You Make me Feel Brand New/My Version

Trip lang. Gusto ko itong kantang ito. Masarap tuygtugin sa kasalan kaya lang baka maoffend yung bride kasi "You make me feel brand new."

Ang mga Rebelde

Nasa gitna sila ng isang bukid at nakapaikot sa isang kahong may lamang bangkay. Tatlo sa kanila ay may hawak ng mahabang baril, ang dalawa nama’y may hawak na pistola at ang isa ay isang pudpod na espada ang nakasukbit sa kanyang sinturera. Ang pinuno nila ay nakakunot ang noo na pinagmamasdan ang bangkay. “Handa na ba ang lahat?” Matigas na tanong ng pinuno. “Oo,’ Sagot ng pulutong.

Ang iba sa kanila ay palinga-linga na nagmamasid, para bang may inaabatan na panganib. “Di kaya nila tayo matanaw?” Tanong ng pangalawang puno. “Maghahapon na, ganitong oras sila lumalabas at naglilibot sa kanilang nasasakupan.” Dagdag pa ng panglawang pinuno. “’Wag kang mag-alala, kung magkataon at tayo ay matanaw nila, ‘di nila tayo maabutan.” Nakangiting pag-sisiguro ng pinuno. “Simulan na ang seremonyas!”

Lahat sila ay humarap sa kanluran kung saan malapit ng lumubog ang mapulang araw. Ang sinag nito ay para bang dugo na humahawa sa mga ulap, nagbabadya ng ulan para sa kinabukasan. Ang malamig na hangin na amoy ng pinaghalong dumi ng kalabaw, tuyong mga dahon at basang damo ay nagdadagdag ng misteryo sa dapit hapon. Maya-maya pa ay inaangat ng apat sa pulutong ang kahon na may lamang bangkay. Dahan-dahan silang naglakad patungo sa pinuno. Inangat ng pinuno ang takip ng kahon at kunot noo nitong inutusan ang mga tagabuhat na ilagak ito sa kanyang paanan.

“Kilala natin siya. Isa siyang tapat na kaibigan…” Pasimula ng pinuno. Maya-maya ay lumapit ang isa sa kanila at may ibinulong sa pinuno. Tumango ang pinuno at biglang tumakbo ang kasamahan nilang may ibinulong. Hinabol tingin ng lahat ang kasama nilang tumatakbo ng papalayo sa kanila. “Kilala natin siya. Isang tapat na kaibigan ngunit wala tayong magagawa dahil sadyang oras na niya ito…” Ang pinuno ay hinubad ang kanyang kamiseta, binaligtad at sinukob sa ulo. Nagusnuran ang pulutong. “Abadimzzzzah…karuizzzrsaaaaahh…wahhhhhhdiinngggggg….” Habang ang pinuno ay nagoorasyon, lumapit ang dalawa at binuhusan ng gaas ang nakatumpok na mga panggatong. Para bang sinasapian ng kung ano ang pinuno dahil ito ay nagsasayaw ng sayaw ng paglilibing.

Binuhat ng apat sa kanila ang kahon at ipinatong sa bunton ng tuyong pamparikit at tinabunan ang kahon ng gatong sa ibabaw. Pinaikutan nila ang bunton at sabay siniliban. Napansin nila na lumalaki na ang apoy at ang hangin ay amoy sinusunog na buhok. Nawala na sa isip nila ang pagbabantay. Lahat sila ay nakatulala sa nasusunog na bangkay kaya hindi nila namalayan na may dahan-dahang lumalapit sa kanila at bigla na lang may marinig silang isang lagatok. “Pak!” Napatingin sila sa isa nilang kasama at panandalian silang natulala ng makita nila itong napaiyak at napaluhod. Maya-maya ay nagpulasan silang parang mga asong sinabuyan ng malamig na tubig. Kanya-kanya silang direksyon ng takbo, ang iba nama’y nagkakandarapa sa pagtatago. Ang kanilang siga ay patuloy na naglalagablab, maya-maya pa ay nagtatakbuhan na ang bantay ng lupain upang ito ay apulain at hanapin upang papanagutin ang mga may gawa.

Makaraan ang dalawang araw ay muli silang nagpulong at nag-usap. Ipinakita nila ang pagpapahirap na dinanas nila. Ang isa ay namamaga ang puwet, ang isa nama’y namumula ang braso sa dami ng kurot at ang iba nama’y namumula ang tuhod dahil sa pagkakaluhod sa munggo. Maya-maya pa ay lumapit sa pulutong nila ang kanilang kalaban: “Hoy! Talaga kayo. Sino may sabi sa inyong sunugin nyo si Tagpi! Alam nyo ba na yung mga nakatumpok na tuyong puno ng kamatis ay naglagablab at akala tuloy ng mga tao ay may sunog na! Galit na galit si magsasakang Inong sa inyo.”

“Sino promotor nyo?” Lahat ay nakaturo kay…Hmmm sino kaya?

Kwentong Double Dead

“Pareng Paeng, pabili nga ng sampung kilong karne ng baboy.” Nakangiting bati ni Aling Elsie kay Mang Paeng na matadero.

“Basta ikaw mare, ano ba gusto mong karne babae o lalake?” May kalokohang tanong ni Mang Paeng.

“Ikaw talaga Paeng umagang-umaga ay umaandar na naman ang kalokohan mo. Tingnan ko nga ang ibinebenta mo.Hmm…hindi ba ito double dead?” Iniinspeksyon ni Aling Elsie ang mga karne. Itinaas ang dalawang hiwa at inamoy-inamoy. Hindi pa ito nasiyahan at hinanap pa ang tatak ng inspector.

“Kitang-kita mo naman na may dugo pa! At ayan ang selyo ng inspektor.” Maasim ang mukha ni Mang Paeng na para bang insultado.

“Bakit ganito ang nakasulat ha Pareng Paeng, tingnan mo, “Inpected by” ang nakalagay. Mali ang spelling ah, baka pirated ‘to.” Seryosong tanong ni Aling Elsie.

“Mare naman!” Nakahalata na si Aling Elsie na napipikon na si Mang Paeng sa pang-aasar niya kaya pumili na ito ng mga bitak ng karne at ipinakilo na niya. “Sige na Pareng Paeng ibalot mo na yan at magluluto pa ako.

“Hoy Heidi, hiwain mo na yang mga baboy at ang menu natin ngayon ay sinigang at nilaga. Maghiwa ka rin para panggisa sa gulay.” Banat ni Aling Elsie sa katulong niya sa karinderya. “Ayusin mo paghiwa ha! Baka naman hiwang pang-hotel ang gawin mo at tayo ay malugi. Katamtaman lamang ang hiwa yung kasya lang sa isang kutsara.” Bitbit na ni Heidi ang mga karne at inilapag sa sangkalan at sinimulan na niya ang paghihiwa. Makatanghalian ay naluto na ang mga tinda nilang pagkain at nagsimula ng magpasukan ang mga customer nila.

“Hay naku Heidi, hindi naubos ang tinda natin.” Painis na sabi ni Aling Elsie. Matumal ang mga lutong baboy natin. Ang naubos lamang ay ang mga gulay at ang libreng sabaw! Naku hindi tayo makakabawi nito.” Sanay na si Heidi sa ganitong dialog ni Aling Elsie. Maubos at hindi ang tinda ang laging sinasabi nito ay lugi. Lugi na lang ng lugi, hindi kumikikita at minsan nakakahalata na si Heidi na nagpaparinig lamang sa kanya ang kanyang amo upang hindi siya manghingi ng umento. “Hay naku hate da’an da’an ka lang at baka ma ‘igh blood ka. ‘Indi ba sabi ng doctor mo na wag kang mag gagalit at baka ka ma’eart attack.” Paala-ala ni Heidi. Tunay na concern si Heidi dahil kahit papaano ay mabait naman sa kanya si Aling Elsie.

-

Hinango ni Heidi ang mga natirang tipak ng baboy mula sa sinigang at nilaga. Hinugasan niya ang iba dito at pagkatapos ay hiniwa ng mas maliliit pa at ibinabad sa sweet sauce. Pagkababad ay iniluto uli at naging hamonado. Yung iba naman ay nilagyan niya ng toyo at suka at niluto bilang adobo. Kinuha ni Heidi ang karton na may nakalagay na “Menu for Today: Sinigang at Nilaga” at pinalitan niya ito ng karatulang gawa mula sa kaha ng sigarilyo na may sulat na, “Menu for Today: Hamonado at adobo.” Maya-maya pa ay pumasok na ang mga customer.

“Hate ‘indi naubos ang tinda natin ngayon. May mga natira pa oh” Ipinakita ni Heidi ang halos nangangalahating kaldero at napailing si Aling Elsie. “Hindi naman natin ito pwedeng initin at ibenta uli kasi sasabihin ng mga regular customer natin ay nagpangat na naman tayo. (Ang ibig sabihin ng “pangat” ay pangat-long init at hindi pangat na isda.) “Sige na Heidi ang menu natin bukas ay binagoongan at menudo. Hinango uli ni Heidi ang tirang mga baboy at hinugasan. Yung hamonado ay hiniwa ng mas maliliit pa at inihalo sa menudo at yung adobo naman ay ginawang binagoongan. Kinuha ni Heidi and karton ng sigarilyo at pinalitan ang menu ng “Binagoongan at Menudo.”

Magsasara na sila Aling Elsie ng masilip niya ang mga kaldero. Ang sampung kilong karne na binili niya kay Mang Paeng ay hindi pa rin nauubos at naghihnayang siyang itapon ito dahil gusto niyang makabawi ng malaki sa puhunan sa kanyang pagtitinda. Nakita niya na marami pang binagoongan at menudo. Kinwenta niya at maari pa itong bumenta ng isang araw kaya muli niyang inutusan si Heidi na hanguin ang mga karne at ihalo naman sa menu nilang Bicol Express at paksiw. Hinugasan uli ni Heidi ang mga karne at yung binagoongan ay niluto niya bilang Bicol express at yung menudo naman ay hinalo niya sa paksiw na letson para pampadagdag laman.

-

Maggagabi na ng masilip ni Heidi ang kaldero ng Bicol Express at napansin niyang may tatlong order pang natitira ditto. Tinanong niya kay Aling Elsi kung ano gagawin ditto, “Hate hanung gagawin ko dito sa tirang Bicol Express, ‘indi na atang pwedeng irecycle to kasi limang araw na nating naipapalit-palit at saka medyo maanta na.”

“Hayaan mo lang yan dyan.” Ngiti ni Aling Elsi. “Biyernes ngayon at mag-iinuman si Pareng Paeng tiyak mamaya lang ay bibili yun ng Bicol Express. Alam mo naman ang mga Bicolano pag dating sa pulutan ay kailangan maanghang. Kahit na nagmamagaan ang mga tumbong sa almuranas ay gusto pa rin nila ang sili.’ Natatawa si Heidi sa mga pinagsasabi ng amo niya. Pero alam naman niya na mayamaya lang ay magpupuntahan na yung mga magkukumpare na may dala-dalang mga mangkok at papakyawin na yong Bicol Express at iba pang mga tinda niya na mapupulutan.

“Wow Bicol express.” Tuwang tuwa ang mga barkada ni Mang Paeng na matadero. “Alam mo naman na da best magluto si Mareng Elsie dahil yung mga karne na niluluto niya ay minamarenate pa niya kaya ang Bicol express niya ay da best.” Dighay ni Rico habang hawak-hawak ang tagayang Nescafe. “Pareng Paeng,” Singit ni Mang Amado,”naibenta mo ba yung pinadidispose na karne nung Lunes. “Oo, ilang kilo ba iyon inihalo nating double dead na baboy sa tinda natin pareng Amado.” Tanong ni Mang Paeng. “Tigbebente kilo lang tayo, Ibig sabihin walang puhunan yung bente kilo na yun. Bale yun yung dagdag natin kaya lang double dead yon. Malinis naman yun pare kasi oras lang ang nabilang ng mamatay yung mga baboy.” Sabi Mang Amado. “Yung sampung kilo napunta kay Mareng Elsie muntik ngang mahalata yung selyo eh.” Ngiti ni Mang Paeng. “Sigurado ko ubos na yong mga karneng yon noon Miyerkules pa kaya safe tong pulutan natin.” Sabay subo sa Bicol Express.

Bakit Tatay? Ang mga “Pilosopikal” na mga Kumento ng aking anak.

Magkasamang umuwi ang asawa at anak ko galing sa bahay ng hipag ko. Pagkaupong-pagkaupo nila ay bumanat agad ang asawa ko, “Anak sabihin mo yung sinabi ni titser.” Nakita ko ang mata ng asawa at nanduon na naman yung mga matang nang-aalaska. “Ano naman yan Faith. Sige na sabihin mo na yung sinabi ng titser mo.” (Ang mga titser ng anak ko ay mga kasimbahan ko at yung isa ay pinsang buo ko. Kaya hindi sila mga iba sa akin.) “Sige na sabihin mo na at naiintriga naman ako.” Pilit ko sa anak ko. “’Tay sabi ni titser dapat daw lalaki ang nagtatrabaho.” Nakangiting bulalas ng anak ko. Napakamot ako sa ulo at biglang nangati mga tagyawat sa muka ko. Namumulat na ang mata ng anak ko sa hindi na normal na sitwasyon namin sa bahay. Ako ang madalas umatend ng PTA meeting. Sa katunayan ako ang pangulo nito. “”Tay bat ikaw ang umaatend ng meeting. Yung mga kaklase ko eh kung hindi nanay o lola e mga tiya.” Kamot na naman ako sa ilong. Nangangati buong mukha ko sa katatanong ng anak ko. May mga tatay din naman kaya lang ako lang ang consistent na tatay ang umaatend ng PTA meetings at kumukuha ng card.

“’Tay sabi ni titser dapat daw lalaki ang nagtatrabaho. Dapat hindi nagtatarabaho si nanay.” Kulit ng anak ko.Inang ko po! Paano ko ba ito ipaliliwanag. “Anak nagaaral si tatay. Kahit naman nag-aaral si tatay ay kahit papaano ay may nakukuha naman siyang income. Ang nanay mo naman eh nagtatarabaho para sa inyo lang naman. Para may pera siya sa mga gusto niyang bilhin at pambaon mo na rin. Hindi naman hirap ang nanay mo. Kita mo naman nagtitinda lang siya sa mini grocery at patungko tungko lang sa estante.” Pang-uuto ko sa anak ko. “Isa pa anak pag hindi nagtrabaho yang nanay mo, ano gagawin niyan sa bahay? Makikipagtsismisan sa mga tsismosa nating kapitbahay. Baka matuto pa ng mahjong at tong its yan.” Natatawa ang asawa ko habang nagpapaliwanag ako.

Ewan ko kung naniniwala ang anak ko. Pero sa totoo lang mas gusto ko at gusto ng asawa ko ang andoon siya sa tindahan ng boss niya kasi doon na din siya lumaki. Maliit pa siya ng magtrabaho siya sa nanay nung may-ari ng minigrocery kaya parang pamilya na rin ang trato sa kanya . Sabi ko sa anak ko, “Anak tama na tatay talaga ang nagtatrabaho. Dapat malaman yan lalo ng mga lalaki mong kaklase. Kaya lang iba ang sitwasyon natin.” Ipinaliwanag din naman ng titser niya ito, sabi na rin ng anak ko, kaya lang talagang, kasama ng nanay niya e, madalas akong pagtripan. Iba talaga sitwasyon namin. Kaya ang asawa ko madalas magpaliwanag sa mga nakikisimpatiya sa kanya. “Kawawa ka naman dalawa pinag-aaral mo.” Sagot ng asawa ko “Hindi ko po pinag-aaral ang asawa ko at anak ko. Kahit papaano ay may income naman siya. Nanay po at mga kapatid niya ang tumutulong sa kanya .”

“’Tay bakit ang bahay natin ang tahimik. Samantalang yung mga bahay ng kakalase ko ang daming mga tao, may mga palabas-labas.” Kulit na naman ng anak ko. “Gusto mo ba ng ganoon, gusto mo ba ng may maraming tao na palakad-lakad sa gitna ng bahay natin?” Sabi ko. “Oo” sagot ng anak ko. “Nakupo.” Bulong ko sarili ko. “Naghahanap na ng kalaro!” Ipinaliwanag ko na, “Anak mas maganda sa isang bahay yung tahimik, yung may privacy .” “Malungkot,” ang sabi ng anak ko. Kasi naman nag-iisa ang anak at dati ay nasa bahay lamang. Para bang kaming magkakapatid na kayang magkulong sa kwarto na nagbabasa o nanunood lamang ng TV maghapon. Ang anak ko kasi ngayon e nababarkada na kaya na-eexpose sa ibat-ibang klase ng pamilya. Apat lang kami sa bahay, kadalasan nasa eskwela ako, ang asawa ko nasa trabaho, ang kapatid kong isa nasa barkada, kaya walang laman madalas ang bahay.

Ewan ko, kami noon, nung maliliit pa kami, hindi ko matandaan na nakakausap ko ang nanay at tatay ko na para bang kabarkada. Natatandaan ko pa nga madalas akong makutusan pero ngayon di na uubra ganuong style. Diplomasya na ngayon kaya kadalasan di ko alam kung ako nakakauto o kung ako nauuto.

Sabi ng anak ko, “Tatay lahat po (nagpopo lang yan pag exaggerated ang ‘wento) ng titser ko nanagsisimula sa letter ‘J’ ang pangalan masungit.” Parang gusto kong tumawa, “Sino-sino ba yun?” Tanong ko. “Si teacher Janice, si Teacher Jenny Sungit (Sulit kasi apelyido ni Ma’am Jenny)” “Oh, eh dalawa lang naman yun ah” Sagot kot. “Meron pa si teacher Jilma (Vilma), si teacher Jolly (Dolly), si sir Jisaac (Isaac), si Pastor Jariel (Ariel)… Meron pa pala, si teacher Jenn at Joann…” Natulala ako doon kasi tawa ng tawa ang kumag.

Madalas kaming magdebate ng anak ko na para bang matanda ang kausap ko. Siguro pag matatanda at makaluma ang nanunood sasabihin bastos ang anak ko, pero parang mas masaya yung ganoon yung parang barkada lang ang anak. Ewan ko lang ha, baka himatayin yung ibang matatanda pag nakita yung anak ko na minsan ginagawang pagbati sa akin yung pagsundot sa puwet ko.

Ang Kaso ng Nawawalang Fafa at Bulgarian Peanut Butter

(Hango sa Karanasan ni Detective Pedro Pouetmo na sinasabing malayong kamaganak ng Detective ni Agatha Christie na si Detective Hercule Poirot)

“Detective Pouetmo kumusta ang huling kaso na nasolve mo?” Nakangiting bati ni Captain Cruz na hepe ng Bulik-Bulik Crime Detection Unit.
“Madugo Hepe, madugo. Ngayon lang ako nakaranas ng ganoong klase ng krimen.”
Sagot ni Detective Pouetmo habang ito ay nakataas ang paa sa ibabaw ng kanyang mesa at nagbabasa. Maya maya ay nautot si Captain Cruz. Natawa si Det. Pouetmo at sumigaw,
“Ano ba yan Hepe! Sintunado ang utot mo!” Si Captain Cruz ay kilalang magaling sa fluta sa kanilang lugar, siya ay madalas maimbitahan sa mga okasyon kaya’t hindi mapigilan ni Captain Cruz na matawa pa. “Ha, ha, ha…nakakatawa naman ang comment mo Detective. Kulang kasi ako sa practice! Ha, ha, ha…” Natawa rin si Detective Pouetmo kaya sila ay nagtwanan ng bigay todo. Maya maya namay nautot din si Det. Pouetmo. Tumayo si Capt. Cruz at binuksan ang binatana para pumasok ang fresh air.

Hindi nila napansin na may papalapit sa opisina nila. Napansin na lamang nila na nakaupo na sa isang bakanteng upuan ang isang lalaking nasa edad singkwenta.




“Uhhhmmm ang bango ah, amoy imported na Bulgarian peanut butter,” Wika ng bisita.
Nagkatinginan si Captain Cruz at Detective Pouetmo at bigla silang naghalakhakan ng malakas. “May nakakatawa po ba sa peanut butter?” Tanong ng bisita.
“Wala!” Koro ng dalawa. “May pinagkukuwentuhan lang kaming nakakatawa kanina ng pumasok ka. Pasensya ka na. Ako si Captain Cruz at ito si Detective Pedro Pouetmo.” Abot kamay ni Captain Cruz sa bisita at Detective Pouetmo.

“Ako si Carla, Charles Macabugnay ang tunay kong pangalan. Ako po ay isang pusong babae at sana po ay huwag nyo itong mamasamain.” Malumanay na sinabi ni Charles. “Serbisyo Publiko po kami ditto Mr. Macabugnay. Wala po kaming diskriminasyon.” Paliwanag ni Capt. Cruz.

“Uhmmm ang bango talaga dito amoy Bulgarian peanut butter.” Ngiti ni Mr. Macabugnay. Nagkatinginan si Capt. Cruz at Det. Pouetmo at muntik na naman silang sumabog sa tawanan. “Mr. Macabugnay, iiwan na kita kay Det. Pouetmo at ako ay may meeting pa sa munisipyo.” Tumayo si Captain Cruz at kinamayan si Mr. Macabugnay sabay kindat kay Det. Pouetmo. “Det. Pouetmo, bahala ka na.” Namumula na ang mata ng dalawa sa kapipigil sa tawa.


“Ano po ang maipaglilingkod namin sa inyo?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Tungkol po ito sa boyfriend ko, si Mahogany.” Namimintig ang matang sagot ni Mr. Macabugnay. “Ang tunay niyang pangalan ay Johnny Mendoza pero ang tawag ko sa kanya ay si Mahogany. Di pa po bumabalik si Mahogany!” Hikbi ni Mr. Macabugnay. “Ano po ba ang nangyari kay…err…Pine Tree…” “Mahogany Po” Pagwawasto ni Mr. Macabugnay. “…Err kay Mahogany pala?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Tatlong araw na po siyang hindi umuuwi. Pumunta po siya ng Maynila upang dalawin ang kapatid niya pero di pa po siya umuuwi. Nangangamba po akong baka siya ay napahamak o anu man.” Lumuluha na si Mr. Macabugnay sa pag-aala-ala. “Hmmmm….tatanungin kita. Ilang taon na ba kayong hindi nakakaluwas ng Maynila?” Tanong ni Det. Pouetmo. “Ako po ay hindi pa nakakaluwas ng Maynila sa tanang buhay ko. Si Mahogany po ay halos dalawampung taon ng hindi nakakaluwas ngunit kabisado pa rin niya ang patungo sa lumang bahay nila. Alam nyo naman na hindi hagip ng cellphone itong lugar natin kaya wala akong balita Detective.”

“Sandali lang,” sabi ni Det. Pouetmo

Nakunot ang noo ni Det. Pouetmo. Tumayo ito at kumuha ng libro, calculator, papel at lapis at tumahimik sandali at nagbasa at nagsusulat na para bang nagkukuwenta. Nakatingin sa kanya si Mr. Macabugnay. Maya-maya ay tumayo ang detective at lumapit kay Mr. Macabugnay. “Charles umuwi ka na. Tawagan mo ako bukas ng umaga pag hindi pa dumating si Mahogany mamayang alas dose ng gabi. Maghain ka ng pagkain at tiyak ko gutom iyon pag-uwi niya.” Ngiti ni Det. Pouetmo. “Detective akala ko ba tutulungan nyo ako. Wala ka namang ginawa ah.” Pakiusap ni Mr. Macabugnay. “Sige na Charles, bukas na tayo mag-usap.”

Kinabukasan pagpasok ni Det. Pouetmo sa opisina ay nagulat siya dahil may malaking kahon sa kanyang la mesa. Lumapit si Captain Cruz kay Det. Pouetmo at sinabi, “Pumunta ditto ng maaga si Mr. Macabugnay. Tuwang-tuwa dahil dumating na daw si Mahogany kagabi bago mag-alas dose. Tulad ng sinabi mo. Manghang-mangha siya sa iyo. Iniwan niya yan mamahalin daw yan. Napaga-alaman niya kasing paborito mo yan kaya ibinigay niya sa iyo.”

“Paano mo ba nasolve yung kaso nang hindi man lamang umaalis sa pagkakaupo mo.” Tanong ni Capt. Cruz. “Simple lang naman Capt. Cruz. May nabasa akong short story ni O. Henry na ang pamagat ay ‘A Strange Story’ na para bang may kahintulad sa kaso. Tapos ay kumuha ako ng calculator at nagcompute. Ang problema kasi ay dalawang dekada ng hindi nakakaluwas ng Maynila si Mahogany. Ang estimado niyang balik ay nakaestima noong panahon na wala pang trapik sa Maynila. Kaya kinompute ko lang yung trapik ngayon laban sa trapik noon at ang biyaheng walong oras noon ay aabot na ng halos apat na araw ngayon dahil sa trapik. Nakakagulat di ba Capt. Cruz, habang pabilis ng pabilis ang mga sasakyan ay pabagal ng pabagal ang biyahe. Simple mathematics lang friend” Kindat ni Det. Pouetmo. “Ang galling mo talaga Detective” Bati ni Capt. Cruz

“Buksan na natin yung kahon.” Excited na sabi ni Capt. Cruz. “Mamahalin daw yan ah. Baka alak!” Pagbukas ng kahon ay sinipat nila ang malaking bote at ang nakasulat ay, “BULGARIAN PEANUTBUTTER.” “Buksan mo na,” sabi ni Capt. Cruz habang tumatawa.

Pagluhod

At ngayon ay naitalaga Namin kayo sa wastong daan. Sundan ito, at huwag paakit sa mga pagnanasa ng mga taong mangmang; sa kadahilanang kailanman ay hindi nila kayo maikukubli sa puot ng Panginoon. Ang mga may maling gawa ay tumatangkilik sa mga maling gawa; ngunit ang matuwid ay ang Diyos, Siya mismo, ang tagatangkilik nila.
Ito’y isang babala sa sangkatauhan; isang giya at biyaya para sa tunay na naniniwala.
Akala ba ng mga may maling gawa sa Ating paningin ay kapantay sila ng mga naniniwala at gumagawa ng mabuti upang ang kanilang buhay at kamatayan ay magiging tulad? Mali ang kanilang husga!
Nilalang ng Diyos ang langit at lupa upang isiwalat ang katotohanan at gawaran ang bawat kaluluwa ayon sa kanyang gawa. Walang sinuman ang maimamali.

Kuran 45:18 (Mula sa English na bersyon)

Bangus