pakatatandaan ninyo.

Kayo ngayon ay nandito dahil kayo, katulad ni David ay mandirigma ng Panginoon. At ayon nga kay nanay Joy at tatay Noel ninyo ay susunod ninyong pag-aaralan ang kalasag ng Panginoon o yung Armor of God. Kayo ay mandirigma ng Panginoon at siguro sa susunod na buwan ay aaralin natin ang “the warrior is a child” kaya pag-aralan na ninyo ang tono. Kayo, katulad ni David na musmos pa lamang ay pinagktiwalaan na ng panginoon na gumapi ng higanteng kalaban na kahit na mga bihasa at mga beteranong mandirigma ni Haring Saul ay hindi hinarap o hindi nilabanan. Si David, isang batang pastol, pinagkatiwalaan at binigyan ng kakayahan ng Diyos. Kayo din ay ganoon may mga kaaway tayo na dapat bilang Cristiyano ay handa nating digmain at gapiin. Tulad ng batang pastol na si David.

Kayo ngayon ay narito dahil katulad ni Joas kayo ay tagapamahala ng Panginoon. Pinamamahala niya sa inyo ang kaalaman, talento, ang sigasig sa paglilingkod, at higit sa lahat ay ipinagkakatiwala ng Diyos sa inyo na kayo ay maging isang mahusay na ehemplo, mga batang katulad ni David, Joas at Jesus, ay tatanawin at gagawing huwaran ng mga susnod pa sa inyo. Ito ay dapat na ninyong malaman at dapat na ninyong maintindihan. Kayo ay may pinamamahalaan at yan ang larawan ng pag-ibig at kaligtasan ng Diyos sa inyo.

Kayo ay bahagi ng Iglesya at katawan ng Diyos sa ECBC. Hindi kayo future leaders! Hindi kayo Potential Leaders! Hindi kayo ang hinaharap ng church! Hindi kayo ang coming generation. Hindi kayo saling cat o saling pusa!

Kayo ay ngayon, the present, the today dahil pakatatandaan natin na sa Diyos, sa ating panginoong Jesu CRisto ay walang alipin at panginoon, walang slave o master, walang babae o lalaki, no male or female, lahat ay pantay-pantay—lahat ay bahagi ng kanyang katawan mapa bata, musmos, sanggol, matanda ta sobrang tanda dahil higit sa lahat sa Panginoon ay walang saling pusa.

(Ito yung outline ngunit pagdating sa pulpito ay hindi ko na nasabi lahat, may mga naiba. Medyo kabado ako kaya umuwi kaagad ako hindi na ako nakakain ng handa ng mga bata!)

Bourree 1 and 2, 3rd Cello Suite, J.S. Bach

2007-08-19T04:16:00.001-07:00

Ito na siguro ang ultimate goal sa gitara: ang matugtog ang cello suite ni Bach. Nagdown load na ako ng piyesa galing sa internet at sismulan ko na. Ang haba nito ang daming movement pero kakayanin ko siguro. Pag namaster ko ito pwede na akong kunin ni Lord. (Exagerration lang!)

Mga 'wentong baha

2007-08-16T00:09:00.000-07:00

Nung maliit ako isinasakay ako sa batya ng Ditse ko, si Nori, tapos ipinaanod niya ako dito sa kalyeng ito na nooy madalang pa ang kabahayan. Muntik nga akong lunurin ng ale dahil tumaob yung batya. Maluha-luha si Ditse dahil bigla na lang daw akong nawala sa paningin niya, akala niya inanod at na lunod na ako.

Kasagsagan ng tag-ulan ngayon at katulad ng aking kinamulatan at kinatandaan, ang aming lugar ay taon-taon na lamang, parang regular na regla, binabaha. Pero ngayon ang baha ay di na katulad nung maliliit kami. Kasi noon ay malalim kung bumaha, malalim nga ngunit malinaw-linaw naman ang tubig. Ngayon di na kalaliman kung bumaha kaya lang sandamakmak naman ang hakot na basura ng baha. Mga one week old na diaper na amoy penoy na, mga pasador na parang keso na yung dugo, at mga plastic na di mo alam kung ulo na ng tao yung laman o patay na aso. Ito ay likha na rin ng kabalasubasan ng aming mga walang modo at mga walang pinag-katutunang mga kapitbahay. Karamihan nitong mga nagpapaanod ng mga basurang ito ay iyong mga hindi orihinal na taga sa amin. Yung mga taong walang malasakit sa lugar kasi hindi sila dito lumaki kaya ang pakiramdam nila ay mga taga bundok sila na uupo na lamang sa isang tabi, dudumi at iihi at patuloy na maglalakbay sa paghahanap ng mga ligaw na kamote at mga mahiwagang kabute sa kagubatan ng siyudad. Bakit hindi na lamang manahimik sa probinsya itong mga ito at namnamin ang sarap ng buhay doon. Gusto kasi pera.

Naala-la ko nung maliliit pa kami ng mga barkada ko. Maliligo kami sa baha tapos may dala-dala kaming mga bote ng lapad, yung bote ng Tanduay Rhum. Manghuhuli kami ng mga butete, guppies at yung isang cute na lumalangoy na mataba na may guhit-guhit at may buntot na parang sinulid. Inilalagay namin sila sa boteng lapad na puno ng malinis na tubig ulan. Parang aquarium na ipagmamalaki namin sa mga matatanda. May mga natutuwa at may mga nagugulat. “Ano ba naman yan George, pati ba naman uod sa kubeta hinuhuli niyo!”

Matalino yung isa naming kapitbahay. Ang ginawa niya ay naglagay siya ng maliit na pader sa may pintuan niya upang hindi pumasok ang baha. Epektibo naman kasi napipigil yung tubig. E siguro nakatulugan niya kaya nung tumaas yung tubig pumasok sa bahay niya. Kaya kinabukasan wala ng tubig sa labas ng bahay niya pero sa loob naman ay lubog pa sila. Nag-aalmusal na yung iba niyang kapitbahay eh siya ay naglilimas pa rin. Tinibag naman niya yung pader.

Pag baha na, yung mga kapitbahay ko ay nag-aabang na. Nagtutumpok-tumpok na iyan at pag dumaan yung mga opisyales de barangay ay magpaparinig. “Wala pa?” Ang gagawin ng mga opisyales de baranggay ay magdadala ng yellow paper at papipirmahin doon yung mga mga kulapo. “Hintayin nyo na lang mamaya.” Wika ng mga opisyales de barangay. Maghihintay sila ngunit walang dumating. Kinabukasan ay babanat ang mga opisyales de barangay, “Sabi ni kapitan hindi naman daw malaki ang baha kaya walang relief goods.” Naiintindihan naman ng mga kapitbahay ko. Ang hindi lang nila naiintindihan ay yung mga pirma nila ay nakabili na ng mga multong sardinas, multong instant noodles at multong bigas na paghahatian ng mga opisyales de demonyos ng barangay. Minsan lang naman itong nangyayari, tingin ko.

Minsan ang kapitbahay kung dating pulis ay akala ko ay mamatay sa alta presyon ng pumasok sa pintuan ng bahay niya ang isang sakong basura na inanod ng baha na naglalaman ng isang linggong basura ng di kilala naming kapitbahay. Di ko alam kung ilalabas niya yung baril niya upang hanapin yung may gawa o itututok niya yung baril niya sa ulo niya at magpapakamatay sa inis. Parang megaphone sa lakas ng boses sa pagmumura at parang sabog na kamatis na inugatan ng niyog ang mukha niya sa galit.

Naalala nung nag-iinom pa ako ng alak. Pagganitong tag-ulan ay masarap uminom ng Gin habang umuulan. Minsan ay naginuman kami at nag hihiyawan, nagbabasaan, at nag-iinuman. Ang aming tanggero ay tawa ng tawa kaya kami ay tawa tawa rin ng tawa. Kinabukasan lang namin nalaman kaya pala tawa ng tawa yung tanggero ay dahil yung chaser naming tubig ay sinasalok niya lang sa baha. Wala namang nagtae sa amin, dahil sa alcohol siguro.

Parte na ng buhay namin ang baha. Hmmm…kaya pag nawala siguro ito ay hahanap-hanapin rin namin.

Pinoy Superhero Superpirata

2007-08-15T23:54:00.000-07:00

Abalang-abala si Diana Prince sa pag-iimpake ng kanyang gamit. Siya ay ipinadal ng kaniyang ahensya sa Pilipinas upang imbestigahan ang isang anomalya na bumabalot sa kanyang pagkatao. Naala-la pa niya Diana nung siya ay kinoronahang prinsesa ng mga Amazon. Tandang-tanda niya ang binitawang salita sa kanya ni Zeus. “Ikaw ay nag-iisa lamang at ang iyong lakas ay katumbas ng lakas ni Hercules, ang iyong bilis ay katumbas ng bilis ni Hermes, ang iyong talino ay katulad ng talino ni Apollo (hindi po si Quibuloy), ang iyong ganda ay pinagsamang bighani ni Aphrodite at ni Minerva at ang iyong bikini ay tulad ng Pampers for adults for extra strength.” Ito ang mga binitiwang salita sa kanya ni Zeus, ang hepe ng mga diyos-diyosang Griyego sa bundok ng Olympus (ngayon ay mas kilalang tagagawa ng camera) kaya laking tulala niya ng malaman niyang kailangan niyang pumunta sa Pilipinas upang sugpuin ang malawakan at walang habas na pamimirata rito.

Lingid sa kaalaman ni Diana ay naghahanda na rin si Clark Kent na tumungo sa Pilipinas. Ang ama ni Clark Kent na si Jonathan Kent ay may malalim na lihim na ipinagtapat kay Clark Kent at ng malaman niya ito ay agad siyang nagbihis, nakalabas ang brief, bilang Superman at lumipad patungo sa Pilipinas. Iisa ang misyon nila ni Diana Prince.

Paglapag ni Superman ay naghanap kaagad siya ng phone booth upang makapagbihis. Laking gulat niya ng Makita niya na ang mga phone booth sa Pilipinas ay wala ng booth at wala pang phones. Kaya siya ay pumasok sa isang fitting room ng isang mall upang magbihis at magbalik anyo bilang si Clark Kent. Nagbibihis na siya ng mapansin niyang, “Hissssssss, hiiisssssssssss, hisssssssss,” lumingon si Clark kent at nakita niya ang isang taong ahas na nasa loob ng fitting room ng isang sikat na mall! Bumuka ang sahig ng fitting room at kasama ng taong ahas ay papahulog sila sa isang sikretong silid. Agad na hinawakan ni Clark Kent ang taong ahas at pinagbubogbog. Nalaman na lamang ni Clark Kent na ito palang taong ahas ay anak ng Filipino-Chinese na may-ari ng mall.

Paglapag ng eroplano ni Diana Prince ay hindi na siya nag-aaksaya ng panahon. Agad siyang nagimbestiga upang hanapin ang namimirata at panagutin. Nagtungo siya sa pinakamalapit na himpilan ng Pulisya upang makipag coordinate ng kanyang movements at upang malaman na rin niya ang pasikot sikot sa Pinas. Nang matagpuan niya ang hepe ng pulis ay nakita si Clark Kent na iniimbestagahan ng mga pulis. Agad pinakita ni Diana Prince ang ID niya at kinuha sa Custody si Superman. “Clark, ao ginagawa mo ditto?” Tanong ni Diana. “May ipinagtapat sa akin si ama. May kailangan daw akong wakasan sa Pilipinas.” Pabulong na sagot ni Clark Kent. “Nakapagtataka, ganyan din ang sabi sa akin ni Zeus.” Malumanay na sagot ni Diana.

Halika at magstay ka muna sa hotel ko.

Nanood ng TV si Clark Kent at Diana Prince (walang realsyon ang dalawa dahil alam naman ng lhata na dahil sa x-ray vision ni Superman ay nawalan na siya ng gana sa kababaihan, at isap ay dahil na rin sa x-ray niya ay, lihim ito, baog na siya. Si Diana naman bilang Wonderwoman ay matagal ng insinumpa ang pakikipagrelasyon dahil na rin sa style ng bikini niya—pamatay init, kumbaga) ng mapanood nila ang palabas na gumulantang sa kanila: Si Darna at si Capt. Barbell.

Hindi nag-aksaya ng panahon ang dalawa at agad na sinugod ang dalawang pirated na Filipino superhero. “Ito angsinabi sa akin ni Jonatahn Kent. Nakita daw niya ang walang habas na pamimirata sa atin ng mga artists kuno na ito.” Nagngingitngit na sabi ni superman. Si Diana ay nakasakay sa likod ni Superman at sumagot ito, “Tama ka. Yan din ang babala sa akin ni Zeus.

Hinarap ni Wonderwoman at Superman si Darna at Capt. Barbell. “Hoy kayo ang kapal naman ninyo. Inagaw ng magaling na amo ninyo ang konsepto mula sa aming boss tapos di nyo man lamang nirecoginze. Nagpambuno ang mga superhero at bandang huli ay nalaman ni Wonderwoman at Superman na hindi sila uubra sa Pilipinas dahil sila ay kinuyog. Nagdatingan ang mga politico at may moves na gawing national artist ng Pilinas si Mars Ravelo, ang pumirata kila, Wonderwoman at Superwoman. Kaliwat kanan ang papuring tinanggap ng walang habas na magongopya at tinatanaw na bayani ng mga Pilipinong ilustrador na susunod sa yapak niya sa galling sa pangongopya. Hindi kailanman kaya nila Wonderwoman at Superman na labanan ang ganitong uri ng kalaban. Hindi uubra ang superpowers nila sa cloning ability ng mga damuho. Kaya sa huli ay luhaang silang umuwi sa America upang ipamalita na doon sa Pilipinas sila ay may clones sila at ang nagclone sa kanila ay tinatanaw pang bayani!

Ang tunay na Superhero ng mga Pilipino ay si Capt. Hook. (With apologies to Capt. Hook.)

Matagal ng pumanaw si Mars Ravelo ngunit hangang ngayon ay buhay pa rin si Darna, Capt Barbell at iba pang mga karakter na nilikha niya na nilikha naman ng iba. Isang patunay lamang na katulad nila Ikabod ang Bubuwit ni Nonoy Marcelo (Mickey Mouse ito) ang pinoy ay magaling sa tinamanan ng magaling.

(Pero sa totoo lamang ang pinakamagaling na medyo orihinal na ilustrador na Pilipino ngayon ay si Pol Medina ng Pugad Baboy. Paborito siya ng barkada kong si Rommel na artists ng campus paper naming. Mayroon siyang collection ng Pugad Baboy books kaya libre basa ako,at talaga namang pagdating sa humor ay da best si Pol Medina. Ok sana ang Darna at Capt. Barbell at iba pang likha ni Mars Ravelo kung ito ay ginawang spoof at hind pinilit na pinangangalandakang authentic pinoy superhero. I mean…comeooooonnnnnnn who are we fooling. neh?)

Aba may Gagambgoy pa…at ano ito may Fantastic Man pa…aba may Leon Guererro pa…aba may Don Kamote dela Mantsa…aba naman may Super Twins pa…at may Dyesebel pa! Kulang na lang budburan ng toner ang mga mangongopyang mga ito upang sila ay talaga namang maging ganap na mga “walking Xerox machines.”

Nasaan si Malakas at Maganda, si Lam-ang at iba pang mga katutubong Superhero natin?
Salikisikin ang ating mga alamat at nandyan ang mga tunay na mga super bayani na kayang hulihin ang imahinasyon at pagka-Asyano at pagka-Pilipino natin.

Ulan

2007-08-14T23:49:00.000-07:00

Ulan-ulan pantay kawayan
Bagyo bagyo pantay kabayo
Narito ang anak ko
Naliligo sa tubig nyo
Pagdating ng asawa ko
Tiyak ko lagot ako
Dahil pagkatapos maligo ng batang ito
Sigurado, may labas pasok na sipon
Sa ilong ng bruhang ito

Ulan-ulan pantay kawayan
Bagyo bagyo pantay kabayo
Pagnatulog sa pagod ang batang ito
Tiyak ko puno ng kulangot ang ilong nito
Dahil sa natuyong sipon sa kanyang ilong

Ulan-ulan pantay kawayan
Bagyo bagyo pantay kabayo
Tabi-tabi po mga nuno sa punso
Ihanda na ang termometro
Para sa sinat ng loko
At sigurado ako paggaling sa trabaho
Lagot ako sa nanay nito

Ugoy ng Duyan

2007-08-13T06:27:00.001-07:00

Sana’y di nagmaliw and dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais ko’y maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan

Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais ko’y maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan

Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko’y tala ang tanod ko’y bit’win
Sa piling ni nanay langit ang buhay
Puso kong may dusay sabik sa ugoy ng duyan

Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais koy maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y na sa duyan

Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko’y tala ang tanod ko’y bit’win
Sa piling ni nanay langit ang buhay
Puso kong may dusa’y sabik sa ugoy ng duyan
Ibig kong matulog sa dating duyan ko inang

You Make me Feel Brand New/My Version

2007-08-11T06:50:00.001-07:00

Trip lang. Gusto ko itong kantang ito. Masarap tuygtugin sa kasalan kaya lang baka maoffend yung bride kasi "You make me feel brand new."

Ang mga Rebelde

2007-08-09T00:02:00.001-07:00

Nasa gitna sila ng isang bukid at nakapaikot sa isang kahong may lamang bangkay. Tatlo sa kanila ay may hawak ng mahabang baril, ang dalawa nama’y may hawak na pistola at ang isa ay isang pudpod na espada ang nakasukbit sa kanyang sinturera. Ang pinuno nila ay nakakunot ang noo na pinagmamasdan ang bangkay. “Handa na ba ang lahat?” Matigas na tanong ng pinuno. “Oo,’ Sagot ng pulutong.

Ang iba sa kanila ay palinga-linga na nagmamasid, para bang may inaabatan na panganib. “Di kaya nila tayo matanaw?” Tanong ng pangalawang puno. “Maghahapon na, ganitong oras sila lumalabas at naglilibot sa kanilang nasasakupan.” Dagdag pa ng panglawang pinuno. “’Wag kang mag-alala, kung magkataon at tayo ay matanaw nila, ‘di nila tayo maabutan.” Nakangiting pag-sisiguro ng pinuno. “Simulan na ang seremonyas!”

Lahat sila ay humarap sa kanluran kung saan malapit ng lumubog ang mapulang araw. Ang sinag nito ay para bang dugo na humahawa sa mga ulap, nagbabadya ng ulan para sa kinabukasan. Ang malamig na hangin na amoy ng pinaghalong dumi ng kalabaw, tuyong mga dahon at basang damo ay nagdadagdag ng misteryo sa dapit hapon. Maya-maya pa ay inaangat ng apat sa pulutong ang kahon na may lamang bangkay. Dahan-dahan silang naglakad patungo sa pinuno. Inangat ng pinuno ang takip ng kahon at kunot noo nitong inutusan ang mga tagabuhat na ilagak ito sa kanyang paanan.

“Kilala natin siya. Isa siyang tapat na kaibigan…” Pasimula ng pinuno. Maya-maya ay lumapit ang isa sa kanila at may ibinulong sa pinuno. Tumango ang pinuno at biglang tumakbo ang kasamahan nilang may ibinulong. Hinabol tingin ng lahat ang kasama nilang tumatakbo ng papalayo sa kanila. “Kilala natin siya. Isang tapat na kaibigan ngunit wala tayong magagawa dahil sadyang oras na niya ito…” Ang pinuno ay hinubad ang kanyang kamiseta, binaligtad at sinukob sa ulo. Nagusnuran ang pulutong. “Abadimzzzzah…karuizzzrsaaaaahh…wahhhhhhdiinngggggg….” Habang ang pinuno ay nagoorasyon, lumapit ang dalawa at binuhusan ng gaas ang nakatumpok na mga panggatong. Para bang sinasapian ng kung ano ang pinuno dahil ito ay nagsasayaw ng sayaw ng paglilibing.

Binuhat ng apat sa kanila ang kahon at ipinatong sa bunton ng tuyong pamparikit at tinabunan ang kahon ng gatong sa ibabaw. Pinaikutan nila ang bunton at sabay siniliban. Napansin nila na lumalaki na ang apoy at ang hangin ay amoy sinusunog na buhok. Nawala na sa isip nila ang pagbabantay. Lahat sila ay nakatulala sa nasusunog na bangkay kaya hindi nila namalayan na may dahan-dahang lumalapit sa kanila at bigla na lang may marinig silang isang lagatok. “Pak!” Napatingin sila sa isa nilang kasama at panandalian silang natulala ng makita nila itong napaiyak at napaluhod. Maya-maya ay nagpulasan silang parang mga asong sinabuyan ng malamig na tubig. Kanya-kanya silang direksyon ng takbo, ang iba nama’y nagkakandarapa sa pagtatago. Ang kanilang siga ay patuloy na naglalagablab, maya-maya pa ay nagtatakbuhan na ang bantay ng lupain upang ito ay apulain at hanapin upang papanagutin ang mga may gawa.

Makaraan ang dalawang araw ay muli silang nagpulong at nag-usap. Ipinakita nila ang pagpapahirap na dinanas nila. Ang isa ay namamaga ang puwet, ang isa nama’y namumula ang braso sa dami ng kurot at ang iba nama’y namumula ang tuhod dahil sa pagkakaluhod sa munggo. Maya-maya pa ay lumapit sa pulutong nila ang kanilang kalaban: “Hoy! Talaga kayo. Sino may sabi sa inyong sunugin nyo si Tagpi! Alam nyo ba na yung mga nakatumpok na tuyong puno ng kamatis ay naglagablab at akala tuloy ng mga tao ay may sunog na! Galit na galit si magsasakang Inong sa inyo.”

“Sino promotor nyo?” Lahat ay nakaturo kay…Hmmm sino kaya?

Kwentong Double Dead

2007-08-06T05:02:00.000-07:00

“Pareng Paeng, pabili nga ng sampung kilong karne ng baboy.” Nakangiting bati ni Aling Elsie kay Mang Paeng na matadero.

“Basta ikaw mare, ano ba gusto mong karne babae o lalake?” May kalokohang tanong ni Mang Paeng.

“Ikaw talaga Paeng umagang-umaga ay umaandar na naman ang kalokohan mo. Tingnan ko nga ang ibinebenta mo.Hmm…hindi ba ito double dead?” Iniinspeksyon ni Aling Elsie ang mga karne. Itinaas ang dalawang hiwa at inamoy-inamoy. Hindi pa ito nasiyahan at hinanap pa ang tatak ng inspector.

“Kitang-kita mo naman na may dugo pa! At ayan ang selyo ng inspektor.” Maasim ang mukha ni Mang Paeng na para bang insultado.

“Bakit ganito ang nakasulat ha Pareng Paeng, tingnan mo, “Inpected by” ang nakalagay. Mali ang spelling ah, baka pirated ‘to.” Seryosong tanong ni Aling Elsie.

“Mare naman!” Nakahalata na si Aling Elsie na napipikon na si Mang Paeng sa pang-aasar niya kaya pumili na ito ng mga bitak ng karne at ipinakilo na niya. “Sige na Pareng Paeng ibalot mo na yan at magluluto pa ako.

“Hoy Heidi, hiwain mo na yang mga baboy at ang menu natin ngayon ay sinigang at nilaga. Maghiwa ka rin para panggisa sa gulay.” Banat ni Aling Elsie sa katulong niya sa karinderya. “Ayusin mo paghiwa ha! Baka naman hiwang pang-hotel ang gawin mo at tayo ay malugi. Katamtaman lamang ang hiwa yung kasya lang sa isang kutsara.” Bitbit na ni Heidi ang mga karne at inilapag sa sangkalan at sinimulan na niya ang paghihiwa. Makatanghalian ay naluto na ang mga tinda nilang pagkain at nagsimula ng magpasukan ang mga customer nila.

“Hay naku Heidi, hindi naubos ang tinda natin.” Painis na sabi ni Aling Elsie. Matumal ang mga lutong baboy natin. Ang naubos lamang ay ang mga gulay at ang libreng sabaw! Naku hindi tayo makakabawi nito.” Sanay na si Heidi sa ganitong dialog ni Aling Elsie. Maubos at hindi ang tinda ang laging sinasabi nito ay lugi. Lugi na lang ng lugi, hindi kumikikita at minsan nakakahalata na si Heidi na nagpaparinig lamang sa kanya ang kanyang amo upang hindi siya manghingi ng umento. “Hay naku hate da’an da’an ka lang at baka ma ‘igh blood ka. ‘Indi ba sabi ng doctor mo na wag kang mag gagalit at baka ka ma’eart attack.” Paala-ala ni Heidi. Tunay na concern si Heidi dahil kahit papaano ay mabait naman sa kanya si Aling Elsie.

Hinango ni Heidi ang mga natirang tipak ng baboy mula sa sinigang at nilaga. Hinugasan niya ang iba dito at pagkatapos ay hiniwa ng mas maliliit pa at ibinabad sa sweet sauce. Pagkababad ay iniluto uli at naging hamonado. Yung iba naman ay nilagyan niya ng toyo at suka at niluto bilang adobo. Kinuha ni Heidi ang karton na may nakalagay na “Menu for Today: Sinigang at Nilaga” at pinalitan niya ito ng karatulang gawa mula sa kaha ng sigarilyo na may sulat na, “Menu for Today: Hamonado at adobo.” Maya-maya pa ay pumasok na ang mga customer.

“Hate ‘indi naubos ang tinda natin ngayon. May mga natira pa oh” Ipinakita ni Heidi ang halos nangangalahating kaldero at napailing si Aling Elsie. “Hindi naman natin ito pwedeng initin at ibenta uli kasi sasabihin ng mga regular customer natin ay nagpangat na naman tayo. (Ang ibig sabihin ng “pangat” ay pangat-long init at hindi pangat na isda.) “Sige na Heidi ang menu natin bukas ay binagoongan at menudo. Hinango uli ni Heidi ang tirang mga baboy at hinugasan. Yung hamonado ay hiniwa ng mas maliliit pa at inihalo sa menudo at yung adobo naman ay ginawang binagoongan. Kinuha ni Heidi and karton ng sigarilyo at pinalitan ang menu ng “Binagoongan at Menudo.”

Magsasara na sila Aling Elsie ng masilip niya ang mga kaldero. Ang sampung kilong karne na binili niya kay Mang Paeng ay hindi pa rin nauubos at naghihnayang siyang itapon ito dahil gusto niyang makabawi ng malaki sa puhunan sa kanyang pagtitinda. Nakita niya na marami pang binagoongan at menudo. Kinwenta niya at maari pa itong bumenta ng isang araw kaya muli niyang inutusan si Heidi na hanguin ang mga karne at ihalo naman sa menu nilang Bicol Express at paksiw. Hinugasan uli ni Heidi ang mga karne at yung binagoongan ay niluto niya bilang Bicol express at yung menudo naman ay hinalo niya sa paksiw na letson para pampadagdag laman.

Maggagabi na ng masilip ni Heidi ang kaldero ng Bicol Express at napansin niyang may tatlong order pang natitira ditto. Tinanong niya kay Aling Elsi kung ano gagawin ditto, “Hate hanung gagawin ko dito sa tirang Bicol Express, ‘indi na atang pwedeng irecycle to kasi limang araw na nating naipapalit-palit at saka medyo maanta na.”

“Hayaan mo lang yan dyan.” Ngiti ni Aling Elsi. “Biyernes ngayon at mag-iinuman si Pareng Paeng tiyak mamaya lang ay bibili yun ng Bicol Express. Alam mo naman ang mga Bicolano pag dating sa pulutan ay kailangan maanghang. Kahit na nagmamagaan ang mga tumbong sa almuranas ay gusto pa rin nila ang sili.’ Natatawa si Heidi sa mga pinagsasabi ng amo niya. Pero alam naman niya na mayamaya lang ay magpupuntahan na yung mga magkukumpare na may dala-dalang mga mangkok at papakyawin na yong Bicol Express at iba pang mga tinda niya na mapupulutan.

“Wow Bicol express.” Tuwang tuwa ang mga barkada ni Mang Paeng na matadero. “Alam mo naman na da best magluto si Mareng Elsie dahil yung mga karne na niluluto niya ay minamarenate pa niya kaya ang Bicol express niya ay da best.” Dighay ni Rico habang hawak-hawak ang tagayang Nescafe. “Pareng Paeng,” Singit ni Mang Amado,”naibenta mo ba yung pinadidispose na karne nung Lunes. “Oo, ilang kilo ba iyon inihalo nating double dead na baboy sa tinda natin pareng Amado.” Tanong ni Mang Paeng. “Tigbebente kilo lang tayo, Ibig sabihin walang puhunan yung bente kilo na yun. Bale yun yung dagdag natin kaya lang double dead yon. Malinis naman yun pare kasi oras lang ang nabilang ng mamatay yung mga baboy.” Sabi Mang Amado. “Yung sampung kilo napunta kay Mareng Elsie muntik ngang mahalata yung selyo eh.” Ngiti ni Mang Paeng. “Sigurado ko ubos na yong mga karneng yon noon Miyerkules pa kaya safe tong pulutan natin.” Sabay subo sa Bicol Express.

Bakit Tatay? Ang mga “Pilosopikal” na mga Kumento ng aking anak.

2007-08-02T06:07:00.001-07:00

Magkasamang umuwi ang asawa at anak ko galing sa bahay ng hipag ko. Pagkaupong-pagkaupo nila ay bumanat agad ang asawa ko, “Anak sabihin mo yung sinabi ni titser.” Nakita ko ang mata ng asawa at nanduon na naman yung mga matang nang-aalaska. “Ano naman yan Faith. Sige na sabihin mo na yung sinabi ng titser mo.” (Ang mga titser ng anak ko ay mga kasimbahan ko at yung isa ay pinsang buo ko. Kaya hindi sila mga iba sa akin.) “Sige na sabihin mo na at naiintriga naman ako.” Pilit ko sa anak ko. “’Tay sabi ni titser dapat daw lalaki ang nagtatrabaho.” Nakangiting bulalas ng anak ko. Napakamot ako sa ulo at biglang nangati mga tagyawat sa muka ko. Namumulat na ang mata ng anak ko sa hindi na normal na sitwasyon namin sa bahay. Ako ang madalas umatend ng PTA meeting. Sa katunayan ako ang pangulo nito. “”Tay bat ikaw ang umaatend ng meeting. Yung mga kaklase ko eh kung hindi nanay o lola e mga tiya.” Kamot na naman ako sa ilong. Nangangati buong mukha ko sa katatanong ng anak ko. May mga tatay din naman kaya lang ako lang ang consistent na tatay ang umaatend ng PTA meetings at kumukuha ng card.

“’Tay sabi ni titser dapat daw lalaki ang nagtatrabaho. Dapat hindi nagtatarabaho si nanay.” Kulit ng anak ko.Inang ko po! Paano ko ba ito ipaliliwanag. “Anak nagaaral si tatay. Kahit naman nag-aaral si tatay ay kahit papaano ay may nakukuha naman siyang income. Ang nanay mo naman eh nagtatarabaho para sa inyo lang naman. Para may pera siya sa mga gusto niyang bilhin at pambaon mo na rin. Hindi naman hirap ang nanay mo. Kita mo naman nagtitinda lang siya sa mini grocery at patungko tungko lang sa estante.” Pang-uuto ko sa anak ko. “Isa pa anak pag hindi nagtrabaho yang nanay mo, ano gagawin niyan sa bahay? Makikipagtsismisan sa mga tsismosa nating kapitbahay. Baka matuto pa ng mahjong at tong its yan.” Natatawa ang asawa ko habang nagpapaliwanag ako.

Ewan ko kung naniniwala ang anak ko. Pero sa totoo lang mas gusto ko at gusto ng asawa ko ang andoon siya sa tindahan ng boss niya kasi doon na din siya lumaki. Maliit pa siya ng magtrabaho siya sa nanay nung may-ari ng minigrocery kaya parang pamilya na rin ang trato sa kanya . Sabi ko sa anak ko, “Anak tama na tatay talaga ang nagtatrabaho. Dapat malaman yan lalo ng mga lalaki mong kaklase. Kaya lang iba ang sitwasyon natin.” Ipinaliwanag din naman ng titser niya ito, sabi na rin ng anak ko, kaya lang talagang, kasama ng nanay niya e, madalas akong pagtripan. Iba talaga sitwasyon namin. Kaya ang asawa ko madalas magpaliwanag sa mga nakikisimpatiya sa kanya. “Kawawa ka naman dalawa pinag-aaral mo.” Sagot ng asawa ko “Hindi ko po pinag-aaral ang asawa ko at anak ko. Kahit papaano ay may income naman siya. Nanay po at mga kapatid niya ang tumutulong sa kanya .”

“’Tay bakit ang bahay natin ang tahimik. Samantalang yung mga bahay ng kakalase ko ang daming mga tao, may mga palabas-labas.” Kulit na naman ng anak ko. “Gusto mo ba ng ganoon, gusto mo ba ng may maraming tao na palakad-lakad sa gitna ng bahay natin?” Sabi ko. “Oo” sagot ng anak ko. “Nakupo.” Bulong ko sarili ko. “Naghahanap na ng kalaro!” Ipinaliwanag ko na, “Anak mas maganda sa isang bahay yung tahimik, yung may privacy .” “Malungkot,” ang sabi ng anak ko. Kasi naman nag-iisa ang anak at dati ay nasa bahay lamang. Para bang kaming magkakapatid na kayang magkulong sa kwarto na nagbabasa o nanunood lamang ng TV maghapon. Ang anak ko kasi ngayon e nababarkada na kaya na-eexpose sa ibat-ibang klase ng pamilya. Apat lang kami sa bahay, kadalasan nasa eskwela ako, ang asawa ko nasa trabaho, ang kapatid kong isa nasa barkada, kaya walang laman madalas ang bahay.

Ewan ko, kami noon, nung maliliit pa kami, hindi ko matandaan na nakakausap ko ang nanay at tatay ko na para bang kabarkada. Natatandaan ko pa nga madalas akong makutusan pero ngayon di na uubra ganuong style. Diplomasya na ngayon kaya kadalasan di ko alam kung ako nakakauto o kung ako nauuto.

Sabi ng anak ko, “Tatay lahat po (nagpopo lang yan pag exaggerated ang ‘wento) ng titser ko nanagsisimula sa letter ‘J’ ang pangalan masungit.” Parang gusto kong tumawa, “Sino-sino ba yun?” Tanong ko. “Si teacher Janice, si Teacher Jenny Sungit (Sulit kasi apelyido ni Ma’am Jenny)” “Oh, eh dalawa lang naman yun ah” Sagot kot. “Meron pa si teacher Jilma (Vilma), si teacher Jolly (Dolly), si sir Jisaac (Isaac), si Pastor Jariel (Ariel)… Meron pa pala, si teacher Jenn at Joann…” Natulala ako doon kasi tawa ng tawa ang kumag.

Madalas kaming magdebate ng anak ko na para bang matanda ang kausap ko. Siguro pag matatanda at makaluma ang nanunood sasabihin bastos ang anak ko, pero parang mas masaya yung ganoon yung parang barkada lang ang anak. Ewan ko lang ha, baka himatayin yung ibang matatanda pag nakita yung anak ko na minsan ginagawang pagbati sa akin yung pagsundot sa puwet ko.

Ang Kaso ng Nawawalang Fafa at Bulgarian Peanut Butter

2007-07-26T00:40:00.000-07:00

(Hango sa Karanasan ni Detective Pedro Pouetmo na sinasabing malayong kamaganak ng Detective ni Agatha Christie na si Detective Hercule Poirot)

“Detective Pouetmo kumusta ang huling kaso na nasolve mo?” Nakangiting bati ni Captain Cruz na hepe ng Bulik-Bulik Crime Detection Unit.
“Madugo Hepe, madugo. Ngayon lang ako nakaranas ng ganoong klase ng krimen.”
Sagot ni Detective Pouetmo habang ito ay nakataas ang paa sa ibabaw ng kanyang mesa at nagbabasa. Maya maya ay nautot si Captain Cruz. Natawa si Det. Pouetmo at sumigaw,
“Ano ba yan Hepe! Sintunado ang utot mo!” Si Captain Cruz ay kilalang magaling sa fluta sa kanilang lugar, siya ay madalas maimbitahan sa mga okasyon kaya’t hindi mapigilan ni Captain Cruz na matawa pa. “Ha, ha, ha…nakakatawa naman ang comment mo Detective. Kulang kasi ako sa practice! Ha, ha, ha…” Natawa rin si Detective Pouetmo kaya sila ay nagtwanan ng bigay todo. Maya maya namay nautot din si Det. Pouetmo. Tumayo si Capt. Cruz at binuksan ang binatana para pumasok ang fresh air.

Hindi nila napansin na may papalapit sa opisina nila. Napansin na lamang nila na nakaupo na sa isang bakanteng upuan ang isang lalaking nasa edad singkwenta.

“Uhhhmmm ang bango ah, amoy imported na Bulgarian peanut butter,” Wika ng bisita.
Nagkatinginan si Captain Cruz at Detective Pouetmo at bigla silang naghalakhakan ng malakas. “May nakakatawa po ba sa peanut butter?” Tanong ng bisita.
“Wala!” Koro ng dalawa. “May pinagkukuwentuhan lang kaming nakakatawa kanina ng pumasok ka. Pasensya ka na. Ako si Captain Cruz at ito si Detective Pedro Pouetmo.” Abot kamay ni Captain Cruz sa bisita at Detective Pouetmo.

“Ako si Carla, Charles Macabugnay ang tunay kong pangalan. Ako po ay isang pusong babae at sana po ay huwag nyo itong mamasamain.” Malumanay na sinabi ni Charles. “Serbisyo Publiko po kami ditto Mr. Macabugnay. Wala po kaming diskriminasyon.” Paliwanag ni Capt. Cruz.

“Uhmmm ang bango talaga dito amoy Bulgarian peanut butter.” Ngiti ni Mr. Macabugnay. Nagkatinginan si Capt. Cruz at Det. Pouetmo at muntik na naman silang sumabog sa tawanan. “Mr. Macabugnay, iiwan na kita kay Det. Pouetmo at ako ay may meeting pa sa munisipyo.” Tumayo si Captain Cruz at kinamayan si Mr. Macabugnay sabay kindat kay Det. Pouetmo. “Det. Pouetmo, bahala ka na.” Namumula na ang mata ng dalawa sa kapipigil sa tawa.

“Ano po ang maipaglilingkod namin sa inyo?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Tungkol po ito sa boyfriend ko, si Mahogany.” Namimintig ang matang sagot ni Mr. Macabugnay. “Ang tunay niyang pangalan ay Johnny Mendoza pero ang tawag ko sa kanya ay si Mahogany. Di pa po bumabalik si Mahogany!” Hikbi ni Mr. Macabugnay. “Ano po ba ang nangyari kay…err…Pine Tree…” “Mahogany Po” Pagwawasto ni Mr. Macabugnay. “…Err kay Mahogany pala?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Tatlong araw na po siyang hindi umuuwi. Pumunta po siya ng Maynila upang dalawin ang kapatid niya pero di pa po siya umuuwi. Nangangamba po akong baka siya ay napahamak o anu man.” Lumuluha na si Mr. Macabugnay sa pag-aala-ala. “Hmmmm….tatanungin kita. Ilang taon na ba kayong hindi nakakaluwas ng Maynila?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Ako po ay hindi pa nakakaluwas ng Maynila sa tanang buhay ko. Si Mahogany po ay halos dalawampung taon ng hindi nakakaluwas ngunit kabisado pa rin niya ang patungo sa lumang bahay nila. Alam nyo naman na hindi hagip ng cellphone itong lugar natin kaya wala akong balita Detective.”

“Sandali lang,” sabi ni Det. Pouetmo

Nakunot ang noo ni Det. Pouetmo. Tumayo ito at kumuha ng libro, calculator, papel at lapis at tumahimik sandali at nagbasa at nagsusulat na para bang nagkukuwenta. Nakatingin sa kanya si Mr. Macabugnay. Maya-maya ay tumayo ang detective at lumapit kay Mr. Macabugnay. “Charles umuwi ka na. Tawagan mo ako bukas ng umaga pag hindi pa dumating si Mahogany mamayang alas dose ng gabi. Maghain ka ng pagkain at tiyak ko gutom iyon pag-uwi niya.” Ngiti ni Det. Pouetmo. “Detective akala ko ba tutulungan nyo ako. Wala ka namang ginawa ah.” Pakiusap ni Mr. Macabugnay. “Sige na Charles, bukas na tayo mag-usap.”

Kinabukasan pagpasok ni Det. Pouetmo sa opisina ay nagulat siya dahil may malaking kahon sa kanyang la mesa. Lumapit si Captain Cruz kay Det. Pouetmo at sinabi, “Pumunta ditto ng maaga si Mr. Macabugnay. Tuwang-tuwa dahil dumating na daw si Mahogany kagabi bago mag-alas dose. Tulad ng sinabi mo. Manghang-mangha siya sa iyo. Iniwan niya yan mamahalin daw yan. Napaga-alaman niya kasing paborito mo yan kaya ibinigay niya sa iyo.”

“Paano mo ba nasolve yung kaso nang hindi man lamang umaalis sa pagkakaupo mo.” Tanong ni Capt. Cruz. “Simple lang naman Capt. Cruz. May nabasa akong short story ni O. Henry na ang pamagat ay ‘A Strange Story’ na para bang may kahintulad sa kaso. Tapos ay kumuha ako ng calculator at nagcompute. Ang problema kasi ay dalawang dekada ng hindi nakakaluwas ng Maynila si Mahogany. Ang estimado niyang balik ay nakaestima noong panahon na wala pang trapik sa Maynila. Kaya kinompute ko lang yung trapik ngayon laban sa trapik noon at ang biyaheng walong oras noon ay aabot na ng halos apat na araw ngayon dahil sa trapik. Nakakagulat di ba Capt. Cruz, habang pabilis ng pabilis ang mga sasakyan ay pabagal ng pabagal ang biyahe. Simple mathematics lang friend” Kindat ni Det. Pouetmo. “Ang galling mo talaga Detective” Bati ni Capt. Cruz

“Buksan na natin yung kahon.” Excited na sabi ni Capt. Cruz. “Mamahalin daw yan ah. Baka alak!” Pagbukas ng kahon ay sinipat nila ang malaking bote at ang nakasulat ay, “BULGARIAN PEANUTBUTTER.” “Buksan mo na,” sabi ni Capt. Cruz habang tumatawa.

Pagluhod

2007-07-24T00:22:00.000-07:00

At ngayon ay naitalaga Namin kayo sa wastong daan. Sundan ito, at huwag paakit sa mga pagnanasa ng mga taong mangmang; sa kadahilanang kailanman ay hindi nila kayo maikukubli sa puot ng Panginoon. Ang mga may maling gawa ay tumatangkilik sa mga maling gawa; ngunit ang matuwid ay ang Diyos, Siya mismo, ang tagatangkilik nila.
Ito’y isang babala sa sangkatauhan; isang giya at biyaya para sa tunay na naniniwala.
Akala ba ng mga may maling gawa sa Ating paningin ay kapantay sila ng mga naniniwala at gumagawa ng mabuti upang ang kanilang buhay at kamatayan ay magiging tulad? Mali ang kanilang husga!
Nilalang ng Diyos ang langit at lupa upang isiwalat ang katotohanan at gawaran ang bawat kaluluwa ayon sa kanyang gawa. Walang sinuman ang maimamali.

Kuran 45:18 (Mula sa English na bersyon)

Bangus

2007-07-23T01:55:00.001-07:00

Inihaw na Bangus 1

2007-07-23T01:37:00.001-07:00

Part 2

2007-07-23T01:31:00.001-07:00

Part 3

2007-07-23T01:30:00.003-07:00

Part 4

2007-07-23T01:30:00.001-07:00

ICCT Colleges Foundation scandal part 2 of 2

2007-07-20T23:33:00.001-07:00

Ang problema ng commercialized eduction sa pinas

ICCT Colleges Foundation scandal part 1 of 2

2007-07-20T23:29:00.001-07:00

Kilala ang eskwelahang ito dahil sa taas ng standard. Ang mga kaklase kong iba galing dito. Sabi nila basta bayad ka hindi babagsak. Nakakatuwa ang video kasi totoo.

Silent Running-TV Flashbacks

2007-07-13T23:52:00.001-07:00

(Wala po kaming Cable TV kaya ang mga kwentong ito ay tungkol sa Free TV)

Noong ako ay elementary pa lamang ako ay mahilig ako sa TV, ang madalas ko noong pinanunood ay mga fillers. Ang TV kasi noon ay di tulad ng TV ngayon na masyado ng commercialized, noon karamihan ng palabas e English, ala masyadong lokal na palabas at pag hapon pa karamihan ng TV stations ay nakasign off, kay tulog kami--arang may usapan ang mga nanay ta managers ng TV station noon--at karamihan sa kanila nagbubukas lang pagprimetime ewan ko lang kung economics o dahil hindi pa active ang mga local TV producers na gumagawa ng TV shows. Wala pa kasi noong pakialam ang mga stations, di sila gumagawa ng mga shows.

Nahilig ako sa mga shows na filler tulad na lamang ng mga palabas ng British na mahahaba ang mga tao. Talagang nagtataka ako noon kasi ang mga action film na ipinalalabas pag hapon na ay mga palabas na kung saan ang mga tao, mga sasakyan, mga hayop ay puro pahaba. Kaya pagnagbabakbakan ay parang mga tikling ang mga kumag na nagsusuntukan at nagsisipaan. Minsan nagkakwentuhan kami ng Kumpareng Toyax ko eh, napunta kami diyan sa TV at naala-la din niya yang mga taong mahahaba sa TV. Di ko lang alam kung bakit ganun sila—mga pahaba, siguro sa film yun o kung anuman. Nasaan na kaya itong mga palabas na ito.

Nauso noon sa Channel 7 ang Early, Early Movies, di pa “Kapuso” ang 7, ang kakilalanlan sa kanila ay “The Rainbow Network”at tuwing umaga pagnagbukas ka sa kanila ang maririnig mo ay “Ha-le-lu-ya, haleluya, Kings of Kings and Lords of Lords, Hale luya haleluya” ng Ellinwood Christian Church Choir. Eh ngayon pagbukas mo ang makikita mo a ang malamunay na mukha ni Arnold Clavio na dala ang mga balitang pambaligtad ng sikmura. Eniway, maaga akong gumigising noon upang abangan ang Early, Early Movies ng channel 7. Kung baga fans ako dahil magaganda ang palabas dito karamihan classics kaya pag pinalalabas ang schedule ng palabas inaabatan ko ito at tinatandaan. Mga cult classic (ngayon ko lang ito nalaman ng malaki na ako at nagbabasa basa na ng mabibigat na lathalain) pala nag mga pinalalbas nila tulad ng Soylent Green at The Omega Man ni Charleston Heston, apocalyptic-science fiction na mga movies ito na cult na ang status ngayon. Dito ko rin napanood ang The Silent Running na isang nakakapang kalimagmag (pakiramdam mo kung matatae ka, yung parang, basta yun na yun) dahil ang pelikula ay tungkol sa isang saceship na may kargang mga halaman na may dalawang (o tatlo) crew at mga robot. Tamang tahimik ang movie at habang pinanunood ko ito noon ang piling ko ay para bang walang pag-asa, kalungkutan kasi ang mga halaman sa spaceship na lang ata ang natitirang halaman sa mundo noon. Ewan ko lang kasi limut ko na angkwento nito (para ngang walang kwento itong pelikulang ito eh). Dito ko rin napanood ang H.G. Wells Classic na War of the Worlds, Jules Verne’s 20,000 League Under the Sea atbp. Mga palabas na hindi ko na masulyapan sa TV ngayon.
Ang mga palabas noon na pambata ay Sesame Street, The Elecric Company, The Wonderful World of Disney na kung saan ang cute cute ni Kurt Russel bilang isang Whiz Kid.

Andiyan din yung Life on Earth ni David Attenborough na minsan ay pinangarap kong maging biologist dahil sa kanya.
…Battlestar Galactica, Buck Rogers in the 21st Century, Star Trek, Twilight Zone, Fantastic Voyage, Fox Mystery Theater, Wednesday Shockers kung saan twuning prayer meeting ay inaabangan namin sila Christopher Lee, Peter Cushing, mga dracula….etc. mga palabas na nagiistir ng imagination.

Wala lang namimiss ko lang ang TV noon.

Ang Alamat ni Botvinnik at ang naunsyami kong Chess Career

2007-07-13T23:34:00.000-07:00

Botvinnik

Noong high school ako ay nahilig ako sa chess. Ang mahirap sa akin ay medyo may pagka obsessive ako. Pagnapagtripan ko hindi ko titigilan hanggat hindi ko natutunan ang isang bagay. Kaya noong nahilig ako sa chess ay talaga namang nagresearch ako kung paano ito laruin. May mga books ang kuya tungkol sa chess at nabasa ko dito ang mga opening principles, middle game attacks at endgames. Pinagbuhusan ko talaga ito ng panahon, obsessive nga ako eh. Hanggang sa hiniram ko ang libro ng kakalase nung high school na mahusay sa ches ang pamagat ng libro ay “Mikhail Botvinnik’s 100 Best Games.” Matinik itong si Botvinnik na player. Electrical engineer siya kaya pagupo niya sa championship naging sobrang scientific and larong ito.

Jose Raul Capablanca

Nawala na yung mga deadly combinations nila Jose Raul Capablanca ng Cuba, tinatawag na pinakamagaling na natural player at naging world champion noong 1921-1927. Walang theory sa katawan itong si Capablanca. May kwento pa na habang ang mga katunggali niya sa chess ay nagsusunog ng kilay sa pag-aaral ng atake at depensa, itong si Capablanca ay nakikipaginuman ngunit pagnaupo sa lamesa ay mabangis pa rin. Matindi and intuitive powers ni Capablanca ngunit ng upuan siya ng theoretical player na si Alexander Alekhine ay hindi siya umubra. Yun nga lang ay asar na asar si Alekhine dahil siya ay talagang naghirap sa preparasyon samantalang si Capablanca ay patagay-tagay lamang. Maraming anecdotes si Capablanca at isa lang talaga ang hindi maalis na titulo sa kanya, ang one of the best, if not the best, “natural player.” Tinuruan siya ng tatay niya ng chess ng apat na taon pa lamang siya at ng dose anyos siya ay naging kampeon ng Cuba. Malupit ika nga.

Pinag-aralan ko ang mga moves ni Botvinnik at gayundin ay nagbasabasa ako ng iba pang mga literatuire sa chess. Nahiligan ko ang Sicilian Defense Dragon Variation (English Opening kung puti) at hanggang ngayon ay ito pa rin ang favorite opening ko pag-naglalaro ako ng chess sa lamayan ng patay.

Third year high school na ako nung napagisipan kong sumali sa intrams ng school namin. Dlal ang aking mga theory at history of chess ay buo ang loob at buo ang mukha (confident ako) na wala na sigurong uubra sa akin at sa aking Sicilian Defense Dragon Variation (sa tunog pa lang ng opening ko ay parang kung fu style na!). Kaya ng maupo ako sa lames at makaharap ko ang isang uhuging fiurst year ay para bang nainsulto ako. At ang nakakatawa pa ay ang opening niya ay yung tinatwag na Orangutang Opening o yung mga irregular opening na wala sa dictionary ng mga opening dahil walang matinong mag-oopen ng kanyang piyesa na gamit ang pawn ng rook kasi una walang centralization, walang space, walangg development (o di nagbukas ng dadaanan ng piyesa), wala lahat! Kaya sabi ko sa sarili ko, “patay kang bulilit ka!” Inupakan ko siya ng Sicilian Defense ngunit napapansin ko na habang tyumatagal ay nagiging cramp ang posisyon ko, at hanggang sa ako ay napilitang mag-resign.

Para akong binuhusan ng laman ng arenola sa muka. Sisinghot singhot pa kalaban ko samantalang ako ay pawisang umayaw.

Tapos na ang chess career ko. Tunaw sa kayabangan, puro hangin kasi ako. Actually mahirap ang chess kung seseryosohin. Time consuming yung analysis at kailangan mag-exert ka talaga ng effort sa pag-aaral nito.

Yung Orangutang opening pala, ang tawag pala dito ay delayed centralization, ay malupit na opening sa malupit na player. Mukha kang lamang sa umpisa pero pag bumanat na tepok na ang weaker player kasi ang lakas ng delayed center opening ay pagnaover extend ang mga pawn ng kalaban --di na maibabalik pa ang pawn moves. Kaya lang kung di magaling ang gagamit nito ay opening pa lang di na magsusurvive dahil sa cramp position.

Si Botvinnik ay ipinangalan ko sa alaga kung puting daga. Sa pets na lang ako babawi. Itong si Botvinnik ay babaeng dagang puti at siguro ay natukso siya sa sex appeal ng mga dagang itim sa bahay namin kaya bigla siyang nawala, dati-rati lumalapit sa akin pagsumisitsit ako. Maglaon nakita ko na lang siya sa imbakan namin ng mga magazine na nagpapasuso ng mga maliliit na mulatong daga. Naging wild si Botvinnik at hanggang ngayon pag may nagtatakbuhang mga dagang itim sa amin ay tinitingnan ko kung may mga light colored sa kanila.

Tamad na kong maglaro ng chess ngayon. Pag may patay na lang ako napapaupo sa mesa, kadalasan talunan pa ko.

Autumn Leaves

2007-07-12T00:10:00.001-07:00

Duet ito ng Hill-Witchinsky duo. Madali ang melody kaya naareglo ko para sa solo guitar. Sabit-sabit kasi nahihiya ako sa asawa ko na nagvivideo. Naasar na kasi sa akin.

Tango in D

2007-07-12T00:00:00.001-07:00

Sa wakas medyo nakuha ang Tanggo in D ni pareng Isaac Albeniz. Medjo alang went pagkakatipa kasi gurang na mga daliri at isa pa mas sanay ako sa bass guitar, pero okay lang naman konting tiyaga may kalyo na uli ako. Practice lang siguro uli.

The Godfathers - Birth School Work Death: Punk at Existensiyalismo

2007-07-10T23:20:00.001-07:00

Ang punk ay ang isa sa mga musika na may saysay at may sinasabi. Ang punk ay likha ng mga taong sawa na sa establisiemnto, sa relihiyon at kultura. Ang musika ay anitestablishment at anti everything. Ngunit sa likod ng mga mabibilis na tyempo, mabababaw na salita, nagngangalit na guitara, at kakaibang mga pananamit ay ang malalim na patama tungkol sa katanunga ng saysay ng buhay dito sa mundo.

Ang Kalayaan

2007-07-05T00:59:00.001-07:00

Naala ko ang wika ng isang theologo, “Sa aking paglalagalag, hanggang sa makahalubilo ko ang mga Unitarians. Ay babalik rin pala ako sa pundamental na paniniwala.” Ang sinasabing Unitarians ay isang iglesya na sinasabing Kristiyano ngunit ang tunay na hinahalughog ng samahang ito ay ang humanidades at hindi ang spirtwal na lakbay—o kaligtasan. Kaya walang pinanghahawakang ganap na sandigan ng pananampalataya ang mga Unitarians, bukas sila sa lahat maging Buddhist, pilosopo, Muslim at anu pa man. Manapat dapat lamang silang tawagin isang relihiyong walang diyos.

Sa pagbubukas na aking devotional blog ay sinimulan ko ito sa mga salitang “God is Sovereign”. Diyos ay Kasarinlan.”

Isa sa pinakamalaking balakid ko sa pang-unawa ng Diyos ay ang tinatawag na kalayaan ng tao. Hanggang sa mga pag-aaral namin sa Sunday school ay ito ang malaking katanungan. Paano ang kalayaan ng tao? Nasaan ang kalayaan ng tao?

Sa kaligtasan ang tanong ay papaano ito dahil pili lamang ng Diyos ang ililigtas niya?

Ito ay isang malaking bagabag lalo na sa mga nagsasaliksik tungkol sa kaligtasan at kadalasan pakiramdam ng mga taong nagtatanong ukol dito ay sila lamang ang nagtatanong nito, nalulungkot sila dahil ang mga kasagutan ay ang paikot-ikot na pagbabato sa kanila ng mga bersikulo sa Bibliya, na kayang tapatan ng iba pang bersikulo sa Bibliya na para bagang tumututol naman. Malaking bagabag, malaking kalituhan.

Panahon pa ni Agustino at ng kanyang katunggali na si Pelahiyo ang katanungan na ito. Sinabi ni Pelahiyo na gawa ng tao ang kanyang kaligtasan na mariin namang napabulaanan ni Agustino gamit ang banal na kasulatan at mga sulat ni Pablo at ang matinik niyang pangngatwiran. Noong repormasyon ay muli itong nabuklat ng mabuo ni John Calvin ang isang sistema ng theologiya na nakabase sa mga pagbubuklat ni Agustino at ibinase nama ni Agustino sa mga aral ni Pablo tungkol sa kaligtasan at ang kasarinlan ng Diyos dito. “Isang nakahintakot na katotohanan.” Ito ang wika ni John Calvin ng mahuli ng kanyang pas-iisp at puso ang katotohanang ang kaligtasan ay karapatan lamang ng Diyos. Ito ay kinontra ni Jacob Arminyo at ngayon nga ay umosbong ang dalawang magkatunggali (ngunit sa katotohanan lamang sa aking pang-unawa ito ay di tunggalian kundi magkaibang tanaw sa mgakaibang posisyon lamang) paniniwala sa kaligtasan. Isa ay nakabannga sa kasarinlan ng Diyos and isa ay nakabangga sa kalayaan nga tao.

Ngunit ano nga ba ang kalayaan ng tao? Sa mga tao na nag-aaral ng Bibliya ito ay napalaking tanong. Ngunit para sa akin ay napakalaking tulong ang pagbubuklat ng mga sulating pilosopiya at ganun din sa agham lalo na sa sikolohiya upang mabuo ang aking pagkaunawa sa hinggil sa hinihingi nating kalayaan.

Una sa pilosopiya ang tinatwag na determinismo. Sa toto lamang ang mga katwiran ng determinismo ay mababaw lamng kumpara sa pangngatwiran na ang kalayaan ng tao ay nasa ilalim ng kasarinlan ng Diyos.

Malaya ba ang tao?

Ayon kay B.F. Skinner, “ang lahat ng galaw ng tao ay dikta ng kanyang kapaligiran, sikolohiya at edukasyon.” Lahat ng kilos ng tao ay kinondisyong kondisyon. Ang kalayaang tinatawag natin, tulad ng pagpili ng ulam, paghpili ng asawa, pagpili ng softdrinks lahat ito ay di malayang gawa, kahit naba isipin nating ito ay Malaya, dahil lahat ng motibasyon natin dito ay dikta ng kapaligiran, ng katawan, ng mga patalastas.

Sagot naman ni Sartre sa determinismo ay, “Ang tao ay Malaya. Siya ay nagiging siya sa gusto niya.” Hindi ba ito ay isang pagamin na ang tao hindi Malaya, dahil siya nasasaloobin pa ng pagktao niya.

Isang sigurong magandang halimbawa ng pag-amin ng walang kalayaan ng tao at ng pagsuko niya sa anumang bagay na bumabalot sa pagkatao niya ay ang mga salita ni Martin Heidegger ang sabi niya, “ang tao ay ibinato sa mundong hindi naman niya ginawa.” Katotohanan lamang na sa paglagapak ng tao sa isang mundong wala naman siyang kinalaman sa paglalalang ay isang sapat na patunay na siya ay hindi Malaya. Siya ay nakakulong sa mga bagay na wala siyang kapangyarihan. Isang kulungan na ang magagawa na lamang niya ay mabuhay ng ayon kay Albert Camus, “Isang kaganapng tulad ng alamat ni Sissyphus. Magaakyat ng bato, na gugulong pababa at mag-aakyat uli nito. Masaya sa ganitong buhay.” Habang tayo ay nakakaranas at ang ating karanasan ay dumdikta sa ating mga kilos, ang paligid natin ay paligid na uudyok sa ating mga galaw, ang ating kinakain ay magdidikta n gating pag-uugali --hindi Malaya ang tao.

Binanatan nga ni Heidegger and phenomenlohiya ni Husserl na sinasabing dapat ihiwalay ng tao ang kanyang karanasan sa kanyang pagklasirili. Ang sigaw ni Heidegger ay impossible dahil ang tao ay ang kanyang karanasan.” Walang obhektibo lahat ay subhektibo. Kulong tayo sa ating pagkatao, sa ating pagiging walng malayang pag-iisp na lalabas sa ating mga karanasan at mga prehudisya.

Nasaan ang kalayaan ng tao? Wala pa ito sa kaligtasang espiritwal, ito ay sa paglalakbay pa lamang ng isip ng tao ngunit litaw na ang katotohanan.

Ang kalayaan daw ay nasa ating karanasan, sabi ng tagapagtanggol ng kalayaan. Kalayaan at kalayaan maraming argumento ngunit sa huli ang kanilang pagtatanggol sa kalayaan ay hindi ba patunay lamang na sila ay bilanggo ng kanilang katwiran, bilanggo ng kanilang paghahanap ng kalayaan, bilanggo na pinilit winawasak ang tanikala upang lumaya.

Sa agham napatunayan ng mga pananaliksik na ang karamihan nating inaakalang mga malayang desisyon ay mga opersayon lamang ng mga hormones.

Sabi ni Freud tayo ay ang iba nating mga kilos ay dikta ng mga subliminal na pangyayari sa atin.

Sa Physics, hindi ba’t lahat ng bagay ay sa ilalim ng gobyerno ng batas ni Newton.
(Sa pag-aaral ng quantum mechanics ay lumalabas na indeterminado lahat ng kilos ng sub-atomic particle—di uubra ang Newtonian laws. Ngunit sa obserbasyon ng mga physicist ay para bang may nagdidikta sa kilos ng mga sub-atomic particles na ito—wala pa ring kalayaan.)

Ano ba ang sinasabi ko?

Siguro may katiyakan ako sa pangunawang wala akong kalayaan dahil ang Diyos ay Diyos. Lahat ng sinabi ko sa itaas ay kayang baligtarin ng mga taong alipin ng kanilang talino upang patunayan na sila ay Malaya. Pero suko ako sa paghahanap ng kalayaan ng tao dahil ako ay mamahinga na sa kasarinlan ng Diyos.

Paano ang eternal security, paano ang sanctification, papaano ang merit, papaano ang sinasasabi ng bersikulong ito, bersikulong ito…l! Isa lang ang pundasyon ng pananampalataya na dapat matagal na tayong pinagkasia sa pagkaunawa na dahil ang Diyos ay Diyos makapangyarihan sa lahat ang kalayaan na hinahanap ng tao sa suko dito.

Basahin ninyo ng paulit ang ulit ito…

Genesis 1:1 Nang pasimula ay Diyos…

Saan ang kalayaan ng tao? Manapat dapat pa ba itong mauna sa manlalang, lahat ng bagay ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng manlalang dahil sa pasimula ay Siya na. Malinaw ito sa akin.

Mas nakakatakot ang malayang tao at limitadong diyos.

Isang Sulat para kay Pangulong Pierce ng America, 1855

2007-07-03T01:39:00.000-07:00

(Isinulat ni Chief Seattle, isang mabangis na hepe ng Suquamish, Duwamish, at iba pang Salish na tribong indiong Amerikano. Noong 1830 ay naging Kristiyano at naging tagapagtaguyod ng kapayapaan. Bilang pag-alala ay pinangalan sa kanya ang bayan ng Seattle.)

Alam namin na ang mga Puti (Mga kano) ay hindi nauunawaan ang aming mga pamamaraan. Ang isang bahagi ng lupa, para sa kanya, ay katulad lamang ng isa pang bahagi dahil siya ay isang banyaga na dumarating sa gabi at kinukuha mula sa lupa ang anumang kailangan niya. Ang lupa ay hindi niya kapatid, ito ay kaaway, at kung ito ay nasupil na niya, hahayo na siya. Iniiwan niya ang libingan ng kanyang ama, ang mana ng kaniyang mga anak ay nililimutan na. Ang tanawin ng inyong mga lungsod ay masakit sa mata ng mga Pulang Tao (mga indiong Amerikano). Ngunit siguro ito ay sa kadahilanang ang mga Pulang Tao ay mga tarantado at di nakauunawa.

Walang tahimik na lugar sa lungsod ng mga Puti. Walang lugar kung saan madidinig ang pag-usbong ng mga dahon tuwing tagsibol o ang mga pagaspas ng mga pakpak ng mga kulisap. Ngunit siguro, ito ay dahil ako ay isang tarantado at hindi nakakaunawa, ang mga kalantog ay panglalait sa mga tainga. Ang mga Indio ay mas pili ang malambot na pag palaso ng hangin sa tubigan, ang samyo ng hangin na nalinis ng makatanghaling ulan o kabanguhan ng mga bunga ng punong pino. Ang hangin ay mahalaga sa mga Pulang Tao. Kasi lahat ng bagay ay iisa ang hinga—ang hayop, ang puno, ang tao. Katulad ng isang taong naghihingalo ng matagal, di niya alintana ang sangsang. (Mga Puti)

Ano ba ang tao kung walang hayop? Kung lahat ng hayop ay mawala, ang mga tao ay mamamatay sa kalungkutan ng diwa, dahil anumang mangyari sa mga hayop ay nagaganap din sa tao. Lahat ng bagay ay magkakasanib. Anuman ang kahantungan ng daigdig ay hahantungin ng kanyang mga anak.

Di mahalaga kung saan natin palilipasin ang ating mga araw, kakaunti na lamang ito. Kaunting oras, kaunting taglamig, at wala ng matitirang mga anak ng mga dakilang tribo na minsang namuhay dito sa daigdig, o iyong mga malilit na mga lupon na gumala sa kahuyan, wala ng matitirang magluluksa sa mga libingan ng mga taong minsan ay naging makapangyarihan at mapang-asa tulad ninyo.

Ang mga Puti, sila rin, ay lilipas—maaring mas maaga kaysa sa ibang tribo. Ipagtpatuloy ninyo ang pagdumi sa inyong higaan, at kayo, isang gabi, ay magigisng na lamang na nalulunod sa inyong dumi. Kung lahat ng kabakahan ay nakatay na, ang lahat ng ligaw na kabayo ay naturuan na, ang lihim na mga sulok ng mga kagubatan ay lunod na sa amoy ng tao, ang tanawin ng hinog na kabundukan ay batik ng mga nagsasalitang mga sinulid, nasaan ang mga puno? Wala. Nasaan ang mga agila? Naglaho. Ano nga ba ang pagpapaalam sa mga matutulin at sa pangangaso, ang wakas ng nabubuhay at ang simula ng pagkabuhay? Mauunawaan namin kung alam namin ang pangarap ng mga Puti, ano ang kanyang inilalarawan sa kanyang mga anak sa mahabang gabi ng taglamig, ano ang pangitain na nagliliyab sa kanilang mga isipan, upang hilingin nila ang bukas.

Ngunit kami ay mga tarantado. Ang mga pangarap ng mga Puti ay nakatago sa amin.

____________________________________
Ipinahiram sa akin ng aking kapitbahay ang kopya ng VCD ni Al Gore tungkol sa global warming. Maganda ang presentasyon, high-tech ititch kung baga. Ngunit alam naman natin na may halong politika ito, may halong prustrasyon, may halong sama ng loob at may halong eksaherasyon. Makapangyarihan ang mga apparatus na ginamit ni Al Gore, ang mga datos ay nakakagambala, ang mga eksperto ay puting-puti sa awtoridad ngunit ang sinasabi niyang mga alingasngas ay mga bulok na—balik tanaw lang tayo sa kasaysayan at alam na natin ang magaganap . Mga panis na ito dahil noon pa man ang mga manunulat at ang mga tagalupa na tulad hi Chief Seattle ay natatanaw na ang kagunawan ng mundo dahil sa pagkahaman ng konsumerismong kultura ng mga Puti na bukang hita na tinanggap nating mga kayumanggi.

Sa kahulihan sino ba ang tarantado? At sino ang tumarantado? At sino ang may pananagutan?

Nakakainggit si Chief Seattle dahil inabot pa niya ang donselyang mundo at nakakalungkot din dahil inabot niya ang lapastangang pagkakagahasa dito.

Sa mga tula na lang…

Wonder Woman (70's TV)

2007-07-02T01:37:00.001-07:00

Si Wonderwoman at ang Bikini niya

2007-07-02T01:23:00.000-07:00

Nanunood ang anak ko ng reruns ng Wonderwoman na binibidahan ni Lynda Carter, dating Binibining Amerika ayon sa aking nanay. At ngayon ko pa lang naapreciate ang ganda ng babaeng ito. Kasi nuong maliit ako, mga unang parte ng dekada otsenta, ay madalas ko na ring panoorin ang Wonderwoman, kaya siguro puro uhog ang laman ng isip ko, mga pantasya, mga kartoons, mga imahinasyon, ay dahil na rin sa panunood ko ng mga palabas na ito.

Ang ganda pala ni Lynda Carter, noon ang naala-la ko pagnapapanood ko si Lynda ay nanay ko. Tingin ko sa kanya matanda na, adult, para ngang nanay ko. Ganito rin noon naala-la ko pag nanunood ako ng wrestling, naiisip ko ang tatay ko yung naglalarong nakamaskara na nag-bobondying-bondying ang tiyan.

Sinisipat ko ang mukha ni Lynda Carter at ito ay malambot di tulad ng mga pangkaraniwang puti na matatalas ang ilong, matatalas ang baba at batik ang balat. Si Lynda iba ha, malambot ang feature ng muka at maamo pa, talagang Wonderwoman.

Napanuod ko si Lynda na nakikipag-usap sa computer nila na papunch card pa at yung computer screen ay Christmas lights na patay sindi. Nakakatuwa ang balik tanaw na ito.

Nung linggo ang pamagat ng episode ay “The Man who Would not Die.” Habang pinakikinggan ko ang theme ng Wonderwoman na nilikha ni Charles Fox (naala-ala mo ba ang theme ng “The Love Boat”, “The Greatest American hero”? Sana may time machine ano) ay talaga namang enjoy ako dahil litaw na litaw yung grove ng 70’s sound, yung wah-wah ng guitara, yung horn section na nagbibigay lakas sa bawat chords, yung bass na para bang tumatalbog na bola na hinahabol-habol ng hagod at yung boses na may back up na choir. The sound of the 70’s and early 80’s before the attack of the New Wave and all that Grunge Metal Stuff.

Ang kwento ng “The Man Who Would Not Die” ay tungkol sa isang atleta na pumayag na maging bahagi ng pagsasaliksik tungkol sa pag-aaral ng pagtanda o geriatrics. Siya ay nagpaineksyon ng isang pormula na kung saan lingid sa kanyang kaalaman, ay mapipigil ang pag kasira ng mga cells ng katawan niya, kaya siya ay di nakararamdam ng pagod, sakit, gutom naging immortal at invincible siya. Hangad niya na mabalik siya sa dati ngunit ang propesor na kapartner ng may gawa ng pormula ay naging sakim at hinangad na makalikha ng mga supersundalo na immortal na tao upang sakupin ang mundo at ito ang pinigilan ni Wonderwoman.

Lumalambot ang puso ko habang nakikita kong nakikipagbakbakan si Wonderwoman at talagang namang kahit ipaghagisan niya ang kanyang mga kalaban ay ni minsan ay wala ata akong nakitang tumilamsik na dugo, o bukol na tumubo. Nakita ko nga yung isang karakter na nagtanim ng bomba at ng sumabog ay ulingan lamang ang mga biktima ni walang dugo sa ilong o sunog na buhok, wala, para lamang silang naputukan ng kanyong di kalburo. Tumalon si Wonderwoman, sinuntok ang kalaban, pagkatapos ng laban ayos pa mga buhok nila at ang mga kalaban ay parang maamong tuta na binibitbit ng pulis. Ang naririnig ko lang mura ay “darn”, “darn”, “how disappointing” darn.”
Naku po pag nanunuod ako ngayon ng pelikula at mga bagong series ay talaga namang pagnagsuntukan ay icoclose up yung mukha, i-isklow motion tapos ipakikita yung kamao na dahan-dahang lalanding sa mukha, pagtama sa mukha makikita ko yung balat sa pisngi na makukunot, tapos tatama sa ilong, tatalsik mula sa ilong ang dugo, uhog, kulangot, pawis at buhok, tapos lulubog yung eyeballs tapos, tatalsik yung luha, tapos tatalsik yung tao, pagtama sa dingding yayanig yung ulo…talaga namang detalyado ang pananakit. Eh kay Wonderwoman basta lamang tatalsik, nahihiya pa siyang sumipa dahil nga lady siya.

The times they are a changing, ika nga ni Bob Dylan. Mahalaga ngayon detalye hindi yung ‘wento.

Habang yung propesor ay nasa laboratoryo…nakakatawa yung laboratoryo nila parang sari-sari store. Sabi nung propesor “this is the serum that I invented. It will stop the disintegration of the human cells.” Simpleng simple lang ang kanyang naimbento at ditto na umikot ang kwento. Manuood ka ng palabas ngayon at pustahan to make the show more realistic gagamit sila ng mga salitang unrealistic. “This is the time-shifting-modulator –annhilator-rectum tranquilizer--booger equalizer-dehumidifier-extrasensory activities NSTP, ROTC…bwa..ha, ha, it will annihilate that kryptonian scum…prepare the anti superflaginascious computer—anomalous—lupus con carne de yelo…” Kasi mas maganda sa panahon ngayon ang techno, pag tunog techno in ang show.

Maganda ang reruns ng Wonderwoman binabalik ako sa panahon na kung saan nanunood kami sa bahay nila ate Minda Albania habang ang mga tatay ay nagpaprayer meeting sa church na ngayon ay Rempson na. Nakakatuwa na nakakaiyak dahil noon iba ang mundo.

Isa lang ang tanong ko noong maliit pa ako kay Wonderwoman at hanggang ngayon tanong ko pa rin siguro: Bakit ganun ang style ng bikini niya? Panuorin nyo ng Makita nyo, ang sagwa, peksman, parang diaper ng asawa ko nung bagong panganak.

Sabi ng anak ko may bagong palabas si Batman at ng masulyapan ko ay….tannanananananananan….Batmaaaaan….taananananananaan…Batman! Pow! Pow! Bang! Boom! Naku po batman pa ito ng panahon ng tatay ko ah. Eniway, mapanood nga at ng ako ay masiyahan

Si Uncle Tito Sotto, Auntie Tessie Aquino Oreta, Bill Gates at ang mga Transformers

2007-07-01T01:43:00.000-07:00

Walang humpay ang labanan ng magkatunyaging grupo ng mga taga Cybertron sa daigdig, ang mag Autobots at ang mga Decepticons. Dahil na rin sa naging global ang digmaan ay napilitan ang mga transformers na umapila sa mga bansa upang makaalyado. Nauubos na kasi ang mga energy sources at nababahala na ang magkabilang panig dahil paunti na ng paunti ang nagagawa nilang energon cubes. Si Soundwave, ang Decepticons na nagiging cassete player, na inupgrade ni Megatron na maging CD player, makalipas ang ilang taon ay inupgrade uli para maging VCD player, at makalipas uli ang ilang taon ay inupgrade upang maging MP3 player, at inupgrade na naman upang maging MP4...., ay nakatanggap ng ulat na may nadiskobreng malawakang energy source sa Pilipinas galing sa biogas ng mga nakaimbak na diapers at pasador sa mga lansangan. Natanggap din ni Optimus Prime ang ulat at si Bumblebee ay abala sa pagkalap ng mga intelehensya upang magawan ng plano ang pagnenegosasyon sa gobyerno ng Republika ng Pilipinas.

Alam ng mga transformers na ang Pilipinas ay isang bansa na puno ng matatapang at maparaang mga tao. Alam din nila na hindi uubra ang digmaan sa Pilipinas dahil unang-una ay wala namang pasasabugin dahil ponsabog na ng mga Abu Sayyaf, at kung mayron man ay sayang ang mga laser at missiles nila dahil ang mga structure sa Pilinas ay mga ampaw. Nagkaroon ng feasibility ang dalawang grupo. “Punong Decepticons, ang hari ng bakal, o punong Megatron,” Pagpupugay ni Starscream, alalay ni Megatron. “Lugi tayo pag ginera natin ang Pilipinas, ang pinakamabuting paraan upang masakop natin ang energy source nila ay sa pamamgitang ng pulitika!” Ipinakita ni Starscream, na dating Mig29 Fulcrum Supersonic Interceptor- Fighter-Bomber, na inupgrade na sa F117A Stealth Fighter, ang study niya. “Hmmmm…ngunit paano tayo makakapasok sa pulitika ng Pilipinas mga aliens tayo.” Tanong ng dating dalawang metrong habang baril ala Sten Gun na si Megatron, na ngayon ay inupgrade na sa five inches na super-high-explosive-reactor-beam na laser gun. “Madali lang yan boss.” Sagot ni Starscream kay Megatron na nakaupo sa tasa ng kape, “Dummy! Gagamit tayo ng dummy.”

Lingid sa kaalaman ni Megatron ay umaandar na ang political machinery ni Optimus Prime. Nakakuha na siya ng labingdalawang kandidato pagka senador.

Medyo nahuli man si Megatron ay nakapag tatag na rin siya ng partido at umaandar na ang makinaryang politikal niya.

Mahigpit ang laban ng dalawang grupo ng mga dummy.

Makalipas ang ilang buwan ay natapos ang eleskyon.

Tuwang-tuwa si Optimus ng malaman niyang nakuha niya ang mayorya.

Nalungkot si Megatron. Ngunit may lumapit sa kanya na dalawang politiko na nagpakilalang mga transformers din!
Si Sen. Tito Sotto at si Tessie Aquino Oreta, tinuruan nila ng techniques si Megatron. Laking tuwa ni Megatron ng malaman niya ang technique na kung tawagin ay ang transforming balimbing. “Madali lang yan, itatransfrom lang natin yang mga kalaban sa pamamagitan ng balimbingan.” Di alam ni Megatron ang pinagsasabi ng dalawang ito dahil walang balimbing sa Cybertron, ngunit dahil siya ay may computer logic, nakuha nya ang logic, ng logicality ng illogicality ng logicality ng balimbingan.

Nagwagi si Megatron at nakuha niya ang mayorya ng senado.

Nalungkot si Optimus Prime.

Nagulat si Megatron ng bigla na lamang napunta ulit ang mayorya ng senado kay Optimus Prime.

Nagulat din si Optimus Prime ng mapunta naman ang mayorya ng senado kay Megatron.

Nagulat si Optimus ng makita niya si Tito Sotto at Tessie Aquino Oreta na kasama ni Megatron.

Nagulat si Megatron ng makita niya si Tto Sotto at Tessie Aquino Oreta na kasama ni Optimus.

Nagpulong si Optimus at Megatron, “Peace in the name of Cybertron, sabi ng dalawa.” “Panahon na siguro para tayo ay sumuko. Napatunayan ko na ang mga Pilipinong politiko ay di lamang pala mga transfromers, sila pala ay mga adaptors din, converter din, universal jack din, multi processor din…at higit sa lahat amorphous. Aba itong dalawang nakuha nating advisers ay iisa lang pala. Maski saang channel pumunta uubra, at kukubra!”

Nagkaroon ng crisis ang mga transformers. Dahil sa kanilang nakitang kaguluhan sa Politika ng Pilipinas ay nagsimula silang magtanong ng mga existentialist na mga tanong. Nagkaroon sila ng mga repeleksyon at nagsimula ang krisis sa kanilang pagkatao. Narealize nila ang absurdities ng kanilang existence, ang hopelesness, ang helplessness, ng kanilang buhay dahil sa landakang pagkadismaya nila sa mala makinang kabalimbingan ng mga politiko sa Pilipinas, ay nalukuban ang kanilang mga sparks (katumbas ng esperitu sa mga organikong nilalang at utot para sa mga pulitikong balimbing) ng kalungkutan. Sa unang pagkakataon ay naging organic ang damdamin ng mga transformers. Hanggang sa makilala nila si Bill Gates and the rest is history.

Umuwi ang mga transformers dala ang bagong pag-asa, ang bagong simulain upang itatag ang panibagong Cybertron malayo sa supervillains na mga Filipino, dala ang kaligtasan, dala ang bagong relihiyon—Ang Iglesya ni Bill Gates v. 01.

Tango in D ni Albeniz

2007-06-30T23:47:00.000-07:00

Halos dalawang lingo ko nang pinag-aaralan ang Tango in D ni Isaac Albeniz at talaga namang ako ay nahihirapan. Mahirap, kasi ang nakuha kong piyesa sa internet, pang-Piano tapos ang CD ko sa bahay ay pang duet—iba yung pinakikinggan sa binabasa. Hindi ako bihasa sa pagbasa ng nota at hindi rin naman ganoon katalas nag tenga ko para apain ang isang klasikal na piyesa ng gitara, kaya ang ginaganawa ko ay konting tingin sa piyesa, konting pakinig, at may konting apa na rin kasi nga magkaiba ang piyesa, para sa piyano; iba ang cd, duet for guitar kaya kotakotakot na diskarte and kailangan. Bakit ako nagpapahirap? Ang Tango in D kasi ni Albeniz ay, kung pakikinggan ng pinoy, ay pinoy na pinoy ang dating. Sabi ng kumpare ko ay, “Ano yan pare, Kundiman?” Kasi nga tunog kundiman itong piyesang ito. Two fourth ang beat tapos altyernate ang bass, parang ‘O Ilaw.”

Maganda ang piyesa kaya pinopondo ko sa aking apat na pirasong klasikal gitar na repertorya.

Bakit nga ba ako nagtitiyaga sa sariling pag-aaral ng klasikal na gitara?

Dumalaw ang bayaw ko sa bahay at narinig niya ang pagpaparaktis ko ng piyesa in Bach at ni Fernando Carulli at tuwang-tuwa ang bayaw ko, akala niya ang galling galling ko, di niya alam halos isang buwan ko itong pinag-aralan. “Parang panghotel George ah,” Sabi ni bayaw. “Ay nako kuya, ang tagal kiong pinag-aralan yan’” Sagot ko naman. “Ok lang. fulfilling naman pag narinig.” Sagot niya.

Oo nga naman fulfilling ang classical guitar kahit na namimilipit ang matitigas ko nang mga daliri. Para akong muling nagsisimulang mag-aral ng gitara.

Maganda kasi itong Catharsis, ang klasikal guitar, outlet baga ng frustration ko sa music…hay buhay…ok lang kasi may edad na naman ako. Kaysa naman mag rock en roll pa ako sa edad kong ito,,,muka na akong tanga para doon, parang si….parang si…Pepe Smith at si Mike Hanopol, baduy na.

Sa baba ay ang video ng piyesa. Hindi ganito ka komplikado nung areglo ng pinipilit kong pag-aralan.

Isaac Albeniz - Tango -Played by Nelson Amos

2007-06-30T01:14:00.001-07:00

Tao Te Ching

2007-06-29T23:48:00.000-07:00

Naglalakad ng Payapa

Ngunit may isa, sabi nila,
Nakatitiyak sa buhay,
Iyong mga kuko ng tigre,
Ang sungay ng toro,
Ang tulis ng espada
Ay hindi siya matagpuan
At Bakit?
Dahil siya ay naglalakad
ng may kapayapaan sa buhay
At sa kamatayan.

-Tao Te Ching

Transformers at Voltes V

2007-06-27T23:46:00.000-07:00

Nung high school pa lang kami ay lokong loko na kami sa Transformers, yung kartoons na tungkol sa mga sasakyan na nagtatransform sa humanoid robot. Sinusundan naming namin ito nuon sa channel 5, nalipat sa channel 4 at hanggang sa nalibot nito ang buong free TV ng Pinas. Nakakabilib kasi ang mga karakter nito sina Optyimus Prime pinuno ng Autobots laban kay Megatron na pinuno ng decepticons.

Nagmula angf kwento ng mga transformers ng magkaroon ng digamaan sa Cybetron, ang tahanang planeta ng mga transformers. Dahil sa digmaan ay nagunaw ang Cybetron at sakay ng mga dambuhalang sasakyan ay pumailanlang ang autobots at decepticons upang makaligtas hanggang sa makarating sila sa daigdig. Dito ay nabuhay uli sila at nabigyan ng hugis ng mga mekanikal na sasakyang panglupa, ang mga Autobots; at sasakyang pamhimpapawid, ang mga decepticons. Tinuloy nilsa sa Daigdig ang kanilang naudlot na labanan sa Cybetron.
Pinag-uusapan na naming noon talaga namang magiging kahang-hanga kung maisasapelikula ang Transformers, hindi na guhit lamang kundi mabibigyan ng larawan ng tunay na emosyon at kilos at larawan na makatotohanan ang mga bida rito. Hindi pa sikat ang mga kompyuters noong huling bahagi ng dekada 80. May manakanaka ng computer animation at computer na palabas tulad ng Tron, Automan, Knight Rider at RALPH--mga palabas na kung ikukumpara ngayon ay mga panahon ng bato ang mga effects. Sabi nga ni Jesse Faith ang anak ko eh, “Bulok ‘alang budget.”

Iniisip namin ang magiging hitsura ng Transformer the Movie.

Makalipas ang halos dalawampung taon ay ginawa ni Steven Spielberg ang aming hinaghangad. Ipapalabas na ang Transformer the movie. Hindi ko alam kung inabot pa ng ngayong henerasyon ang orihinal na bersyon nito dahil ang nakikita ko sa TV ngayon ay ang 3d bersyon na malayong malayo ang kuwento at ang dating sa orihinal na bersyon. Pero, sa tingin ko, karamihan ng manunuod ng Transformer the Movie ay aming henerasyon, mga bata noon, mga matatanda na ngayon na gustong balikan ang pagkabata, mga matatanda na naghahangad ng pangmatandang bersyon ng pambatang palabas.

Kailan kaya gagawin ang Voltes V the Movie? Sana naman basahin itong post ko na ito ni Spielberg kasi matagal ko na ring pangarap na Makita si Steve, Mark, Little John, Jamie at Big Bert sa pinilakang tabing na ginaganapan ng tunay na tao. Ganun din si Voltes V, gusto kong Makita na nakikipaglaban na mga tunay na bakal at bato ang pinasasabog at hindi mga drawing.

Kailan ba Pareng Spielberg? Pare…yohoooooo…Voltes V naman dyan oh. Request lang.

Existentialismo at Anime

2007-06-26T06:10:00.000-07:00

“Buti pa ang mga ibon Malaya”
“Malaya ba sila? Kalayaan ba kung wala silang patutunguhan? Isusumpa nila ang kanilang mga pakpak.” --Saiyuki (Filipino Version)

Kagagaling ko lang sa klase ng ako ay tumabi sa aking anak na may ubo. Dalawang araw na siyang may karamdaman at di pumapasok sa eskwela, sa higaan lamang siya, nagpapahinga at nanunuod ng mga anime o mga kartoons na Hapon.

Habang ako ay nakaidlip ay nagigising ako sa ingay ng digmaan sa telebisyon. Mga salitang mapang-away mula sa mga tauhan sa palabas. May labanan ng kapangyarihan ng mahika at tungayawan ng mga panlilibak ng kasamaan at kahinahunan ng katwiran ng kabutihan. Biglang lumiwanag ang aking isipan ng marinig ko ang katagang nasa itaas. Sinabi ka sa aking sarili na ito ay hindi kataga ng isang palabas na pang musmos (hindi sa sinasasabi kong may masama dito). Ang mga katagang ito ay lumalabas sa mga taong may hinahanap, may tinatanong, may hinihingi. Ito ang kadalasang napapansin ko sa mga anime o kartoons ng mga Hapon lalo na yung mga bayolente--ang mga kartoons na ito ay may temang existentialista.

Nakakagulat na ang mga dating palabas na mga naghahabulang mga kuneho, nagbabarilang mga koboy, mga super bayaning simple ang pakikipaglaban sa kasamaan—mga kartoons ng mga Amerikano na walang kapupulutan ng anumang leksyon kundi ang mgapupukpukan sa ulo, o ang tumalon sa lamesa na may tapis na tuwalya sa leeg—ngayon ang mga kartoon na ito ay binigyang lalim ng mga Hapon. Masasabing nagkaroon ng malalim na ekspressyon ng pilosopiya at relihiyon ang mga kartoons na ito.

Napapansin mo ba ang pagkakaiba ng robot na kartoon ng mga hapon sa robot ng mga Amerikano?

May kaluluwa ang mga robot ng Hapon, tanda ng malalim na pangunawa sa buhay ng relihiyong Hapon. Ang mga Robot ng mga Amerikano ay material lamang—tanda ng pananaw na materyalismo.

Ngunit ngayon ay nakaikita na ang unti-unting pagpasok ng impluwensya ng mga anime o kartoong Hapon sa mundo ng kartoons ng kanluran.

Malalalim na ang mga kartoons ngayon, nagpapatunay lang na lumalalim na ang kaligayahan, may hinanahanap na…may ibinibigay na ang mga manunulat…

Mabuti ba ito o masama?

Nakita ko ang aking walong taon gulang kong anak na nakatulala sa telebisyon habang ang mga dayalogo ng mga tauhan sa kartoon ay palalim ng palalim…

Ano kaya ang nasa-isip ng anak ko?

Dalawang Palaka ng Rizal (Pinagbasehan ng Pabulang Hapon)

2007-06-21T20:36:00.000-07:00

Sa bayan ng Cainta ay may nakatirang isang palakang petot na ang pangalan ay Denzel Wahington. Ito ang pinangalan ng kanyang ina dahil nakita niya si Denzel Washington na kausap ni Kermit the Frog, angTV show host love na love ng kanyang nanay at pinapantasya ng nanay ni Denzel na palaka na si Denzel na tao ay isang frog na naging tao. Isang kiss lang at magiging gwapong palaka ang negro at pangkakapangit na nilalang na ito.
Sa tagal ng paninirahan ng pamilya ni Denzel sa Cainta ay naghahangad ito na makalabas man lamang ng bayan. Kaya siya ay tumalon-talon patungong Taytay.

Lingid sa kaalaman ni Denzel ay may isa namang palaka sa bayan ng Taytay na nagngangalang Morgan Freeman. Si Morgan Freeman ay pinangalan ng kanyang ama sa isang artistang negro na nung maliit pa siya ay napapanood niya sa “The Electric Company.” Tuwang tuwa ang tatay ni Morgan Freeman sa negrong artistang si Morgan Freeman kaya ang pinangalang niya sa kanyang anak ay Morgan Freeman din.
Si Morgan Freeman ay naiinip na sa bayan ng Taytay kaya isang araw ay nagpasya itong magpunta sa Taytay. Tumalon-talon ito patungo ng Taytay.

Habang tumatalon-talon si Denzel patungong Taytay si Morgan naman ay tumatalontalon papuntang Cainta. Napagod ang dalawang palakang petot at nagkita sila sa isang tambak ng basura sa lugar na kung tawagin ay Istasyon. Ang istasyon ay ang lugar na namamagitan sa bayan ng Taytay at Cainta. Namahinga ang dalawang palakang petot at di sinasasadyang nakatanungan ang dalawa. “Sang bang puntang mo kabigang palakang petot,” Wika ni Morgan na taga Taytay. “Buwayang-buwaya rine sa Cainta, nakakainip. Ako ay pupunta ng Taytay” Sagot naman ni Denzel na taga Cainta. “Pareho pala tayo ng pakay” Sabay na bulalas ng dalawang palakang petot.

Ngunit pagod na sila sa katatalon-talon kaya nagpasya sila na silipin muna ang kanilang patutunguhan upang malaman nila ang layo pa ng tatalunin nila. Tumuntong sila sa mataas na tambak ng basura at nagyapusan upang makatayo. Natural, ang mga mata ng dalawang palaka ay nasa likod nila kaya ang nakikita ni Denzel na taga Taytay ay Taytay rin at ang natatanaw ni Morgan na taga Cainta ay Cainta rin.

Kundi ba naman engot ang dalawang kumag eh.

Sumigaw si Denzel, “Aba ang Cainta pa lang e tulad na tulad lamang ng Taytay!” “Anak ng buwa ng niyog! Ang buwayang Taytay pala ay Caintang Cainta!”

(Dito sa bersyon ng mga Hapon ay umuwi ang dalawang palaka sa kanilang bayan at di na lumuwas. Ngunit ang bersyon ng mga Hapon ay malayong malayo sa mga tunay na pangyayari sa buhay ng dalawang palakang petot na ito.)

Ang ginawa ng dalwang palaka ay humulagpos sa kanilang pagkakayapos nag beso-beso at patuloy na tumalon-talon. Ngunit di alam ng bawat isa sa kanila na si Morgan na taga Taytay ay napunta sa Cainta! At si Denzel na taga Cainta ay napunta naman sa Taytay.”

Tuliro ang dalwang palaka. “Nasaan na ba ako,” Iyak ng dalawang palakang petot. “Bakit biglang nabago…ang tanawin….na saan na ba ako….” Paikot-ikot ang dalawa, patalon talon hanggang si Morgan ay masagasaan ng Tricycle samantalang si Denzel naman ay nagulungan ng G-liner.

Yan ang dahilan kung bakit ang mga palaka ay takot sa sasakyang de-gulong.

Ang Lakas ng Isang Ama

2007-06-14T04:20:00.000-07:00

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa lapad ng kaniyang mga balikat.
Ito ay nadarama sa higpit ng kanyang mga yakap.

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa lagong at lakas ng kaniyang boses.
Kundi sa marahan niyang tinig.

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa dami ng kaniyang mga kabarkada.
Ito’y kung paano siya iginagalang sa tahanan.

Ang Lakas ng isang ama ay hindi sa kung paano siya tinitingala ng kaniyang mga ka-opisina.
Ito’y sa kung paano siya iginagalang sa tahanan.

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa kung gaano siya katindi sumuntok. Ito’y sa mapagmahal niyang haplos.

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa lago ng buhok sa kanyang dibdib. Ito’y sa laki ng pusong tinitibok ay pag-ibig.

Ang lakas ng isang ama’y hindi sa bigat ng kaniyang binubuhat. Ito’y sa mga kabigatang kaya niyang bathin.

Ang lakas ng isang ama ay hindi sa dami ng babaeng kanyang pina-ibig. Ito’y kung gaano siya katapat magmahal sa kaniyang natatanging kabiyak.

Ito ang tulang iniialay ng mga anak bilang pagpupugay sa mga tatay ng ECBC nung araw ng mga ama.Galing ito sa DZAS. (Salamat kay Chayay Calderon sa kopyang ito.)

Debosyonal para sa Kabataan ng Evangelical Christian Baptist Church

2007-06-13T04:18:00.000-07:00

1 Pedro 2:2-3 Gaya ng sanggol, kayoy manabik sa gatas na esperitwal upang umunlad sa pananampalataya hanggang kamtan ang ganap na kaligtasan. Sapagkat tulad ng sinasabi sa kasulatan: “Nalasap na ba ninyo ang kabuitihan ng Panginoon.”

A. Mga kailangan ng isang Kristiyano upang lumago.
1. Pagkaing Esperitwal
2. Tahanang Esperitwal
3. Pamamahaging Esperitwal

1. Pagkaing Esperitwal

Sa panonood natin ng telebisyon ay makakakita tayo ng samot-saring patalastas o propaganda tungkol sa ibat-ibang uri ng pagkaing pampalusog at mga gatas ng sanggol. May mga umaako na ang produkto nila ay nagpapatalino ng mga sanggol. Ngunit wala namang pagsasaliksik na nagpapatunay sa ganitong uri ng pag-ako, kaya upang maging ligtas sila sa kanilang mga patalastas ay sinasabi na rin ng mga gumagawa ng mga produktong ito na ang pampatalinong kakayahan ng kanilang produkto ay isa lamang tulong sa tamang pag-aaruga at tamang nutrisyon ng sanggol. Ngunit kung susuriin mo ang lata ng mga gatas na ito ay halos pare-pareho lamang ng laman ang kanilang mga produkto.

Siguro walang makakalimot sa sikat na salitang gifted child. Ang isang gumagawa ng gatas na pansanggol ay pinangangalandakan ang sangkap ng kanilang gatas ay may kakayahang mag-patalino ng mga sanggol na umiinom nito. Sino ba ang makakalimot kay Junior Saraza?

Nakakatawa na isipin na ang isang gatas ay may kakayahang magpatalino. Ngunit mas nakakatawa kung iisipin natin na siguro kung hindi matalino itong mga batang ito ay hindi sila kukuning modelo ng gatas. Ni hindi natin alam kung nung sanggol pa lamang itong mga batang ito ay talagang ganitong uri na ng gatas ang iniinom nila.

May mga produkto ng mga pagkaing pangsanggol na ipingamamalaki ang kakayahan nitong magpalakas ng buto, magpalakas ng resistensya at iba pa. Ngunit wala pa ring tatalo sa gatas ng ina. Sa sustansya ng pagmamahal ng ina, at ng ama, at ng pamilya.

Katulad ng isang sanggol ang mga Kristiyano ay nangangailangan ng tamang nutrisyon na katulad ng gatas. Pampalakas ng buto, pampatalas ng isip, pampalakas ng resistensya at iba pa. Isang katotohanan na ang pagkain ng isang kristiyano ay ang:

Pagbabasa at pag-aaral ng salita ng Diyos o ang Bibliya
Pagdadasal

Patuloy nating bubusugin ang ating mga kagutumang esperitwal. Ngunit ang tamang pag-aaral at pagdarasal, upang maging kabusog-busog ay dapat laging nakatuon sa pag-ibig ng Diyos, kay Kristo, sa patnugot nga Banal na Esperitu.

Sa ganitong paraan ay tatalino tayo sa pamamaraan ng Diyos, lalakas ang resistensya natin sa paglaban sa udyok ng kaaway at dahan-dahang mabubuo ang pagkatong espiritwal, an gating kaluluwa, na maging katulad ng kay Kristo.

2. Tahanang Esperitwal

Siguro mahihirapang umunlad o lumaki ang isang sanggol bilang isang malusog at matatag na tao kung ang wala siyang malusog na tahanan. Ano mang sustansya ng kanyang kinakain kung walang init ng pagmamahal, kung walang kaagapay, kung walang magdadagdag sa kalungkutan ng pag-iisa. Siguro alam naman natin na ng likhain ng Diyos si Adam ay ang unang hiniling niya sa Diyos ay isang kapiling—isang pamilya, tahanan. Ganun din sa buhay esperitwal, lalo na sa mga sanggol o yung mga umuusbong pa lamang sa pagkakakilala sa Panginoong Hesu Kristo, madaling mapapabagsak sila kung walang kaagapay, kung walang magpapa-alala sa pag-ibig ng Diyos na ating ugat at pundasyon (Eph. 3:17). Ang pagkakaroon ng isang tahanan ay isang pangangailanagn sa paglagong esperitwal. Ano ba itong mga tahanang ito? Tayo, ikaw, ako, si kuya, si ate, ang iglesya natin, lahat tayo na nagtutulungan, lahat tayo na patuloy na nagbibigayan ng pag-ibig ng Diyos.

Sa bansang India nuong panahon ng mga Britano ay may mga natalang mga “batang lobo”. Sila yong mga sanggol na sinabing inampon at pinalaki ng mga lobo. Sa mga tala ng Britano ay napatunayang ang mga batang lobo ay asal lobo rin. Sa katunayan ng mabitag nila ang isang batang lobo at inaral ng pamamaran ng tao ay kamangha manghang namatay ito dahil hindi niya nakaya ang mga pagbabago sa kanya—mula sa pamamaraan ng lobo sa sibilisasyon ng tao. Dahil ang mga batang lobo ay lumaki sa tahanan ng mga lobo ay parang mga lobo na rin sila, ito ang kapangyarihan ng tahanan—kapangyarihang humubog.

Kaya ang patuloy na magpapalago sa naitanim na binhi ng pag-ibig ng Panginoong Hesu Kristo ay ang patuloy na pakikihalubilo ng bawat isa, mula sa mga nagsisimula pa lamang o mga sanggol, hanggang sa mga kuya, ate, at abot na rin sa mga tito at tita, tatay at nanay sa tahanang esperitwal.

Napakahalaga ng pagkakaroon ng ganitong uri ng relasyon sa tahanan nating mga anak ng Diyos dito sa lupa.

Sa tahanang ito ay mayroong:

1. Proteksyon—an gating sama-samang pagsamba at pakikihalubilo ay nagbibigay ng pagkakaisa at pagbabantay sa isat-isa. Maalalayan ang mga nanghihina, mapapayuhan ang nalilito, mapupunan ng bawat isa ang bawat isa. Ito ay isang matatag na proteksyon sa gawain ng kaaway para pabagsakin ang bawat isa.

2. Bukas na pinto-Maaring may maligaw, may lumayo, may bumitaw ngunit hanggang may tahanan na puno ng pag-ibig ng katulad ng pag-ibig ng gating Panginoong Hesu Kristo ay may tahanang uuwian. Katulad ng panibughong anak na bukas ang pinto na tinanggap sa kanyang pagbabalik na para bang walang nangyaring pagkasira ng tiwala ng ama sa kanyang panibughong anak. Iyan ang tahanang esperitwal—bukas ang pinto sa mga nalito, nalansi, naligaw, nawala, nagtampo…pag-ibig ni Kristo sa kanyang anak…may mga ligwa na tupa na uuwi at uuwi…at ang pintuan ng tahanang esperitwal ay dapat lagging bukas at mainit na tatanggap sa mga kapatid na minsan ay nagliwaliw.

3. At higit sa lahat ang tahang ito ay puno ng pagsamba at pagpupuri sa Diyos. Habang sinasamba at pinupuri ng tahanan natin o ng ating iglesya ang Diyos ay patuloy rin tayong pinanalago ng Diyos.

4. Pamamahaging Esperitwal

Siguro kung patuloy na napupunan natin (di naman ito maaring tumigil ) ang pangangailangan ng kalakasang esperitwal tulad ng pagkain ng mga salita ng Diyos at ng pananalangin at ng taimitim na paghahanap ng ninanais sa atin ng Diyos, kung patuloy rin nating nalalasap ang pagmamahal ng Diyo sa ating tahang esperitwal ay may isa pa dapat tayong gawin upang patuloy na tayo ay lumago sa pag-ibig n gating panginoong Hesu Kristo—ito ay ang pamamahagi.

Ano nga ba ang pamamahagi? Ang pamamahagi ay ang pagpapahayag ng kabutihan ng Diyos sa ibang tao. Ito ay isang pangangailangan upang umunlad ang buhay Kristiyano.

Sabi sa 1 Cor. 9:22-23

Sa piling ng mahihina, ako’y nagging mahina upang mahikayat ko sila. Ako’y nakibahagi sa lahat ng tao upang ang ilan man lamang ay mailigtas ko, kahit sa anong paraan. Ginagawa ko ang lahat ng ito alang-alang sa Magandang balita, upang makabahagi ako sa pagpapala nito.

Ang pagpapahayag ay pagpapala.

Ang Mamang baluktot ang braso

2007-06-12T01:05:00.000-07:00

Noong ako ay nasa grade 3 ay naala ko itong kuwentong ito, nakalimutan ko na ang sumulat.

May isang mama ang naglalakad na nakabaluktot ang braso. Ang kanyang mga braso ay nakadikit sa kanyang tagiliran ngunit nakausli ang dalawang niyang mga kamay. Para siyang isang manikin na naglalakad dahil pagliliko siya ay nakaturo ang dalawang nakausling kamay niya. Nung naglalakad siya ay pinagtitinginan siya ng mga tao. “Kawawa ang mama o, naistroke yan,” bulong ng ibang nakakasulubong niya. Ang iba nama’y napagkakamalan siyang namatanda o nanuno.

Papasakay ang mama ng isang bus ng makita siya ng konduktor. Pinatabi ng konduktor ang bus at bumaba pa ito upang tulungan sa pag-akyat ng bus ang mamang baluktot ang kamay. Tumayo ang isang ale upang paupuin ang mama, “Mama dito na po kayo baka po kayo mauntog pa.” Awang-awa ang ale dahil ni hindi makahawak sa estribo ang mama. Umupo ang mama at ang kanyang kamay ay nakatigil na nakapatong sa kanyang mga hita. Para itong magkatapat na letrang L na hindi nagbabago ang pagitan.

Lumapit ang konduktor at tinanong kung saan patungo ang mamang may baluktot na kamay. “Sa Marikina po. Pakikuha na lang po ng bayad sa bulsa ng polo ko,” Wika nito. Pinagtitinginan ng mga nakasakay sa bus ang mama, karamihan ay habag na habag dito. Lumapit ang isang bata at pinunasan pa ang pawis sa noo ng mama. “Salamat iha,” nakangiting pasalamat ng mama. Pagdating sa Marikina ay pumara ang mama. Ingat na ingat na ibinababa siya ng nagmamaneho. Kinawayan pa siya ng mga nakasakay sa bus na sinagot naman ng ngiti ng mama.
Pumasok ang mamang nakabaluktot ang mga braso sa isang tindahan ng sapatos. Nang makita bantay ang kanyang kalagayan ay agad itong kumuha ng upuan at inpinaupo ang mama, binigyan ng tubig at tinanong. “Ano pong maipaglilingkod namin sa inyo,” magalang na tanong ng tagabantay ng tindahan ng sapatos na halos maluha sa kalagayan ng mama. ‘Bibili sana ako ng sapatos,” Sabi ng mamang nakabaluktot ang mga braso. “Ano po ang sukat?” Tanong ng tagabantay ng tindahan ng sapatos.

Itinaas ng mama ang dalawa nitong braso na nakabaluktot sabay wika ng, “Ganito ang haba o.”

Eleksyon ng mga bahagi ng Katawan

2007-06-09T01:14:00.000-07:00

Nagkaroon ng pagpupulong ang mga bahagi ng katawan upang maghalal ng mamumuno sa kanila. Nangunguna si utak sa mga malalakas na kandidato.

UTAK: Ako ang dapat mamuno dahil ako ang nag-iisp ng lahat ng bagay.
Humalakhak si Puso.
PUSO: Ha, Ha, Ha, utak, kahit matalino ka kung di kita dadalhan ng dugo wala ka.
Ngunit mariing kinontra sila ni mata.
MATA: Ako ang dapat na maumuno dahil kung wala ako bangga kayong lahat.
Sumabat naman si Braso.
BRASO: Ako ang dapat mamuno dahil ako ang bumubuhay sa inyo Kung wala ako, walang magpapakain sa inyo.
Di pumayag si paa.
PAA: Baka nalilimutan nyong ako ang nagdadala sa inyo kung saan man kayo tutungo. Ako ang dapat mamuno.
Mayamaya’y sumagot ang mahinahong si puwet.
PUWET: Pwede ba akong makisali.
Nagtawanan lahat ng parte ng katawan. Puwet ka lang! Hanggang dumi lang ang hawak mo!

Nasaktan ang damdamin ni mahinahong Puwet at isang linggo itong hindi naglabas kahit kaunting hangin man lang.

Taas kamay na sumuko lahat mula kay utak, puso, mata, braso, paa, lahat sila.

Napatunayang ang mahinahong Puwet ay may karapatang mamuno rin.

(Salamat kay Kasmot sa kuwentong ito. May mga leksyon sa mga kwentong ito, tiyagain nyo lang hanapin.)

Ang Musmos na Elepante at ang Gagamba

2007-06-08T02:05:00.000-07:00

Sa isang madawag na lugar sa paanan ng bundok ng Pinagtampuhan ay may isang gagamba na katatapos pa lamang maghabi ng kanyang gawa-gawa. Dinoble ni gagamba ang pagkakahabi upang hindi ito kaagad masisira lalo na at malalaking insekto ang nais niyang bitagin.

Namamahinga na si gagamba ng bigla niyang naramdaman ang pagyanig ng lupa, akala niya lumilindol. Habang iniindayog ng pagyanig ng lupa si gagamba sa gitna ng kanyang gawa-gawa ay nagulat siya ng makita niya ang isang musmos na elepante na nakaharap sa kanya ang malatrumpetang nguso at ang balahibo ng dulo ng buntot nito ay nakasabit sa katatapos pa lamang niyang hinabi na gawa-gawa. Hindi makakakilos ang elepante dahil ang balahibo ng kanyang buntot ay mahigpit ang pagkakakapit sa gawa-gawa at konting kilos niya ay pakiramdam niya ay parang mabubunot ito kasama ang kanyang buntot.

Dahan-dahang lumapit si gagamba at tiningnan ng walo niyang mata ang musmos na elepante. Nagulat si gagamba ng bigla na lang umiyak ang musmos na elepante. “Huwag ninyo po akong sasaktan,” makaawa ng musmos na elepante. Itinaas ni gagamba ang dalawa sa walong mabalahibo at makaliskis na mga bisig nito upang damhin ang musmos na elepante at halos maihi sa takot ang musmos na elepante. Lalong lumakas ang loob ni gagamba. Mayamaya ay pinakikita na nito ang kanyang pangil na pasipit at pinatutunog sa harap ng mata ng kawawang musmos na elepante. Nanginginig sa takot ang musmos na elepante at nagmamakaawang pakawalan siya ng gagamba.
Biglang nakarinig ng isang paungos na tunog si gagamba at ng lumingat siya ay nakita niya ang isang ibong pitpit na papalapit upang siya ay dagitin. Kitang kita ni gagamba ang takot sa mata ng elepante at inisip niya na ang takot na nararamdaman niya laban sa pipit ay maaring gayun din ang takot na nararamdaman ng elepante laban sa kanya. “Palalayain kita mula sa aking gawa-gawa,” sabi ni gagamba, “sa isang kondisyon, hatawin mo ng malatrumpeta mong ilong ang pitpit na padagit sa akin.” Pumayag dahil sa takot ang elepante. Nakita ng elepanteng musmos ang papadagit na pitpit at ng malapit na ito sa gawa-gawa ay bigla itong hinarumba ng ilong ng musmos na elepante at para bang hinog na santol na bumagsak sa kabilang ibayo ang malagihay na ibong pipit.
Tuwang-tuwa ang gagamba at sinabi kay elepante, “magaling dahil diyan ay papalayain na kita.” Akma na sanang puputulin ni gagamba ang gawa-gawa ng makita ng elepante na putol na ito dahil sa pagkakakilos niya. Lumakad ang elepante ng papatuloy, nasira ang gawa-gawa ni gagamba at ang gagamba ay natapakan na para bang isang ipot ng manok lamang.

Walang natira kay gagamba kundi ang pisarot niyang mga bisig at ang elepante ay patuloy pa rin sa paglalakad at bawat madaanang gawa-gawa ay pinaglalaruan na lamang niya at bawat makitang gagamba ay pinipisarot niya na parang ipot ng manok.

Ayan ang dahilan kung bakit ni minsan ay wala pang elepanteng nasasapot ng gagamba. He, he, he, he…

Eulohiya para sa isang Rottweiler

2007-06-06T02:01:00.000-07:00

Ikaw ay mamahaling tuta
Na sa amin ay ibinigay
Ilang buwang ka naming nakasama
Ngunit Ngayon Ikaw ay pumanaw na

San ka man naroroon
Alexis pasalamat ka
Nakatikim ka ng dog food
Napaliguan ka ng mamahaling sabon
Nagkataon lamang na wala kaming pangospital
Sa mga tulad mong animal

Nakakasama lang ng loob
Ginastos ng kapatid ko
Sa mga antivirus at anti rabies mo

Pasalamat kami sayo at nakapiling ka ng matagal
Sa langit ng mga aso sigurado ko punta mo
Dahil ay ikaw ay isang mabait na aso
Kahit na si Hitler ay kalahi mo

Luha

2007-06-05T01:58:00.000-07:00

Huwag asahan na ang bato ay lumuha,
Huwag asahan na ang bundok ay manumpa,
Huwag asahan na ang tala ay bumaba sa lupa,
May mga bagay na di magagawa,
Kailangang tanggapin na lang may pagpapakumbaba.
Katulad ng mga presyo ng bilihing patuloy ang pagtaba
Lumuha na lang tayo ng lumuha
Hanggang mapuno muta
Ang ating mga mata

Si Maria Malukong, si Dra. Vicky Bello, ang mga Ghostbuster at ang alamat ng Talong

2007-06-04T00:21:00.000-07:00

Marami ng naiulat na mga kababalaghan sa bundok ng Pinagtampuhan. May mga nagsasabi na marami daw maligno, diwata, dwende, tikbalang, at iba pang mga nilalang na nakikisama sa mga tao sa bundok ng bayan ng Pinagtampuhan. Isa sa pinakilalang diwata sa bundok ay si Maria Malukong. Si Maria Malukong ay sinasasabing kapatid ng diwata ng bundok sa Laguna na si Maria Makiling ng bundok Makiling.

Sa pagkakaalam ng matatanda sa Pinagtampuhan si Maria Malukong ay anak ng ama ni Maria Makiling, isang lalaking kilalang makisig na mangangaso. Ang mangagaso daw na ito ay kilala sa kanyang kakisigan at sa kanyang pamamaraan sa kababaihan. Pangalawang diwata ang ina ni Maria Malukong na nabighani ng mangangaso at iniwanan. Nang magkaulayaw ang dalawang diwata ay nalaman nilang sila ay napaglalangan ng isang tao lamang. Sinasabi sa mga alamat na lahat ng diwata sa buong kapuluan ay binigyan babala upang siluin ang mangangaso upang hwag ng makabitag ng iba pang mga birheng diwata. Sinasabing ang mangagaso ay isinumpa ng mga diwata, ikinulong ito at binulungan at isinumpang maging isang halaman na naayon sa kanyang kalikasan—siya ay naging isang masustansyang gulay na kinalaunan ay tinawag na “Talong.”

Ang ugali ni Maria Malukong ay sinasabing kabaligtaran ng ugali ni Maria Makiling. Ayon sa mga matatanda ay dahilan na rin ito ng sinapit ng kanyang ina ng wasakin ng mangangaso ang puso nito. Maliit pa lang ang diwata ay naturuan na ng ina na huwag magtiwala sa mga mapagkunwaring mga tao, maging maingat sa pakikitungo dito dahil makapangyarihan ang kanilang mga dila.

Kalalakihan ang kadalasang nakakalasap ng kanyang mga pagbibiro. May isang lalaki ang ikakasal sa isang magandang dilag at ng malaman ito ng diwata ay nabalitaang tinubuan ng sandamukal na kulugo ang binata sa muka. Isang dayuhan na manliligaw sa isang dilag na taga Pinagtampuhan ang kanyang iniligaw at ng matagpuan ng mga tao na paikot-ikot sa isang burol ay sinabi nito na may isang babae ang nagturo sa kanya ng daan. Maraming kwento ng pagbibiro si Maria Malukong na hanggang ngayon ay nagpapasaya sa mga taga Pinagtampuhan, kasi naman kahit papaano ay natuturuan sila ng aral ng kanilang diwata.

Isang araw ay may mag-asawang taga-Maynila ang nagbakasyon sa Pinagtampuhan. Mga malakihang mangangalakal ang mga ito kitang-kita na rin sa mga dala-dala nilang mga mataas na uri ng teknolohiyang mga gamit tulad ng celphone, laptop at iba pa. Nagbakasyon ang mag-asawa dahil na rin gusto nilang makapagpahinga kahit sandali lamang mula sa magulong buhay ng pangangalakal sa Maynila. Ngunit ang mag-asawang ito ay madalas magtalo sa pananalapi. Madalas silang magsigawan ukol sa pagpapatakbo ng kanilang mga kalakal.

Sanay sa katahimikan ang mga taga-Pinagtampuhan at ng maulinigan ni Maria Malukong ang pagsasagutan ng taga-Maynila ay biglang pinasok ng mapagbirong isip nito ang kanyang ulo. Si Maria Malukong ay biglang tumambad sa harap ng dalawa. “Alam ba ninyo na ginugulantang ninyo ang aming tahimik na pamahinga!” Pagalit na sabi ni Maria Malukong. Ngunit tiningnan lamang siya ng dalawa at nagpatuloy pa rin ng pagsisigawan patungkol sa salapi. “Upang matahimik kayo ay bibigyan ko kayo ng tatlong kahilingan. Kahit ano basta tumahimik lang kayo!” Sabi ni Maria Malukong (alam ni Maria Malukong na hindi magkakasundo ang mag-asawa kaya ang motibo ni Maria Malukong ay lalong paguluhin ang buhay ng dalawa.)

“Hoy, kung sino ka man manahimik ka at may mahalaga kaming pinaguusapan, kung kahilingan ang ibibigay mo ‘sana mapunta sa mukha ng asawa ko ang celphone niya’ ang hirap niya kasing kausap.” Sigaw ng babae. Laking gulat ng mag-asawa ng biglang na lang dumikit ang celphone sa mukha ng asawa at ano mang pilit nilang tanggalin ay ayaw sumama nito. “Wala kang kwentang asawa!” Sigaw ng lalaki. “Sana dumikit sa ulo mo yang laptop!” Nagulat na lang sila ng biglang lumipad ang Laptop, dumapo sa ulo ng babae na nakatayo at parang kuntil na umusbong sa ulo nito.” Di nila ito matanggal.

Manga ilang minuto bago pumasok sa isipan nila ang sinabi ni Maria Malukong. Si Maria Malukong ay nakangisi at nakabukas ang mga palad. “Paano yan naubos na ninyo ang dalawang kahilingan.” Nagisip ang mag-asawa. Naawa ang babae dahil sa nadikit sa mukha ng kanyang asawa ang celphone na parang isang malaking elektronikong pigsa at kapag may nagtetext ay talaga namang nangingilo ito dahil nakavibrate ang celphone. Gayundin naman si lalake naawa sa asawa dahil sa ulo ng asawa ay may nakadikit na nakatayong laptop na parang libro nakapatong rito tulad ng isang nag-aaral pa lang na modelo. Nag-usap sila at marahang nagpasya. “Bigyan mo kami ng isang toneladang Ginto!” Sabay na bigkas ng mag-asawa.

Katulad ni Maria Makiling na sinasabing alipin lamang ang mga ginto sa kabundukan ay inutusan ni Maria Malukong ang mga mamahaling metal na umahon mula sa lupa at lumapit sa mag-asawa. Nakangising biglang naglaho si Maria Malukong. “Mga gahamang tao! Di nila nakita na ano pa ang magiging saysay ng kayamanan gayong ang hitsura nila ay kasukasuka dahil nakadikit sa kanila ang kanilang materyalismo, mga gahaman!”

Kinabukasan ay palihim na lumisan sa bayan ng Pinagtampuhan ang mag-asawa sakay ng isang dumptruck at may kasamang limang sasakyang may mga guwardiya. Unang ginawa ng mag-asawa ay palihim na nagtungo kay Dra. Vicky Bello upang ipaopera ang kanilang mga kalagayan. Binigyan nila ng ilang milyon si Dra. Bello at isang lihim na kontrata upang hwag ipamalita ang kanilang naging kalalagayan. Si Dra. Bello ay nagwika, “Wala yan.Si Jinky Pacquiao nga ay nagawa naming magmukhang tao, iyan pa. Nakakapagpalit na ang aking mga duktor ng kasarian yan pa kayang celphone sa muka at laptop sa ulo. !” Patawang wika ni Dra. Bello.

Makalipas ang ilang araw ay nagdatingan ang mga helicopter at mga magagarang sasakyan na may magagarang mga kagamitan. Napag-alamang sila ang mga Ghostbusters na inarkila ng mag-asawang taga Maynila upang gapiin si Maria Malukong.

Isang madaliang operasyon ang ginanap ng mga Ghostbusters. Si Maria Malukong ay nagapi kasama ng mga alamat sa mga kabundukan, kasama ng mga kwento, ng mga paghanga sa kalikasan, ng pagkatakot sa kalikasan, kasama ng lahat ng mga dwende, tikbalang, diwata at ng kamusmusan.

Ngayon ang Ghostbusters ay may bagong cartoon series na.

Si Mang Kepweng at ang kamiseta

2007-06-03T00:17:00.000-07:00

Isa ng kaugalian ng mga mangangalakal na Pilipino na ipangalan ang kanilang produkto sa isang sikat na palabas, siguro umaasa sa lakas ng hatak ng palabas upang makabenta, o maaring ito ay isa na ring uri ng paghanga at pagbibigay pugay katulad ng pagbibigay ng mga Pilipino ng pangalan sa kanilang mga anak at mga alagang aso mula sa mga pangalan ng mga artista.

Isang tanyag na pangalan ng ngatain nuong kamusmusan ko ang binusang mais na “Mang Kepweng”. Si “Mang Kepweng” ay isang kathang isip na albularyo na katatawanan ang mga karanasan. Ito ay isinapelikula ng noo’y sikat na komedyante na si Chiquito. May nakataling bandanna sa ulo, may bitbit na bayong na punong-puno ng mga dahon, sipsip ang tabakong hilaw na binilot at kasama ang kanyang matapat na alalay na si Palito at si Balot. Sa mga pakikipagtunggali ni Mang Kepweng ay ipinakikita na ang kabutihan ng puso at katatawanan ang maliligtas sa huli—mga karaniwan ng tema ng mga palabas noong mga panahon na iyon.

Malaki ang naging ambag ng ganitong mga uri ng mga pelikula sa pagwasak ng mga pamahiin sa mga Pilipino. Maaring wala pang mga pag-aaral na magpapatunay sa aking binitiwang pahayag, subalit kung ang pagbabasihan ay ang karanasan naming mga kabataan na nooy natutuwa sa pelikulang ganito ay masabi ko na sa limitadong pananaw ng aking henerasyon sa aking pamayanan na kung saan malaki ang papel ng telebisyon at ng mga palabas sa paghubog ng aming mga pananaw ay maari ko itong akuin. Naging katatawa ang paglapit sa isang albularyo, naging katatawa ang mga karamdamang pinagagaling ni Mang Kepweng, ang mga kulam, ang mga barang, ang mga enkanto…lahat sa pakikipagtunggali ni Mang Kepweng ay kanyang nagagapi. Ang mga orasyon ni mang Kepweng na orasyon ng katatawanan ay nagbibigay sa amin ng kaligayahan dahil sa ang kapangyarihan ng mga salitang ito nailipat sa kapangyarihang makapagpatawa. Siguro lingid sa kaalaman ni Chiquito ay unti-unti niyang nawawasak ang paghanga ng mga tao sa misteryo at kapangyarihan ng mga bulong.

Ano na ba ang tingin ng mga tao sa mga albularyo at mga manggagamot na tulad nila? Di ba sila ang mga Mang Kepweng.

Ang ngataing Mang Kepweng noon ay naging bukambibig na ng mga mahilig ngumasab. Pagsinabing “bumili ka ng Mang Kepweng” ang ibig sabihin ay bumili ka ng binusang mais maging ano man ang pangalan nito. Siguro sa kadahilanang yung mga tindahan nuong mga panahon na iyon ay puro Mang Kepweng ang itinitindang binusang mais at ng maglaon na marami ng pumasok na tatak ng binusang mais ay gayon na ang nakasanayang itawag ng mga tagasaamin. Nakatutuwang isipin na bagamat matagal ng wala ang Mang Kepweng at siguro limot na ito ng mga bagong henerasyon, ay tuloy pa rin ang nakaugaliang pagpapangalan ng mga ngatain ng mga mangangalakal na Pilipino mula sa mga sikat na palabas. Dumating ang Transformers na chiz curls, na ngayon ay isa ng magandang pelikula, ang Cedie na binusa ring mais, ang Darna at iba pa.

May ginagawa kaming mga bata noon sa Mang Kepweng na talaga namang galit na galit ang aming mga nanay. Inlulubog namin sa gaas ang balot nitong plastic at pagkatapos ay idinidikit sa puti naming kamiseta. Mababaw ang aming kaligayahan noon, madikit lang ang malabong disenyo ng balot ng Mang Kepweng sa aming puting kamiseta ay masaya na kami—may Mang Kepweng T-Shirt na kami na may kasamang palo ng aming mga nanay.

Nakakangiting isipin ang kalaliman ng kababawan ng kaligayahan ng mga bata at mga ale’t ama nuong mga panahon na iyon kumpara sa kalaliman ng kababawan ng kasiyahan ng mga bata at mga ale’t mama ngayon.

Nakakatawa dahil pagnaalala ko na pagsumosobra kami sa Mang Kepweng ay humahapdi ang aming tumbong dahil para itong liha na ginagasgas ang aming mga kuyukots.

Ang Alamat ng Sayaw ng Patpat

2007-06-02T23:08:00.000-07:00

Sa bayan ng Pinagtampuhan ay may kakaibang uri ng sayaw na ginagawa tuwing kapistahan nila, ito ay ang sayaw ng patpat. Ang sayaw na patpat ay isang simpleng sayaw na kung saan ang isang bata na may bitbit na mahabang patpat ay hahakbang patungo sa isa namang magulang na may hawak na maikling patpat at pagnatapatan sila ay magtitinginan at pagkatapos ay hihikbi, yuyuko, at lalakad palayo sa isat-isa. Bawat bata at matanda na nagdidiwang ng sayaw na ito ay nakabihis ng lumang damit, naglalagay ng uling sa muka at sumasasabay sa tugtog ng isang gitarang wala sa tono at mga mangaawit na ang himig na binibigkas ay mga hikbi lamang.
Dinadayo ng mga turista mula sa ibat ibang lugar ng Pilipinas at paminsan minsan ay sa ibang bansa ang pagdiriwang ng sayaw na ito, karamihan sa mga dayuhang nanunuod ay luhaang umuuwi dahil sa di nila maipaliwanag na kalungkutan na nadarama nila habang pinanunuod nila ang sayaw. Ang mga mga taga Pinagtampuhan naman kahit na taun taon na nila itong ginagawa ay may mga naluluha pa rin.

Isa na lamang ang nakakaalam ng kwento kung paano nagmula ang sayaw na ito at ito ay isang magsasaka na kung tawagin nila ay si ulilang magsasaka.

Ito ang naipasang kuwento ni ulila:

Nuong panahon ng Hapon ay may isang mag inang may dalang tig-isang patpat ang naglalakbay sa bayan ng Pinagtampuhan. Si ina ay tuwang tuwang hawak ang isang maliit na patpat at pinakikita sa anak, “Anak ganito ka liit o”. Habang ipinapantay ng ina ang patpat sa ulo ng bata. “Inay, pagkaganito na ako kalaki o, hindi na kayo maglalakbay kung saan saan upang maghanap ng mapupukutang bukid. Ako na magaasikaso sa inyo.” Hawak ng bata ang patpat na kasingtaas ng kanyang ina na ginagamit nito pang habas sa mga damong dinaraanan nila--pangbugaw sa ahas.

Matagal ng ulila sa ama ang bata. Lumaki siya na ang nanay lang niya ang kasama niya at madalas siyang sumasama dito sa pagpupukot o sa pagtutulong saa mga magbubukid sa pagtatanim o pag-aani. Ni minsan an ay di sila nakapagbulsa ng pera dahil na rin sa nasanay na silang mamuhay sa kalikasan, sa kabundukan kung saan naibigay naman ang pangangaliangan nila maliban sa pananamit at iba pang mga gamit na sa bayan lamang makukuha sa pamamgitan ng pangangalakal kaya buwanan lamang sila bumababa dito.

Matagal ng may digmaan ngunit ang Pinagtampuhan ay nalalampasan nito dahil ang bayan ay nasa pusod ng bundok. Ngunit isang tanghali ay bigla na lamang nagdatingan ang mga Hapon na sakay ng mga bakal na kabayo at ginulo ang bayan ng Pinagtampuhan. Pinagsusunog ang mga kubo at pinaslang ang mga kalalakihang di nakapagtago at nakatakbo at ang masakit pa nito ay pinagkukuha ang mga batang musmos. Ang iba ay binayoneta at ang iba ay pinutukan ng baril at ang iba naman ay dinala ng mga Hapon sa kanilang pag atras sa kabilang ibayo. Napagalaman na hinahabol pala ng mga magpapalayang Amerikano ang pulotong ng Hapon na ito. Isa sa nakuhang bata ay ang batang may mahabang patpat.

Nagkukumahog na hinanap ng ina ang kanyang anak. Paikot ikot siya sa bayan ng Pinagtampuhan, dahil na rin iyon lang naman ang alam niyang bayan, dala dala ang patpat na kasing haba ng kanyang anak at piangtatanong ang mga tao roon, “Nakita niyo ba ang isang batang ganito kalaki?” Karamihan ng mga taga Pinagtampuhan ay kilala lamang sa muka ang ina dahil ito ay madalas na nasa kaniyang kubo lamang sa may bandang itaas ng bundok; namumukaan din nila ang anak nito na kasama niya palagi sa pamumukot. Walang makapagsabi na isa sa mga batang kinuha ng mga Hapon ang anak niyang musmos. Sino nga ba ang maglalakas loob dahil karamihan ng tagaroon ay nawalan din?

Umabot na ang limang taon at palibot libot pa rin ang ina na daladala ang patpat na kasing haba ng kanyang anak. Hikbi na lamang ang maririnig sa kanya.

Umabot ang sampung taon at ang ina ay daladala pa rin ang patpat na kasing haba ng kanyang anak. Bawat tao at bata na madaanan niya ay sinusukat niya sa patpat, habang humihikbi siya, hikni ng hikbi habang bitbit ang patpat at tinatapat sa mga taong dumadaan.
Walang makapagsabi na sa tagal ng panahon ay malaki na ang bata, wala ring makapagsabi na sa tagal ng panahon ay baka matagal ng patay ang bata, walang makapagsabi dahil ang hikbi ng ina ay ni minsan di nila kayang basagin.

Umabot din ng dalawampung taon na paikto-ikot ang ina sa bayan ng pinagtampuhan. Ang mga tao ay naman sa bayan ay nagging maalalahanin sa kanya at di naman siya pinabayaan. Masasabi rin na namang walang pagkukulang sa isip ang ina dahil maayos naman siya sa pakikitungo sa mga taga bayan at ni minsan ay walang binigay na kaguluhan doon maliban lamang sa paglalakad niya at pagsukat sa mga dumadadaan. Alam na ito ng mga tagaroon at alam din nila na wala na silang magagawa kundi ang unawain ang ina. Binawian ito ng buhay at inilibing ng mga taong bayan ng may pagpupugay. “Sa tagal ng panahon at sa tagal ng paghihirap, nawalan na sa kanyang sarili ngunit di pa rin nawawala sa puso niya ang kanyang anak. Sumalangit ka nawa na tulad ng ina ng Diyos.” Basbas ng pari sa manipis na kabaong ng ina habang ito ay ibinababa sa hukay.

Tanong?

2007-06-01T23:05:00.000-07:00

Sino? Sino, ang hahanapin?
Saan? Saan, ang tutuntunin?
Bakit? Bakit, ang iispin?
Ano? Ano, ang gaganapin?

Sino man ang makapiling
Saan man makarating
Makita man ang usapin
Maging ano man ganapin

Ang sagot sa lahat ng katanungan
Kung sa tao lang ang pinagmulan
Bandang huli’y wala ring katuturan
Dahil ito babasaging kaalaman

Bandang huli, lahat itoy palipad hangin
Pagkat ang sagot sa tanong ay tanong rin
Pagkat ang tanong ay sagot din

Ang Piso-Andres Bonifacio!

2007-05-30T05:49:00.000-07:00

Ang Piso

Naalala ko nung maliit pa ako
Ang piso paghiningi ko sa tatay ko
Di kayang tutupin ng kamay ko
Sa laki ng muka ni Rizal dito

Ngayon ang piso paghinihingi ng anak ko
Pang-asar, nilalagay sa mata niya ito
Tatawa na parang nanloloko
Kasi mas maliit pa sa eyeballs niya ito

Buweeeeeseeeet!

___________________

Andres Bonifacio!

Andres Bonifacio, A tapang a tao
A pitik a tenga, hindi a takbo
A tuntok a dibdib, hindi a takbo
A pitek a utin, a takbo a tulin.

Ang tatay ko bago naging pastor ay isang numero unong lasenggo, tirador ng mga pusa, at hari ng cha-cha. Hindi ko malilimutan itong tulang ito kasi napaiyak ako nito. May kainuman ang tatay ko kasama yung anak at pinatula itong tulang ito. Aba, ayaw padaig ng erpat ko at gusto patulain din ako. Eh, ayaw ko kasi pangbulol lang kasi ‘tong lintek na tulang ito eh. Ayaw ko talaga, inudyukan ako ng inudyukan at inasar ng inasar hanggang umatungal ako.

Andres Bonifacio, A tapang a tao
A pitik a tenga, hindi a takbo
A tuntok a dibdib, hindi a takbo
A pitek a utin, a takbo a tulin.

Medyo me pagkanaughty itong tulang ito pero nakakatuwa. Ngayon ala ng tulang alam mga bata.

Ang Alamat ni Dr. Bayabas/Bawang

2007-05-29T05:42:00.000-07:00

Maaring walang maniniwala sa akin (kasi siguro naman walang magbabasa ng blog na ito kasi Filipino) pero ang pagkakaalam ko dahon lang ng Marijuana nakakaadik at ang nanay ko lang yata ang kaunaunahang kaso ng tao na naging sugapa sa dahon ng bayabas (Psidium guajava ). Oho, maniwala kayo naging malaking problema naming magkakapatid ito. ‘Pag ang nanay ko nahihilo papakuhain ako ng talbos ng dahon ng bayabas at sisinghutin niya ito na parang sugapa sa rugby. ‘Pag ang nanay ko sinikmura, ngangata ng talbos ng bayabas na parang sugapa sa brownies. ‘Pag may konting sugat, bayabas to the rescue. Hanggang ang nanay ko ay binansagan ng nasirang kong ama na Duktor Bayabas.

Buti na lang marami kaming puno ng bayabas nung mga panahon na yun. Takbuhan kami ng mga bagong tuli, at hanggang ngayon naman, kahit iisa na lang ang puno ng bayabas namin ay madalas pa ring me sumusulyap na mga nakapalda at humihingi ng dahon.

Ewan ko kung paano nawala sa sistema ng nanay ko ang talbos ng bayabas. Pero siguro, ewan ko lang ha, baka dahil nahigad ang lola ng ngatain niya ito one time.

Herbal kasi, herbal kasi.

Ewan ko kung ano naman ang trip ng nanay ko kasi nasa Baguio siya ngayon, I hope lang di naman dahon ng pine tree ano.

Super Advance Happy Mother’s Day!

------Bawang

“Ano tong mga maliliit na piraso ng bawang sa bintana?” Tanong ko sa asawa ko nung ito ay nagbubuntis pa lang sa anak namin.
“Pinanalagay ni Melda (kapatid niya) kasi daw baka may gumalaw sa baby natin. Wala naman daw masama kung susunod tayo sa pamahiin.” Sagot ng asawa ko.
Nakita ko yung bawang na inilagay niya ay yung bawang na Tagalog, yung maliliit. Ginawa ko nung bumili ako ng ulam ay bumili ako ng bawang na China o Taiwan kung tawagin, yung kasing laki ng kamatis. Inilagay ko ito sa bintana. Nung umuwi ang asawa galling sa trabaho at nakita ang bawang ay naasar at di nako pinansin. “O, diba mas powerful yang mga bawang na yan kasi malalaki!” Sinabayan ko ng tawa.

Naghapunan akong mag-isa.

Ang Mga Taga-akay

2007-05-28T23:12:00.000-07:00

Sa Bayan ng Pinagtampuhan ay pinagkakapitagan ang mga tinatawag nilang taga-akay. Sila ang mga taong matagal ng kilala na nagdadala sa mga deboto sa bundok ng Pinagtampuhan. Mga deboto daw ng misteryo ng buhay, mga taong nagsisipag-aral kung ano ang kahulugan ng buhay, ito ang inaari nila. Ang mga taga-akay ay mga tahimik na tao, mga walang kibo, ni hindi nagugulat sa anumang pangyayari sa kapaligiran nila. May kwento pa tungkol sa isang taga-akay na hindi man lamang tuminag ng mabagsakan ng isang patay na puno. Ito ang alamat na bumabalot sa mga taga-akay—misteryo ng kapayapaan.

May mga deboto na umuuwi ng luhaan, “wala namang katoohanan ang ari ng mga taga-akay! Wala silang misteryo pagkat sila’y mga pipi!” Mayroon din gustong pagbabatuhin hanggang mamatay ang mga taga-akay. “mga bingi, mga pipi mga walang silbi!” Ni hindi man lang pumasok sa isip ng mga taong ito na ni minsan ay di sila inakit ng mga taga-akay. Sa halip ang umakit sa kanila upang umakayat sa Bundok ng Pinagtampuhan ay ang alamat na bumabalot sa mga taga-akay. Ang mga luhaang umuwi at galit sa mga taga-akay ay bumalik sa mundo nila na puno ng kasiyahan at puno ng ingay. Ngunit kahit anong galit nila sa mga taga-akay at kahit anong gusto nilang kasamaan na gawin sa mga taga-akay ay taon-taon bumabalik sila upang tikman ang katahimikan.

May mga naiiwan, tumatagal ng taon, at sa katagalan ng katahimikan ng pakikisama nila sa mga taga-akay ay namamatay na ang pandinig at bandang huli ay umuurong na ang dila. Mga taong sa huli ay nagpapatuloy sa alamat ng mga taga-akay.

May isang lalaki ang di tumagal sa kapulungan ng mga taga-akay. Siya ay bumalik sa kanyang dating maingay na buhay. Ngunit paminsan minsan siya ay nakikitang nakikinig sa bukas na radio pero sarado ang palakasan, nanunuod sa piping telebisyon, nagbabayad ng mga taong palausap upang tumabi sa kanya at manahimik…nagpapaandar ng mga plakang blanko… malungkot…gustong bumalik sa mundo ng taga-akay ngunit alam niyang kailanman ay di siya tatagal sa nakabibinging katahimikan.

Betamax story

2007-05-26T22:58:00.000-07:00

Nuong dekada otsenta kung saan papausbong pa lang ang aming mga hormones ay palagi na lamang kaming may naririnig na betamax. May betamax daw si Vilma Santos na nakikipagtalik kay ganire at ganito, may betamax daw si Coney Reyes na binanabanatan ni ganire ni ganito, may shower betamax daw si ganire at ganito. At dahil nung kapanahunang yaon na kaming magbabarkada ay kasalukuyang mainit pagdating sa mga usapang sekswal, ang aming kwentuhan ay umiikot sa pagpapantasya sa mga artista at siyempre kasama na rin ang aming mga dalagita pa noong mga kapitbahay. At talaga namang inaabangan naming ang mga trailer ng mga bold movies na pinangungunahan pa noong panahon na yon nina Sarsi Emmanuel, Pepsi Paloma, Coca Nicolas ang mga softdrinks beauty ng nasirang si Dr. Rey dela Cruz na hangang ngayon ay di ko alam kung bakit duktor ang tawag sa kanya at Maureen Mauricio. Sa mga hardcore na bold naman nandiyan si Vernie Sanders, si Didith Romero atbp. Sa mga kalalakihan pumapayagpag ang karera ni Gino Antonio, Ernire Reyes, at sa hardcore ay talaga namang walang makakalimot sa nasirang George Estregan. Talagang hinahangad namin ang makasulyap man lamang ng bold movies, kaya lang ang betamax nuon parang ginto kung tratuhin ng mga may-ari at lintik talaga ang kontrol ng mga magulang sa bata pagdating sa panunuod dito, kasi baka masira. Mantakin mo ang dating mo pag may betamax ka nuon, talaga namang hanggang bintana ay may nakasulyap para makinuod, kaya pagmay betamax ka noon in na in ka. Kami nuon hanggang 12” Nivico black and white TV lang.

Iba na ngayon.

Sa pag papanood ng mga programa sa TV ngayon, lalo na sa balita na dapat ay sandigan ng moralidad at di lamang ng katotohanan, ay halatang halata ang paggamit sa sex bilang pang akit. Ipinakikita sa TV ang stolen video kasama ng mala-kristo sa sabungan na pag-sasalaysay ng pangyayari kung paano nakuha ang video at kung paano pananagutin ang may sala. Ang gagawin pa ng mga balita sa TV na ito ay ihuhuli ang sex scandal para hanggang huli ay may manuod ng kanilang pagbabalita. Kinabukasan din mismo ng pagsasahimpapawid nitong balitang sex video na ito ay nandiyan na ang mga piratang naglalako at kung anuman ang naipalabas nung balita ay gayun din ang kanyang ibinebenta. Hindi na mapapansin ang umiiyak na biktima dahil sa katotohanan ay ang natulungan ay ang mga gumagawa ng sex video. Sino pa ba ang pinakamagaling na promoter kundi si Mike Enriquez.

Sa mga sex video na ito ay makikita na ang bikitima ay mga kababaihan. Karamihan ay mga kabit ng mga mapagpantasyang lalaki na gusto lang matupad ang pangarap na mapasama sa isang pronograpiya dahil na rin sa mga naitanim ng punla ng kalsawaan sa kaisipan nila (o namin). Karamihan naman ng mga biktimang babae ay sumasangayon na lamang sa ganito dahil na rin sa kapusukan ng pagkakataon at karamihan naman ay sadyang palihim na nilalasapatangan ng kanilang karelasyon. Ngunit paglabas ng video ay talaga namang wasak ang mundo ng mga biktima, may mga iba nagtangka pang magpakamatay. Pero hindi na ito nabibigyan pa ng halaga ng TV dahil wala namang gustong manuod ng mga ganitong bagay: ang mga luhaang biktima dahil walang video, walang sex. Ang paghihiwalay ng hinagpis ng mga biktima sa libog ng mga video ay dumadagdag at nagpapalakas sa pananaw na ang sex ay isang gawain na parang pampalakasan na lamang. Pero sa kababaihan ang sex ay isang bagay na hindi mahihiwalay sa pagkatao nila, sa pagiging babae nila, sa pakiramdam nila bilang tao. Di katulad ng mga kalalakihan na, lalo na yung may mga imahe na pinangangalagaan, ito ay isang uri ng palakasan. Nakagugulantang na kung papanuorin mo ang mga pornograpiya, kung papano ang hingal, ang salita, ang mga aksyon, iiisipin mo na ito ay isang normal na bagay lamang, isang pag-arte para sa mga kababaihan na kung saan game silang lahat. Pero sa isang banyagang TV magazine program kung saan ipiniture ang mga artistang babae sa pornograpiya, karamihan sa kanila ay umaatungal dahil sa labag sa kalooban nila ang gawain nila, halos lahat kaya ganuon ang arte ay dahil sabog sa droga. Si Linda Lovelace ang isa sa pinakadiyosa at nagpayanig sa mundo ng pronograpiya dahil sa kanyang pelikulang “Deep Throat” ng nakipagtalakayan sa isang tagahayag sa kanyang katandaan ay sinabing malaki ang kanyang pagsisi sa kanyang ginawa.

Siguro ang sekswalidad at ang mga pantasya at kung anuman ang ginagawa ng mag-asawa sa kanilang silid ay matatawag nating normal. Ito ay sa kadahilanang ang sex ay isang tunay na pangngailangan ng katawan. Si San Pablo mismo ay nagsabi na huwag ipagkait ang isat-isat (1 Cor 7:5). Ang paghuhusga sa moralidad ng sex ay isang bagay na napakhirap gawin dahil na rin sa panahon ngayon ang mga pamamaraan ng paghahayag ng sekswalidad ay marami na at karamihan naman ay katanggap-tanggap na rin. Ang mga hang-ups noon ay hind na hang-ups ngayon. Ultimo ang problema ng pornograpiya, dahil na rin sa kabulaksaan nito ay halos di na nanapansin. Tumigil na ang mga sensasyonal na mga sex scandal sa TV, laos na rin siguro ito.

Minsan sa panunood naming magbabarkada ng pornograpiya at matagal na natuon ang mata namin sa taas baba at labas pasok ay parang humahagip sa isip namin ang isang bagay—ang pagtaas-baba at labas pasok ng tubo ng isang poso.

Siguro tatapusin ko ang sanaysay na ito sa salita ni Prof. Hayakawa: “Ang pagbigay ng tuon ang sa mekanismo ng pagtatalik ay ang pagiisang tabi sa katauhan nito.”

Lakbay Diwa paukol sa mga Alamat

2007-05-25T00:01:00.000-07:00

Genesis 1:1 “Nang pasimula ay Diyos…

Sa paghahanap ng isang matatag na tuntungan ng pagsasaliksik at paglalakbay ng katotohanan ukol sa pananampalataya, ang pag-tuntong sa pagiging ng sarili ang isa sa pinaka-matatag. Sa pagbabasa ng mga alamat sa Bibliya makikita natin na sa mga propeta, na kung saan nagmula ang Hudaismo, nakipag-usap ang Diyos—sa tao, at sa kaysayan ng Israel ay nagkaroroon ng pagii-sang dibdib at pagiisang-isip si Jehovah sa mga taga-Israelita. Bakit natatangi si Jehovah sa mga Israelita? At bakit itinangi ni Jehovah ang mga Isarelita? Ang kaagarang sagot dito ay ang tipan, tipan sa pagitan ni Jehiovah at ng mga taga Israelita. Ang tipanang mula sa direktang pakkitungo ni Jehovah sa mga propeta bago ang tipanan ni Jacob.

Unang dapat mapansin sa relasyong Jehovah at mga Israelita ay ang papel ng Propeta. Siguro isang ligtas na sabihin na ang mga propeta ay tagapamagitan ni Jehovah sa pakikitungo niya sa mga Israelita, maliban dito ay mahirap ng ipaliwanag ang gawain nila dahil na rin karamihan sa kanila ay labas sa pag-inog ng kanilang mga pamayanan. Sila’y mga tao na may kapangyarihan ay ang kakayahang makipag-usap kay Jehovah. Sila ang mga saksi ng mga sinaunang pakikipagtipanan ng ni Jehova.

Ang pananampalataya ng mga Israelita noon ay isang pananampalataya na tunay namang nakatindig sa mga karanasan ng mga tao-- sa mga propeta. Mula sa mga hari, ang propeta ay may isang mahalagang papel na tagapayo, tagapigil, tagasingil at tagaputong. Bakit nga ba napakalaki ng kapangyarihan ng mga taong ito gayong karamihan sa kanila ay napagkakamalang mga baliw--ang alamat na ang Diyos ay kumakausap lang sa taong nahigitan ang kanyang pagkatao.

Pumapaliwanag ang pakikipagugnayan ng mga Israelita at ang pagtatangi nila sa mga propeta sa katotohanang sa tao nagmumula ang pag-hango ng pagkaunawa sa Diyos. Ano nga ba ang propeta? Sa pag-aaral ng Matandang Tipan isa lang ang hindi maipagkakaila, lalo na sa buhay ng mga makakapangyarihang mga tagapagsalita na ito ni Jehovah, sila ang mga taong tunay na nakakikilala sa sarili nila, mga baliw, mga taong nalampasan ang kanilang mga sarili, mga taong mas mataas sa anyong katinuan ng nakararami. Mula sa mga pinakatanyag na propetang sila Elija, Elias hanggang kay Juan Bautista, labas sila sa tinatawag na katinuan ng pamayanan; mga kumakain ng kulisap at mga nagsusuot ng damit na sako at mga nakatira sa mga yungib.

Magkaiba ang papel ng mga pari at ng mga propeta. Para sa propeta si Jehovah ay isang tinig sa loob ng kanilang pagkatao, isang makapangyarihang tinig na ni minsan ay di nila tinangkang ipaliwanag at akuin at alipinin at isalarawan, ipinahahayag lang nila. Isang tinig na kasama ng kanilang pagkatao at kung minsan mang tumatahimik, kasama ito ng pagtahimik ng kanilang mga saloobin. Tumahimik at nangamatay ang mga propeta ng maganap ang isang katotohanan sa kasaysayan—iyan ay ng pasimulang isalin ang kalikasan ni Jehovah sa wika ng mga Israelita. Siguro dito ko buong tapang na sa balik tanaw ay sasabihing nagsimula ang kamatayan ng tunay na pagkakilala nila kay Jehovah.

Pagpasok ng Judaismo nung panahon ni Ezra at ng pasimulan ang pagliliwat kay Jehovah mula sa saloobin ng tao sa pagsasawika niya. Dito ay nagsimula ang isang malaking nilikhang katotohanan ng mga Israelita na nahuli na nila ang isip at kaluluwa ni Jehova sa mga inliwat na mga sulatin ng mga propeta, manunulat, at mga tagaturo. Hanggang ang kaisipan at kaluluwa ni Jehova ay nailiwat sa mga batas, na binakuran ng mga batas, na binakuran pa ng mga batas. Sa huli ay naihiwalay sa mga taga-Israelita si Jehovah. Nang hubugin ng mga taga-Israelita ang anyo ni Jehovah ayon sa kanilang wangis ay tumahimik ang mga propeta dahil saan ba ngayon makikinig ang mga Israelita, sa propeta o sa aklat—karunungan. Ang naging tagalinang ng mga wangis ng Diyos para mga taga-Israelita ay ang mga pari na malaki ang naging papel sa pagkabali ng kalikasan ng Diyos bilang isang Esperitu. Siguro ligtas na sabihin na ng simulang iliwat ang mga kautusan mula sa puso ng tao patungo sa titik upang mabantayan ito, ay dito nagsimula ang napakalaking kasalanan ng mga taga-Isaraelita—ang idolatriya. Sa pagbabantay nila upang mapanatili ang kakanyahan ng Diyos ay nawaglit sa isip nila na ginawaan na nila ng wangis ang Diyos sa wangis na likha na rin ng mga kamay nila.

Nang simulang ilabas ng tao ang Diyos sa kanilang sarili ay nagsimula na ang paghahanap ng tao sa Diyos sa labas ng kanyang sarili. Umusbong ang kaisipang emperesismo na kung saan kailangang patunayan ang Diyos labas sa kasarinlan at kalikasan ng tao. Andiyan din ang mga taong naghahanap sa Diyos sa pamamagitan ng katwiran, karanasan atbp. Wala namang mali sa paghahanap sa Diyos sa mga nabanggit na pamamaraan ang katinuan lamang at ang pangngatwiran ang minsan ay bumabalakid.

Ngunit ano nga ba at sino nga ba ang Diyos? Malaki nag papel ng mga alamat sa sa pagkaunawa natin sa Diyos dahil sa mga alamat nakita ng mga tao ang walang kapaimbabawang kilos ng Diyos na ipinahahayag nila na may pag-aming ito ay di-arok ng kanilang pang-unawa. Katawa-tawa ang mga alamat dahil ito ay puno ng mga bagay na kailanman ay di-maaring maganap Kamangha-mangha ang mga alamat dahil ito ay puno ng mga bagay na di kayang arukin ng katwiran. Kamangha mangha ang mga alamat dahil ito ay kasayasayang ng mga taong umaamin sa kanilang kapakumbabaan. Kamangha mangha ang alamat dahil ito ay kalipunan ng ugnayan ng tao at ng Diyos. Kamangha mangha ang mga alamat dahil ito lamang ang wastong panitikan na kayang ilarawan ang Diyos na walang pagkukunwari at limitasyon ng karunungan at katwiran at kasinungalingan ng pagiging maka-agham.

Ang mga alamat ang isa sa pinakamatibay na testamento ng Diyos ngunit ang alamat ay nasaisulat na rin, ibig ba sabihin ay isang narin itong idolatriya? Ang mga naisulat na mga alamat ay nag papahiwatig ng pagkamangha ng tao sa Diyos na ginamitan ng wikang hindi hiwalay sa kanyang karanasan at pagkatao di katulad ng mga batas na kung saan inihiwalay ang Diyos sa karanasan at sa pagkamangha sa Diyos at hindi mula sa kaibuturan ng kalikasan ng tao. Ang batas ay panglabas ang mga alamat ay pangloob. Ito ang hinigitan ni Kristo ang batas (Romans 10:4). Ano pat inako niya na siya ang kaganapan nito—isang tao, tunay na Diyos—ang tunay na imahe ng Diyos na hinigitan ang wangis na ginawa ng mga Israelita.
Ang kapanganakan ng isang bagong alamat! Ang bagong wangis ng Diyos na inukit ng Banal na Esperitu.

(Ang alamat po dito ay hindi iyong mga pangkaraniwang alamat na kung saan nagmula ang isang bagay. Anga lamat po na tinutukoy dito ay ang pagpapahayag ng pag-kaunawa at pananamplataya ng tao na hindi kayang ipahayag ng pangkaraniwang-nakasandal-sa-talinong uri ng panitikan.)

Kaligtasan

2007-05-24T00:00:00.001-07:00

Ako ay naligtas sa kasalanan noong ako ay maglalabingtatlong taong gulang. Ngunit di talaga naligtas. Ganito ang pangyayari. Mayroong isang malaking pamamahayag sa simbahan ng Tiya Reed ko. Gabi-gabi, makailang linggo ay maraming pagpapahayag, pag-aawitan, pananalangin, at sigawan, at maraming maksalanang may pusong bato ang nailapit kay Kristo, at ang kasapian ng iglesya lumago. Bago matapos ang pamamahayag, nagkaroon sila ng isang pagpupulong para sa mga bata, “upang ilapit ang mga musmos na kordero sa kawan.” Ang tiyahin ko ay mga ilang araw din akong kinausap tungkol dito. Nung gabing ‘yon ay inakay ako sa unang pila ng upuan at pinaupo sa bangkuan ng mga magsisisi kasama ang ibang mga batang makasalanan na hindi pa nailalapit kay Jesus.
Sinabi ng tiyahin ko na kapag ikaw ay naligtas ay makakakita ka ng liwanag, at may magaganap sa saloobin mo! At pumasok si Jesus sa iyong buhay! At ang Diyos ay mapapasaiyo magmula nuon! Sinabi niya na makikita mo at maririnig mo at mararamdaman mo si Jesus sa iyong kaluluwa. Pinaniwalaan ko siya. Narinig ko rin ito sa maraming matatanda na nagsasasbing ganoon nga, at para sa akin ay dapat lang nila itong malaman. Kaya, mapayapa akong naupo sa mainit, punong simbahan, naghihintay kay Jesus na lumapit sa akin.
Ang mangangaral ay naghayag ng isang kahanga-hangang maindayog na mensahe, may ungol at sigaw at mga lumbay na sigaw ng isang kahindik-hindik na larawan ng impyerno, at bigla siyang umawit ng awit na patungkol sa siyam na pu’t siyam na ligtas sa loob ng kawan, ngunit may isang munting kordero ang naiwan sa lamigan. At sinabi ng mangangaral: “Di ka ba lalapit? Di ka ba lalapit kay Jesus? Mga musmos na kordero, di ba kayo lalapit?” At ibinuka niya ang kanyang mga bisig patungo sa upuan naming mga munting makasalanan. At umatungal ang mga batang babae, at ang iba sa kanila ay agad lumukso at lumapit kay Jesus. Pero karamihan sa amin ay nakaupo lang.
Maraming mga matatanda ang lumapit at lumuhod palibot sa amin at nanalangin, mga may edad ng mga kababaihan na maiitim ang mga mukha at nakapusod ang buhok, mga matatandang kalalakihan na pinudpod ng trabaho ang mga kamay. At ang buong iglesya ay umawit ng isang himig patungkol sa mga kumbabang ilaw na mga nagliliwanag, mga abang makasalanan na mga ililigtas.
Gayon paman, hinihintay ko pa ring makita si Jesus.
Sa wakas ay nagtayuan na ang mga bata at tumungo sa altar at manganaligtas, maliban sa isang batang lalaki at sa akin. Anak siya ng isang batugan, si Westley. Si Westley at ako ay napapalibutan ng mga kababaihan at mga diyakono na nananalangin. Ang init sa loob ng simbahan, at maggagabi na. Bandang huli tumayo si Westley at sinabi sa akin: “Parusa ng Diyos! Pagod nako sa kakaupo dito. Tumayo na tayo at mangaligtas.” Tumindig siya at naligtas.
Ano pa’t nagiisa na lamang ako sa upuan ng mga magsisisi. Lumapit ang tiyahin ko at lumuhod sa may paanan ko at umiyak, habang tuloy ang awitan sa loob ng maliit na simbahan. Ang buong iglesya ay nanalangin para sa akin lamang, mga naglalakasang hinakbi at bigkas. At ako ay buong taimtim na na naghihintay kay Jesus, naghihintay, naghihintay—ngunit di siya makapunta. Nais ko siyang Makita, ngunit walang naganap sa akin. Wala! Hinahangad kong may mangyari sa akin, ngunit wala.
Narinig ko ang mga awitan at ang mangangaral na sinasabi: “Bakit ayaw mong lumapit? Mahal kong anak, bakit ayaw mong lumapit kay Jesus? Hinihintay ka ni Jesus, hinihimok ka niya. Bakit ayaw mong lumapit? Kapatid na Reed anong pangalan ng batang ito?”
“Langston, po,” hikbi ng tiyahin ko.
“Langston, bakit ayaw mong lumapit? Bakit ayaw mong lumapit at maligtas? O, Kordero ng Diyos! Bakit ayaw mong lumapit?”
Talagang gumagagabi na. Nahihiya na ako, nagpapatagal. Nagsimula akong magtaka kung ano ang sasabihin ng Diyos sa ginawa ni Westley, na talaga namang hindi nakita si Jesus, ngunit ngayon ay taas noong nakaupo sa entablado, kumukuyakoy, at nakangiti sa aking napapalibutan ng mga kababaihan at mga diyakono, nakaluhod at nanalangin. Hindi itinumba at pinaslang ng Diyos si Westley sa pamumusong sa pangalan Niya o sa pagsisinungaling sa loob ng simbahan. Kaya, nagpasya ako na upang maiwasan na ang pagtatagal, magsisinungaling na rin ako, at sabihing si Jesus ay dumating na; tumayo at maligtas.
Kaya tumayo na ako. Bigla na lamang bumaha ng sigawan ng makita nila akong tumayo. Mga alon ng pagpupuri ay pumaimbabaw sa simbahan. Nagtalunan ang mga kababaihan. Yinakap ako ng aking tiyahin. Ang mangangaral ay kinuha ang aking kamay at inakay ako sa entablado.
Nang huminahon na ang lahat, sa isang taimtim na katahimikan, binabasag ng rurok na mga “Amen,” lahat ng mga binagong kordero ay binasbasan sa pangalan ng Diyos. Ang simbahan ay nilunod ng mga masasayang awitan.
Nang gabing yun, sa huling pagkakataon sa buhay, maliban sa una—kasi ako ay isa ng mama, labing dalawang taong gulang—umiyak ako. Umiyak ako sa higaan, mag-isa, ‘di ko mapigilan. Tinabunan ko ng kumot ang aking muka, ngunit narinig ako ng tiyahin ko. Gumising siya at sinabi sa tiyuhin ko na akoy umiiyak dahil pumasok na ang Banal na Esperitu sa buhay ko, at nakita ko na si Jesus. Ngunit kaya ako lumuluha ay dahil di ko makuhang sabihin sa kanya na nagsinungaling ako, niloko ko lahat sila sa simbahan, hindi ko nakita si Jesus, at ngayon ako ay naniniwalang wala ng Jesus, mula ng hindi siya lumapit upang tulungan ako.

Langston Hughes, Salvation

Nietzsche:Patay na ang Diyos, Isang Pagmumunimuni

2007-05-23T07:05:00.000-07:00

Siguro sa mga pangkaraniwang Kristiyano, isang kabalintinuan ang isang katulad ko na naghahayag ng kanyang taimtim na pananampalataya sa Diyos na humanga at magbigay pugay sa isang di-naniniwala sa Diyos, isang laban-kay-Kristo at higit sa lahat isang galit sa relihiyon na si Friedrich Nietzsche. Bakit nga ba? Isang lang ang katwiran ko: Si Nietzsche ay isang tao na may lakas ng loob na ibulalas ng walang takot ang kamatayan ng Diyos—ang katotohanan na pinatay na o pinapatay natin ang Diyos. Siguro ang pangkariniwang tao ay titindigan ng balahibo at sasabihing, “Hindi kailanman mapapatay ang Diyos. “Ngunit iyan ba ang kamatayang tinutukoy ni Nietzsche? Sabi nga ni Tillich, “ di maaring -maging ang Diyos dahil ang Diyos ay labas sa pagiging.” Papaano mo papatayin ang Diyos na kailanaman man ay di maaring maging? Pinatay natin ang Diyos dahil nakikita at naamoy ni Nietzshe ang pagkaagnas ng Diyos mula sa institusyon-ang simbahan. Katulad ni Kierkegaard na mulat sa simbahang Luterano, nasaksihan niya ang institusyong simbahan, dahil na rin sa kalikasan nito, ay isang banta sa kasarinlan at kalayaan ng tao. Dito naghiwalay ng landas si Kierkegard at si Nietzsche; si Kierkegard ipinayagpag ang ka-sarinlan o kasarilihan ng relihiyon at ibinaba ang institusyon, samantalang si Nietzsche ay tuluyang isinuka ang institusyon, simbahan, at lakas loob na itinaas, ipinayagpag ang kasarinlan mg tao hanggang umabot sa pagpapahayag niya ng kamatayan ng Diyos.

Bilang isang nihilista o tagawasak naniniwala si Nietzsche na tao ang responsible sa tao, sa kanyang sarili. Sa paniniwala ni Nietzsche ay paulit-ulit ang kasaysayan—isang kaotohanan. Sa pag-inog ng kasayasayan ay darating ang mga taong walang takot dahil darating ang panahon na ang katapangan at kapusukan ay kikilalanin uli; bilang paghahanda sa nakakahintakot na katotohanan na darating ang panahon na wala na ang Diyos—o dumating na nga ito, siguro. Kailangan ng humigit ang tao—kailangan ng mga taong-higit. Dito ay binanggit ni Nietszche ang pangangailangan at pag-usbong ng mga taong namamagitan, Mga taong maghahanda sa pagdating ng kawakasan, ng kamatayan ng Diyos. Mga taong, “magigiting…mga taong nakatutok sa paghahanap ng mga bagay na dapat higitan; mga taong masasayahin, matiyaga, walang pagkukunwari, yamot sa lahat ng kapalaluhan, mga taong may pagpapakumbaba sa pagwawagi at mapang-unawa sa mga maliliit na kapalaluhan ng mga gapi…” Mga taong higit—mga magpapalaya.

Sa simbahan kasi nakita ni Nietzsche ang paghubog ng mga tao na maging isang mahina, alipin, at patay na mga tao, di malaya at walang katuturan ang pagiging. Nakita ni Nietzsche ang mga kasalanan ng Kristiyanismo. Kasalanan ng Kristiyanismo ngunit di kasalanan ni Kristo. Kaya ang buhos ng kapusukan ng litanya ni Nietzsche ay nakabuhos sa simbahan dahil nakikita niya ang kapangyarihan ng simbahan ng magbigay ng mga pangako at pag-asa sa mga tao na ayon na rin sa kanya ay nagreresulta sa pagiging mahina nila—kawalan ng kasarinlan at kakayahang lampasan ang kanilang sarili. Darating ang panahon magigising ang tao, magigising ang tao sa sarili niyang kasarinlan at magigising siyang patay na ang Diyos--pinatay natin. Kamatayan ng simbahan ang inaabangan, kamatayan ng Kristiyanong moralidad.

Sa paginog ng kasaysayan ay darating at darating ang panahon ng pagbabago, ang paghahari ng kaalaman. Ito ang isang kasiguruhan na ayon kay Nietzsche ay magbabadya sa kamatayan ng Diyos.”Sa wakas, ang paghahabol sa kaalaman ay maniningil: gugustuhin nitong maghari at ariin, kasama ka rin!”

Marami, maraming sinasabi si Nietzsche na makatotohanan at mapanghamon sa kaisipan lalo na kung ikaw ay isang Kristiyano. Dapat ba siyang katakutan?

Siguro isang kakitiran at kamangmangan na ituring ang mga taong katulad ni Nietzsche bilang mga alagad at kampon ni Satanas at ni Baal. Mga tao na dapat na binibigyan ng panalanging emprekatoryo upang kuhanin ng mga demonyo at sunugin ang kanilang mga kaluluwa sa walang katapusang kumukulong asupre ng impyerno. Naala ko ang sinabi ng isa kong hinahangaan, ngunit di sinasambang, teologo, “ ang mga salita at sulatin ni Nietzsche ay nagpapatunay ng malalim niyang pagkaunawa sa Diyos. Mas malalim pa sa mga taong tinatawag ang sariling mga Kristiyano…” At marami ang nagsasabi, isa na ako doon, na si Nietzsche ay may malalim na pananampalataya sa Diyos—isang pananampalatayang inihayag niya sa kabaligtaran. Dapat bang katakutan si Nietzsche? Kung ako ang tatanungin dapat siyang pakinggan pero babala rin ng isang teolog si John Hick na ang mga tulad ni Nietzsche ay dapat pakinggan, at kapakipkinig ngunit maari ring di paniwalaan.

Isa lang naman ang buto at binhi ng kaisipan ni Nietzsche—kalayaan. Kalayaan sa mga tanikala ng simbahan at ng tanikalang iginapos nito sa kaisipan ng tao. “Ang mga simbahan ay libingan ng Diyos.” Ang pananampalatanya at litanya at mga sakramento, at mga alitaktak at mga gawa at mga deklarasyon at mga interpretasyon ng simbahan na ang nagiging Diyos—mamamatay nga ang Diyos pagganito! Kitang kita ito ni Nietzsche gaya ng isang baliw na nagsindi ng ilaw sa gitna ng katanghalian!

Nakakapagilabot sa nakita ni Nietzsche ay ang kamatayan ng Diyos ngunit buhay pa rin ang simbahan.

Siguro si Nietzsche ay nanawagan lamang sa pagbabalik ng pananampalataya sa tunay at tamang tirahan nito—sa kasarinlan ng tao, mula sa Diyos. Ang pagbabalik sa pananampalatayang nakatutok at umiinog sa kasarinlan ng tao sa paghawak at pagunawa sa Diyos—pagbabalik sa panahon ng kamusmusan, bago ang pagtatatag ng mga simbahan na naging at nagiging Diyos at naging at nagiging libingan ng Diyos.

Tulad ng pananampalataya ni Kristo at ng musmos, simple at banal.

(Maaring nagtatanong ang iba kung bakit ako nagsisimba kung ako ay tumatanaw sa katwiran ni Nietzsche. Baptist po ako at naniniwala ako na kung naging Baptist si Nietzsche ay maaring maging di siya ganito kamuhi sa simbahan, pangkalahatan.)
(Hindi po yung sanga ng Baptist na makikitid tulad ng mga Pundamentlistang Baptist na ang tingin ay sila lang ang aakayat sa langit at ang Diyos ay nakakulong sa King James Bible. Patay tayo dyan sa mga yan!)

Si Prometheus at ang Karpintero

2007-05-22T06:49:00.000-07:00

Nahabag ang dambuhalang si Prometheus sa mga taong namumuhay na parang mga hayop. Nakita niya ang karimlan na nakasukob sa daigdig nila, kadiliman na likha na rin ng kasalanan ng kanilang ninuno na Lupa, si Adamo. Ayon sa alamat ng mga tao, ang Lupa, na binigyang hugis at kaluluwa kasama ang kanyang maybahay na si Inang Itlog, o si Eba, na ukit na pirasong lupa galing sa tagiliran ng Lupa, ay sumuway sa kanilang Manlalalang ng angkinin nila ang karunungan na nagmulat sa kanilang kahubaran. Nang makita nila ang kanilang kahuburan, nakita nila ang kanilang kamatayan, at ng makita nila ang kanilang kamatayan, sinukuban ng kadiliman ng kasalanan ang kanilang daigdig.

Upang tulungan ang mga tao kumuha si Prometheus ng apoy mula sa kabundukan ng mga diyos. Sa altar na kinalalagyan ng banal na apoy na kahit kailanman ay di namamatay--ang apoy ng mg diyos. Hindi alintana ng dambuhalang si Prometheus na magagalit sa kanya ang mga diyos at mga higante. “Ano ba naman ang mga diyos? Anak lamang namin silang mga dambuhala ng mundo. Ano ba naman ang mga higante kundi anak lamang ng mga diyos. ” Ito ang bulong sa sarili ni Prometheus ngunit alam niya na matagal ng nagkakaubos ang mga dambuhala.

Matagal na silang kinakain ng mga diyos. Matagal na silang pinapinaslang ng mga higante. Ang laki nila ang kanilang kahinaan. Di nila nasabayan ang talino ng mga diyos at di nila nakayanan ang liksi ng mga higante. Iilan na lang silang dambuhalang natitira, mga laruan ng mga diyos. Si Prometheus ay kakaiiba sa ibang dambuhala dahil may kaalaman siya na pinagkait sa ibang dambuhala, may talino at damdamin siya, ngunit dambuhala pa rin siya. Natutunan na siyang igalang ng mga diyos at ng mga higante dahil sa kanyang karunungan.

Iniabot ni Prometheus ang sulo na may apoy na di namamatay sa mga tao, at ng malaman ng mga diyos at ng mga higante ang ginawa niya, siya ay iginapos ng tanikalang adamanyo sa batuhan ng Caucasus.

Itinakbo ng mga tao ang sulo. May alinlangan silang itinusok ang sulo sa gitna ng kanilang kapulungan. Sa unang pagkakataon ay naramdaman nila ang init nito. Init na tumatagos sa buto. Anuman ang dilim ng gabi, anuman ang init ng araw, ang init at liwanang ng sulo ay nanunuot, nagbibigay sa mga tao ng init hanggang kalooban ng kanilang katauhan. Parang isang sandok na humamahalo sa isang lutuin, nahalukay ang kalooban ng tao, naluto ang kanyang pagkatao.

Nakalikha sila ng mga tula at natutong mag-awitan. Dahil sa liwanag na dulot ng apoy, bumukas ang mga mata ng pagkamalikhain nila, nakalikha sila ng mga ukit, mga larawan at mga imahe. Natuto silang gumawa ng mga tahanan na una’y mga ukit sa mga gilid ng bundok lamang, ngunit dahil naging malikhain sila, ang mga yungib ay naging dampa, ang dampa ay naging kubo, ang kubo ay naging adobeng tahanan at ang adobeng tahanan ay naging pamayanan at gobyerno.

Dumating ang pagkakataon na ang sulo sa gitna ng kanilang kapulungan ay nagmistulang lampara na lamang. Parang lumiit sa laki ng iniunlad ng kanilang pamayanan. Napansin nila na ang dila ng apoy ay tinatangay, nagngangalit itong tinatangay, parang bulak lamang na nilalabanan and ihip ng hangin. Sa loob ng init at kaligtasan ng kanilang tahanan, nagsimulang mag-isip ang mga tao.

Nagtalaga ang pamayanan ng tagabantay sa sulo, sa apoy na di namamatay. Nagpagawa ng harang na salamin gawa sa mga susong dagat upang maisalag sa hangin na tumataboy sa apoy. Magarang salaming gawa sa susong dagat ang itinakip sa sulo. Maganda at nakakaakit, maraming ukit na hugis at maraming kulay. Naglalapitan ang mga tao at di maiwasang hawakan ito. Ang tagabantay ay nag-alala at ipinag-utos na bigyang galang ang salamin. Ito ay banal at walang sinumang dapat humawak dito ng wala niyang pahintulot. Nag-ulat ang tagabantay, “Ang salamin ay banal. Wag nyo tong hahawakan dahil pingangalagaan nito ang apoy na inihandog sa atin ni….” Nakalimutan na nila si Prometheus.

Nagpulong ang pamayanan kasama ang tagabantay ng salamin. “Mga mahal na pinuno, mula po ng ipagsabi kong banal ang salamin ay lalong nagdagsaan ang mga tao. Kailangan na po nating magpagawa ng maliit na kublihan para sa banal na salamin.” At nagpagawa sila ng maliit na kubli para sa salamin.

Dumating ang panahon na ang maliit na kublihan ng salamin kinaiipunan ng tao upang magdasal sa salamin. May mga nag-aalay at may mga nagdadasal. Huminig uli ng pulong ang tagabantay ng salamin. “Mga mahal na namumuno, kailangan na nating magpagawa ng isang gusali upang maikulong ang kublihan.” Kailngan na ring nating dagdagan ang tagapamahala ng gusali.” Nagtayo ang mga tao ng gusali at dumami ang tagapamahala.

Dahil sa kabanalan ng gusali, itinalaga ng mga tao na mas mataas na pinuno ang mga tagapamahala ng gusali, bantay ng kaligtasan—simbolo ng kapangyarihan.

Nagkaroon ng mga digmaan likha ng mga namumuno ng gusali, dahil sa mga taong tagapamahala ng gusali, dahil sa mga tagasunod ng mga tagapamahala, nagkahatihati ang mga bansa, nag karoon ng tagutom at mga panaghoy.

Nagkaroon ng himagsikan laban sa mga bantay ng gusali. Mga laban laban ng mga tagapamahala. Dumanak ang dugo ngunit walang nagtagumpay maliban sa isang karpintero. Dahil sa kamatayan niya natibag ang gusali, lumitaw ang kublihan, nagliwanag ang salamin at sa unang pagkakataon ay nasulyapan ang sulo. Hindi nangyari ito sa digmaan, kundi sa kamatayan ng isang karpintero. Dahil ipinako sa krus ang karpintero katulad ng nangyari kay Prometheus. Sa kamatayan ng karpintero namalasan ang tunay na laman ng gusali.

Nagdiwang ang mga tao. Nasulyapan ang apoy at naramdaman ang init at liwanag nito. Ngunit nakita nila ang nangyari sa karpintero. Nahabag sila at inilibing siya at pagkalipas ng maraming taon, nagulat na lamang ang mga tao ng makitang ang libingan ng karpintero ay isang napakalaking magulong palengke na kung saan ibinebenta ang kaligatasan. Hati hati ng puwesto kanya kanyang luto, kanya kanyang turo. Itinuturo ang kaligtasan sa pamamagitan ng karpintero at nawalang halaga ang apoy—matagal ng nalimutan ang apoy na inialay ni Prometheus sa mga tao. Napabalitang minsan isang katanghalian ay may isang baliw na may dala-dalang lamparang may sindi ang nagsisigaw sa gitna ng palengke ngunit pinagtawanan lamang siya.

Hanggang dumating ang panahon na sinabi ng mga barbero at nagdadama na darating muli ang buhay na karpintero upang wasakin ang palengke. May nagsasabi rin na malapit ng bumalik si Prometheus dahil panay panay na ang lindol—nagpupumiglas na ang dambuhala. Ngunit lalong lumalaki ang palengke…

Ang apoy na kailanman ay di namamatay ay natabunan na ng palengke at ni minsan ay dina naramdaman ng mga tao ang init at liwanag nito.

Muling nagdilim ang paligid at nahabag uli si Prometheus ngunit anong magagawa niya, matagal nang napalitan ang kadenang adamanayo ng kadena ng kaalaman…

Apoy at Yelo

2007-05-21T06:58:00.000-07:00

May nagsasabi na ang mundo ay magugunaw sa apoy,
May nagsasabi sa yelo,
Ngunit mula sa tikim ko ng pagnanasa
Sa mga sang ayon sa apoy ako sasama
Ngunit kung ako ay pumanaw ng makaulit
Sa tingin ko tama lang ang alam ko sa galit
Na sabihin sa pagunaw sa yelo
Ay higit
At sasapat din

--Robert Frost, Fire and Ice

Si Harry Potter at si Voltes V

2007-05-20T22:43:00.000-07:00

“Bwa ha ha ha….bwa ha ha ha!” Halos mayanig ang buong Palasyong Bungo sa katatawa ni Prinsipe Zardos. “Yari ka ngayon Voltes V…bwa ha ha ha, yari ka ngayon!” Matagal ng nagtitinginan ang mga alipores ni Prinsipe Zardos. Nakikitawa sila ngunit hindi nila alam kung bakit gayon na lamang ang halakhak ng kanilang prinsipe. Halos trenta anyos na silang nakikipaglaban kay Voltes V. pumuti buhok ng iba sa kanila ngunit di pa rin sila nagwawagi.

Ano kaya ang nadiskubre ni Prinsipe Zardos? “May sex video kaya si Jamie Robinson para pangblack mail upang makuha ang secret ng electro magnetic power ni Voltes V? Bakla kaya si Steve o si Mark? Si Big Bert ba ay may small bird? O si Little John ay isang unano? Halos lahat ng teknolohiya ay sinubukan na nilang ibato kay Voltes V ngunit lahat ay di umubra. Desperado na sila at lahat ay handing subukan ni Prinsipe Zardos magapi lang si Voltes V.

“Maaring nagtataka kayo mga alipores ko kung bakit ako nagsasaya. Magagapi na natin si Voltes V. Nakipagsanib puwersa ako sa pinuno ng Death Eaters, si Lord Valdemort at ibinigay niya ang secret weapon para magapi si Voltes V. Bwa ha ha ha!” Heto ang ating bagong beast fighter si Garapatabot. Nalalag ang isang kurtina na nagkukubli sa isang higanteng robot na garapata. “Ehhh…Prinsipe Zardos, wala naming ipinagkaiba sa ibang beast fighters natin yan ah.” Korus ng kanyang mga alipores. “Tumahimik kayo! Ipamamalas ko ang secret weapon ni Garapatabot!” Sigaw ni Prinsipe Zardos, “Garapatabot ipakita ang secret weapon!” Bumuka ang likod ni Garapatabot at lumabas ang isang bulaklaking pakpak at itoy animo parang gamu-gamong pumahimpapawid. Maya maya pay may biglang lumitaw na wand sa kamay ni garapabot. Sa dulo ng wand ay may kumikinang na bituin. “Palabasin ang isang beast fighter upang kalabanin si Garapatabot!” Pinakawalan si Namazukan ang beast fighter na pinaghalong kalabasa at ahas at sinugod nito si Garapatabot. Nagulantang ang lahat ng saksi ng itaas ni Garapatabot ang wand na may bituin sa dulo, itinapat kay Namazukan, sabay bigkas ng “rigor mortiz” at biglang nanigas si Namazukan na parang bangkay.

“Bwa…ha ha ha," halakhak ni Prinsipe Zardos. Pinakita sa akin ni Lord Valdemort ang paggawa ng magic wand at tinuruan din niya ako ng Latin spells. Inangkat ko pa sa Bozania ang mga buhok ng unicorn na ginamit ko para diyan. "Bwa..hahahha…sugudin mo na ang Camp Big Falcon Garapatabot. Sugod!” Sigaw ni Prinsipe Zardos.

“Dr Smith, Dr. Smith! May paparating na beast fighter!” Humaharurot ang wheel chair kasunod ang isang Pinay caregiver ni Dr. Smith papunta sa operation center ng Camp Big Falcon. “Red Alert! Ito si Dr. Smith. Voltes Team ihanda ang Voltes Machine

at salubungin niyo ang beast fighter.

“Steve! Gamitin mo ang bazzoka!” Sigaw ni Mark. “Uuugghhhh….Steve tinamaan ang Voltes Lander bilisan mo ang pakikipaglaban,” Iyak ni Jamie. “Ultraelectromagnetic top…” Ngunit nakailag si Garapatabot. “Steve si Dr. Smith ito. Huwag mo ng patagalin ang laban! Gamitin mo na ang Laser Sword! Nirarayuma na ang leeg ko tititig sa screen. Tapusin na yan” “Ok!”

“Lay…………..zzzzzzz..eeeeeeer..rrrrrrrrr.S….wwwwww..oooorrrrrrdddddd”. Nagdilim ang langit ng higupin ng laser sword ang lahat ng enerhiya sa kalawakan. Akma ng i-v-cut ni Voltes V ang beast fighter ngunit nagulantang sila ng bigla na lang may lumabas na magic wand sa kamay ni Garapatabot. “Ano yon?” Sigaw ni Little John. “Mukang Magic wand,” Sagot ni Big Bert. “Hiiiii,hi,hi,hi…May magic wand ang beast fighter…hi hi hi..”Tawa ni Mark. Ngunit nag-iba nag ihip ng hangin ng sumigaw si Garapatabot ng “itchtum lubutum” bigla na lang mag-iba ng kulay ang bituin sa dulo ng magic wand at sabay may sumambulat na kidlat galing sa dulo nito at muntik ng tamaan si Voltes V. “Ano yun?” Sigaw ng Voltes Team dahil kakaiba ang impak ng pwersa nito. “Voltes Team umuwi kayo sa Camp Big Falcon. Mapanganib ang bagong sandata ng kaaway!” Babala ni Dr. Smith. "Magmimiting muna tayo!"

“Steve ginagamitan kayo ng mahika ng mga Bozanian. Tumawag sa akin ang Ministry of Magic at binalaan ako. Napagalaman nilang si Valdemort ay may relasyon kay Prinsipe Zardos…wag kang mag alala tumawag na ako kay Professor Dumbledore…” “Hindi ba patay na siya?” singit ni Little John. “…hindi, nagtago lamang siya dahil nagpaface lift siya kay Dr. Vicky Bello. Parating na ang Order of the Phoenix upang tulungan tayo.”

“Dr. Smith umalis na ang beast fighter!” Pagod na sabi ng radarman. “Maghanda kayo at tiyak babalik yan,” babala ni Dr. Smith.

“Dr. Smith may paparating na unidentified flying object!” “Ipakita sa screen!” Nakita nila si Harry Potter na nakasuot ng wizard’s robe na sakay ng Nimbus 5000.

“Bat isa ka lang?” Tanong ni Dr. Smith. “Nagtanan ang anak ni Ron at ang anak ni Hermoine kaya di sila pwede. Abala sila sa pamamanhikan. “Ok, “ ani Dr. Smith, “magplano na tayo.”

“Ganito ang gagawin natin Voltes team,” Sabi ni Harry Potter, “Ako bahala sa magic ng kalaban basta protektahan nyo lang ako sa atomic bomb at hydrogen bomb ni Garapatabot. Di kasi uubra magic sa Atomic at hydrogen bomb eh…”

“Red Alert! May parating na beast fighter!” Pulasan ang Voltes Team at si Harry Potter upang salubungin ang kaaway.

“Boooooommm inabot si Voltes ng atomic bomb…gumanti si Voltes V gamit ang Bazooka…wazzziiinngg pinauulanan ng acid si Voltes V ngunit di umobra sa armor ang acid….Ultraelectromagnetic top….booommm wasak ang pakpak ni Garapabot…Steve! Nawalan ng malay si Jamie….Booommmm waanggggg…Voltes Team ilabas na ang pang-ending natin…ilabas na ang laser sword!

“Laser Sword!” Akamang tatagain na ni Voltes V si Garapatabot ng bigla nitong inilabas ang magicwand sabay sigaw ng “rigor mortiz” at biglang nanigas si Voltes V na parang bangkay. “Ano nangyari….” Sigaw ng Voltes Team. Nang Makita ito ni Harry Potter, bigla ito lumabas sa likod ng poste at iniamba ang kanyang wand sabay sigaw ng “rectum factotum patronius” at biglang nagpaikot-ikot si Garapabot at sumuka ng asul na likido hanggang mamatay. Nang masaksihan ito ni Prince Zardos, agad na luymipad papalayo ang kastilyong bungo.

Sa hangar ng Camp Big Falcon ay nakatayo si Harry Potter kasama ang Voltes Team. Nakita ni Harry Potter si Jamie at nabighani siya sa tight fitting na suot nito. Medyo nagblush si Harry ng makita niya na ulbok na ulbok ang dibdib ni Jamie. “Maraming salamat Harry Potter,” Wika ni Dr. Smith. “Naguusap na ang Earth Defense Force at ang Ministry of Magic. Ibang level na ang laban. Inaasahan naming di aabot sa ganito ngunit sadyang maitim ang mga balakin ng kalaban at hindi sila titigil hanggat hindi nagagapi ang daigdig.

Ikumusta mo na lang ako kay Albus Dumbledore, kasama ko siya dati sa Boy Scout kaya nahilig sa magic ang loko. Gustong masterin ang pagluluto ng itlog sa typewriting at ng di makayanan nag file ng application sa Hogwarts, magmamagic na lang daw siya.” Tawa ni Dr. Smith sabay alis na sakay ng wheel chair kasunod ang Pinay caregiver.

Kinamayan ni Steve, Mark, Big Bert, at Little John si Harry Potter. Si Jamie ay dahan dahang lumapit kay Harry at binigyan niya ito ng isang halik sa labi. Namula si Harry Potter. “Aalis napo ako at hinahanap na ako sa Hogwarts. May klase pa ako sa PhD ko sa wizardry.” Sabi ni Harry.

Bumukaka si Harry Potter at biglang hinablot ang nakausling hawakan sa pagitan ng kanyang hita sabay sigaw ng “Nimbus 5000 sa Hogwarts!” Nagulat si Harry Potter ng di siya lumipad. Maymaya ay lumapit si Little John at bumulong, “Harry Potter, ayun ang Nimbus 5000 oh, nakasandal sa dingding.” Tumingin si Harry Potter sa dingding at nakita niya ang nimbus 5000, tumingin din siya sa hawak niya at bigla siyang namula sa hiya. “Sa susunod kasi Harry Potter magbrief ka naman…” bulong ni Little John.

At muling napatunayan ni Voltes V at ni Harry Potter na ang kabutihan kailanman ay di magagapi ng kasamaan.

Ang Bundok at ang Bulag

2007-05-19T22:00:00.000-07:00

Sa bayan ng Pinagtampuhan ay may nakatirang isang bulag na palagiang umuupo sa kanyang balcon kaharap ang isang matayog at malawak at magandang bundok. Araw-araw siyang nakaupo rito at tuwing may dumadadaan ay sinisigawan nila ang bulag, “Ang ganda po ng pwesto ninyo, nakaharap kayo sa matayog at malawak at magandang bundok.” Parang tilaok ng manok na sinasasagot sila ng bulag, “Anong bundok, anong magandang bundok! “Ala namang bundok!” Noong una ay nagugulat ang mga dumadaan dahil sa galit sa boses ng bulag. Katagalan ay nasanay na sila at naging isang kasanayan na lang sa kanila ang gayong pagbati, at naging kasanayan na rin ng bulag and ganoong pagtugon.

Sa katagalan ay tumanda na ang bulag at nakikita ng mga tao na pumuputi na ang kanyang buhok. Lagi pa rin siyang umuupo sa kanyang balcon at laging nakatanaw sa matayog at malawak at magandang bundok. Nilalanghap niya ang matamis na hanging na dumadaan sa mga batuhan, mga batis, mga, puno at mga bulaklak sa matarik na gilid na bundok. Ang hanging ito ay dala-dala ang mga samyo ng kabundukan at araw-araw ay parang pintura ito na nagbibigay kulay sa mundo bulag. Iba-iba ang kulay dahil iba-iba ang timpla. Minsan matingkad pag lamang ang amoy ng mga bulaklak, minsan basa at madilim ngunit manamis-namis pag mas nakakalamang ang samyo ng nabubulok na mga dahon at mga puno, minsan naman maaliwalas pag nilaro muna ng hangin ang mga dahon ng matatas na puno sabay hahaluan ng amoy ng tubig na galing sa mga batis. Araw araw nararamdaman ito ng bulag at pumipinta ito sa kanyang isipan, isang pintura ng maliwanag at buhay na buhay larawan.

Dumaan ang mahabang panahon at umabot na sa paghihingalo ang bulag. Hangang kamatayan ay binabanggit niya na, “Walang bundok”. Binawian siya ng buhay at inilibing ng mga tao.

“Sayang,” wika ng mga tao, “Ang ganda ng pwesto ng kanyang balcon, tapat na tapat sa paanan ng matayok at malawak at magandang bundok. Sayang at ni minsan hindi niya ito nasulyapan. Sayang dahil di siya makapaniwalang may matayog at malawak at magandang bundok sa harap niya. Sayang at di niya ito nasulyapan.”

Ang bulag ay di makapaniwalang may bundok ngunit nilalanghap niya ang matamis na hanging na dumadaan sa mga batuhan, mga batis, mga, puno at mga bulaklak sa matarik na gilid ng bundok. Ang hanging ito ay dala-dala ang mga samyo ng kabundukan at araw-araw ay parang pintura ito na nagbibigay kulay sa mundo ng bulag. Iba-iba ang kulay dahil iba-iba ang timpla. Minsan matingkad pag lamang ang amoy ng mga bulaklak, minsan basa at madilim ngunit manamis-namis pag mas nakakalamang ang samyo ng nabubulok na mga dahon, minsan naman maaliwalas pag nilaro muna ng hangin ang mga dahon ng matatas na puno sabay hahaluan ng amoy ng tubig na galing sa mga batis. Araw araw nararamdaman ito ng bulag at naipipinta niya ito sa kanyang isipan ang isang maliwanag at buhay na buhay, ang isang matayog at malawak at magandang bundok tulad ng bundok sa harap ng kanyang balcon. Hindi lamang niya alam na bundok pala ang tawag dito dahil ni minsan sa tanang buhay niya di pa siya nakakita ng bundok.

At nakahimlay ang bulag sa paanan ng bundok. Habang naghihinayang ang mga tao sa magandang luklok ng balcon. “Sayang, sa balcon ang ganda ng tanaw ng matayog at malawak at magandang bundok. Ang malas niya at bulag siya.”

Ang Baliw

2007-05-18T21:59:00.000-07:00

Hindi niyo narinig ang ukol sa isang baliw na nagsindi ng lampara sa kaliwanagan ng katanghalian, tumakbo sa pamilihan, at walang humpay na nagsisigaw, “Nasaan ang Diyos! Hinahanap ko ang Diyos!” Sa mga marami na nakatindig sa paligid na hindi naniniwala sa Diyos, nakakuha siya ng halakhak at tawa. Bakit, naligaw ba siya? Sabi ng isa. Naligaw ba siya tulad ng isang musmos na paslit? Sabi din ng isa. O baka nagtatago? Takot ba siya sa atin? Baka may pinuntahan? O nangibang bayan? Sigaw at at tawa nila. Ang baliw ay tumalon sa kalagitnaan nila at tinitigan niya sila ng matatalim at nanlilisik.

“Nasaan ang Diyos?” Piyaok niya. “Sasabihin ko sa inyo. Pinatay natin siya—ikaw at ako. Lahat tayo ay mamatay niya. Ngunit papaano natin ito nagawa? Papaano natin nahigop ang dagat? Sino ang nagbigay sa atin ng basahan upang burahin ang buong kalawakan? Papaano natin kinalas ang tanikala nitong mundo mula sa araw? Saan ito patungo ngayon? Saan tayo patungo ngayon? Papalayo ba sa mga araw? Hindi ba tayo patuloy na bumubulusok” Paatras, patagilid, pasulong, sa lahat ng direksyon? May roon pa bang pababa at pataas? Hindi ba tayo papaligaw sa walang hangang kawalan? Hindi ba natin nararamdaman ang hininga ng kawalan? Hindi ba malamig na? Hindi ba ang gabi at mas marami pang gabi ang dumarating? Hindi ba dapat magsindi ng lampara sa katanghalian? Hindi ba natin naririnig ang mga sepulturero na naglilibing sa Diyos? Hindi pa ba natin naamoy ang pagkaagnas ng Diyos? Naagnas din ang mga Diyos. Patay na ang Diyos. At nanatiling patay ang Diyos. At pinatay natin siya. Papaano, tayo na mga mamamatay ng mga mamamatay, kakalamayin ang ating mga sarili? Papaano na ang pinakabanal at pinakamakapangyarihan na naging ari ng mundo ay naubusan ng dugo sa ilalim ng ating mga patalim. Sino ang mgapupunas ng dugo? Anong tubig ang nandiyan na maghuhugas sa ating mga sarili? Anong kapistahan ng pag lilinis, mga banal na palaro ang kailangan nating kathain? Hindi ba ang kapalaluan ng gampaning ito ay sadyang napakabigat para sa atin? Hindi ba kailangan na tayo ay maging diyos upang maging karapat-dapat dito? Hindi pa nagkakaroon ng mas higit na ganapin; at sinumang mga ipanganganak paglipas natin—para sa kapararakan ng ganaping ito ay magiging kasalo ng isang mas mataas na kasaysayan sa lahat ng kasayasayan.”

Dito nanahimik ang baliw at muling tinitigan ang kanyang mga tagapakinig; sila ay nanahimik at tumitig sa kanya sa kamanghaan. Sa wakas ibanalibag niya ang lampara sa lupa, nabasag ito at namatay. “Napaaga ako ng dating,” wika niya; “di pa dumadating ang aking panahon. Itong kagimbal-gimbal na pangyayari ay paparating pa lamang, malayo pa at nagliliwaliw—di pa nito nararating ang pandinig ng tao. Kidlat at kulog ay nangangailangan ng oras, ang kinang ng mga bituin ay nangangailangan ng oras, ang mga gawa ay nangangailangan ng oras kahit na tapos na ito, bago ito masaksihan at marinig. Itong ganaping ito ay mas malayo pa kaysa sa pinakamalayong mga bituin—pero naganap na nila ito.”

Napagalaman ng araw ding yaon na ang baliw ay pumasok sa ibat-ibang mga simbahan at doon inawit niya ang awit para sa yumaon para sa Diyos. Hinila palabas at pinapaapanagot, sinabing ang kanyang palaging tugon ay, “Ano ba itong mga simbahan na ito ngayon kung hindi mga libingan at sepulturo ng Diyos?”

--Friedrich Nietszche